Chapter 3
🖋️ Zuciya Mai Rauni
© Sa’adatu Ahmed (Hamdeyerh)
⸻
🧕🏽 BABI NA UKU
“Idan so ya kama zuciya, komai sai ya zama bai da muhimmanci illa shi.”
— Karin Magana
Tunda na karanta saƙon Usman zuciyata bata samun nutsuwa. Na fara ganin duniya ta canza, kamar rana ta waye a cikin daren da ya dade yana dushe.
Amma… ranar ta gaba wata sabuwa ta fara.
⸻
🏡 A Gida…
Ina zaune a falon gida ina karanta littafi, Alhaji Bashir ya shigo cikin murya mai ƙarfi. Fuskarsa cike da tsawa kamar wanda aka bata masa rai.
“Ke Maryam,” ya fara magana ba tare da kallona ba. “Mun shirya komai. Gobe zaki tafi gidan Hajiya Hauwa. Danta Kabiru zai dawo daga London, kuma muna son ku hadu.”
Na bude baki da mamaki. “Baba…”
“Shiru!” ya daga murya. “Baki da wani zabi. Baki zauna ba? Ko kin dauka ni da mahaifiyarki za mu tsaya muna kallonki kina bibiya wani malamin Islamiyya?”
Na ji kamar an cakamin wuƙa a zuciya.
Usman!
Sun san komai.
⸻
đź’” Zuciyata a karye
Na fada daki da gudu, na rufe ƙofa. Na fada kan katifa ina kuka kamar wacce za ta mace.
“Me ya sa so yake wahala haka?”
“Me ya sa iyaye basa fahimtar cewa rayuwa ba kudi ba ce kadai?”
A daren nan na rubuta wa Usman wasiƙa. Na ajiye ta a leda, na bai wa Amina.
“Ka yafe min idan zuciyata bata da karfi. Amma ban taba jin dadin rayuwa ba kamar lokacin da kake kusa da ni.”