The Patriarch’s Shield
Muazzam na fita, Zara ta miƙe ita ma cike da nishadi. Ta ɗaura mayafin abaya ɗinta a kanta, tayi ɗaurin kallabi erin na da—the simple wrap that framed her face beautifully. Ta sanya black flip-flop wedges ɗinta, ta fara tafiya sauti na fitowa daga takun nata yayin da ta kalli Umma Deeza tana cewa, “Umma Deeza, na tafi gurin mijina!” Umma Deeza tana girgiza kai with that knowing, maternal warmth, tace, “Allah ya shirya mun Zara, sai kin dawo.” Zara, da ba ta ma san me ta yi ba, ta kalli Amrah tana cewa, “Amarya, byeee!” Amrah, da ke murmushi a soft, knowing smile, tace, “Toh kar dai ki daɗe, masu lallen sun kusa isowa.” Hakan da Amrah ta faɗa ya tuna wa Umma Deeza wani abu, ta ce, “Aaaa, Zara, kar ki daɗe. Kin san Anne ta ce kar ki fita gidan nan, ko?” Zara, da tuni ta yi nisa, ta ɗaga murya tana cewa, “Yanzu zan dawo fa, Umma!” Daga haka ta fice daga gidan. Tana tafiya cikin estate ɗin—a place of quiet, manicured paths—inda take ganin jama’a ɗai-ɗaiku, kowa yana harkar gabansa. Haka ta ringa wuce gidaje har ta zo daidai gidan Salma. Ta ga Surayya ta fito daga ciki tare da Jiddah da Hasinah their designer outfits swaying in the breeze. Zara ta ɗauke kanta, a sharp, dismissive move, tayi gaba ba tare da ta sake kallon su ba. Suna biye da ita a baya; Zara tana jin su suna magana ƙasa-ƙasa, sannan su kwashe da dariya—the kind of laughter that felt sharp, echoing behind her. Haka ta kasance har suka isa manor ɗin. Suna ta dare-dare da magana a bayan Zara, ita dai ba ta juyo ba, hankalinta bai kansu duk da tana jinsu kuma tasan da ita suke but she was entirely locked into her own little world. Har ta zo shiga ta back gate ɗin, ta fara tafiya a hankali tana ƙoƙarin kiran Zafar a waya don ta ji ko yana wing ɗinsu ne. Sai a lokacin su Surayya suka yi gaba saboda ba hanyar su ba ce, amma sautin dariyar su na ci gaba da tashi a titin estate ɗin. Zafar bai ɗaga wayar ba, dan haka Zara kawai ta shiga ciki. Tafiya mai tsawo tayi—the scale of the manor back gate compound was deceptive. Ashe dan a mota ne take ganin ba nisa, amma da ƙafa, maganar daban ce. Saboda gurin backyard sport court ne, wani Multi-Use Games Area (MUGA) dake da girman gaske—an expansive space that felt like a maze of green and concrete. Kafin ta isa ta gaji sosai, gumi na ɗiga a goshinta, kamar zata yi kuka saboda gajiya. Tana isa, ta shiga wata ƙofa dake kusa da gate ɗin garage ɗin, inda ta ɓulla poolside ɗin wing ɗin. Bakin pool ɗin ta nufa straight, ta cire flip-flops ɗinta—the cool marble floor pressing against her feet. Ta zauna a gefen ruwan, tana sa ƙafarta a ciki, the sudden chill of the crystal-clear water sending a shiver of relief through her limbs. Ta sa hannu tana watsawa kanta ruwa, ruwan na cascading down her face and neck, yana wanke mata stress da heat ɗin da ta kwaso, leaving her feeling momentarily renewed. Sai da tayi kusan 20 minutes a wurin, her skin glowing and refreshed, sannan ta miƙe, zuwa lokacin ta gama jiƙa jikinta tasss. Ta ɗauki flip-flops ɗinta a hannu, her steps barefoot and silent against the floor, ta nufi ciki. Ko da ta shiga living room ɗin, shuru ne, an eerie stillness hanging in the air da alama duk sun tafi aikin su. Kitchen ta nufa kai tsaye, inda ta ɗauko wani champagne cooler da wani insulated Champagne Flute. Ta fito daga kitchen ɗin ta nufi mini bar ɗin dake parlour ɗin. Ta duƙa inda ice maker ɗinsu yake, ta buɗe ice bin ɗin, ta hau ɗiban ƙanƙarar da ice scooper ɗin hannunta, the rhythmic clinking of ice against metal filling the silence. Bayan ta gama, ta miƙe ta ɗauki French Bloom La Cuvée Vintage daga inda jerin non-alcoholic wines ɗin suke, her movements fluid and graceful. Ta saka ta a champagne cooler ɗinnan da ta cika da ice cubes. Daga haka ta bar gurin, ta koma cikin parlour ɗin tana nufar hanyar sama. Zata fara hawa stairs ɗin, sai ga Zafar yana saukowa cikin takun nan nasa na isa—that signature stride of a man who owned everything he touched—da wayarsa a hannu yana typing. Ɗagowar da zai yi, idonsa ya sauka akan gimbiyar tasa. Cak ya tsaya, his entire demeanor shifting instantly as his eyes raked over her from head to toe, yana ƙare mata kallo cike da shauƙi kafin ya ci gaba da saukowa. Ita ma Zara tana tsaye, her heart doing a familiar, excited flutter, tana kallon sa cike da so; itadai kullum kyau yake mata, the way his kaftan shirt clung to his broad shoulders making her breath hitch. Yana gama saukowa, ya karɓa mata kayan hannunta with a protective, lingering touch of his fingers against hers. Ya ja hannunta suka nufi gurin sofas ɗin living room, their synchronization effortless, yana cewa, “Daga ina?” Cike da gajiya, Zara ta faɗa kan sofa ɗin, her body sinking into the plush cushions, tana sauke wata doguwar ajiyar zuciya. “Daga gidan mu mana… I’m exhausted, Obim, na kusa mutuwa. I took the back gate, kuma a ƙafa fa!” Zafar ya ɗan zaro ido cikin mamaki, his brow furrowing with concern. “Kai Zara, it would have been better ki biyo ta front gate, rather than the back gate. Duk da it’s almost the same distance.” Daga haka ya zauna a ƙasa daidai saitin ƙafarta, his movements deliberate and gentle. “Sannu, you look so tired, let me give you a massage.” Da wannan maganar, ya riƙe smooth, creamy leg ɗinta, ya ɗaga yana kaiwa daidai lips ɗinsa, ya yi kissing foot ɗinta—wani lingering, tender gesture da yayi sending jolt of electricity zuwa entire body ɗin Zara, making her skin prickle with goosebumps. Ya fara mata tausa, strong, warm hands ɗinsa na working tension out of her muscles da wani rhythmic precision. Zara ta lumshe idanunta, wani soft sigh of relief na escaping lips ɗinta. Tace, “Tun ɗazu fa na zo, I was actually at the pool just dipping my feet in the water to cool off.” Zafar dai kallon ta yake cike da tausayi—she looked so pale, so fragile. Idanunta yanzu a lumshe cike suke da bacci da exhaustion. Zuwa yanzu condition ɗin nata ya fara damun shi ƙwarai. Cike da damuwa ya tambaye ta, “Have you eaten, princess?” Zara ta buɗe idonta ta kalle shi kafin ta sake rufe su, tana girgiza masa kai alamar ba ta ci ba. Zafar let out a weary sigh, his expression softening into pure devotion. “Princess, you really need to eat something. Even if you’ll end up throwing up, please just try. Ki daure ki ringa ci, little by little, even if it’s just a few bites.” Zara ta ɗan turo baki, a classic display of her endearing stubbornness. Ta miƙe kaɗan daga kishingiɗen da take, ta ɗauki insulated flute ɗin ta fara zuba drink ɗin da ya yi sanyi ƙal. Ta kai baki tana kallon shi, sai da ta shanye duka wanda ta zuba, sannan ta ajiye flute ɗin. Zafar ya sake cewa, “I’m talking to you, Zara. For now, just tell me any food you’re craving and I’ll get it for you.” Zara kamar za ta yi kuka, her voice trembling with fatigue. “I don’t know, Obim. I’m not hungry, I just want to sleep right now.” Daga haka ta kwanta kan sofa ɗin, ta sake miƙa masa ƙafarta. Ya sake kissing foot ɗin nata before rising to his feet. “Ina zuwa,” ya faɗa, his voice low and resolute. Daga haka ya fita cikin sauri. Wing ɗin Yamma ya nufa, inda cikin sa’a bai tarar da ita a ƙasa ba. Duk da tun jiya ba ta sauko ba, Noor ta gaya masa cewa ba wanda ta bari ya gan ta sai Baffa—wanda ya shigo bayan fitar Ikenna Amadi, sannan kuma a lokacin ne Abbah ya kira meeting. Ba wanda ya san yadda sukayi da Baffa, domin tun lokacin ba ta sake fitowa ba. Kitchen ya nufa kai tsaye, inda ya tarar da maƙaƙƙen kitchen ɗin cike da maids, ga chefs su biyu suna ta kai-kawo; lokacin aka sauke abincin rana. Faḍma ya kira da hannunsa, his demeanor strictly business. Cikin sauri ta ƙarasa inda yake, ya ce ta zuba duk wani abincin da suka dafa yanzu ta kawo mishi wing ɗinsu. Cike da ladabi ta amsa, daga haka ya juya ya fita da sauri—his focus entirely on his wife. Koda ya koma, ya tarar Zara har ta riga ta fara bacci a can parlour, her chest rising and falling in a peaceful slumber.. Bai tashe ta ba. A hankali Zafar ya ɗago ta ya zauna, cradling her against his chest as if she were the most fragile thing on earth, kafin ya maida kanta kan cinyarsa. Yana kallon yadda ƙananan zufa ke tsattsafowa daga goshinta duk da sanyin ɗakin—a sight that tugged painfully at his heart, making him wish he could take away all her exhaustion. Mayafin abayarta ya ɗauka yana mata fifita da shi. yana kallonta cike da tsananin tausayi da ƙauna. Yana cikin hakan ne sai ga an turo ƙofar da sallama. Faḍma ta shigo ciki da wani babban basket a hannunta; zata nufi dining ne, Zafar ya dakatar da ita da wani kallo, ya ce ta kawo nan gaban sa. Nan ta kawo ta ajiye sannan ta fita da sauri. Kiran sallar da aka fara yasa ya miƙe a hankali yana kwantar da Zara a kan sofa ɗin as if she were made of glass sannan ya fice ya tafi masallaci… Bayan ya dawo daga masallaci, ya tarar har lokacin tana bacci. Rigar jikinsa ya cire sannan ya tsuguna kan basket ɗinnan ya fara buɗe abincin da ɗai-ɗai yana kallo. Yana cikin haka ne yaji an buɗe ƙofar parlour an shigo. Tun daga takun da yaji a corridor ɗin, ya gane Yemma ce—that heavy, deliberate footfall that he had learned to associate with confrontation. Cak ya tsaya da murfin cooler a hannunsa, his whole body tensing with instant, instinctive defensive energy. Ai kuwa sai ga ta bayyana, tana tafiyar nan tata cikin izza. Tun daga nesa take watsa masa wani kallo cold enough to freeze the room, har ta ƙaraso tsakiyar parlour ɗin. Daidai lokacin da vibration ɗin wayar Zara ya tada ta daga bacci. Miƙewar da za ta yi, ta ci karo da idanun Yemma da suke watsa mata wani irin kallon tsana fiye da ko yaushe—a gaze so sharp and venomous, it felt like a physical blow. Da sauri Zara ta ɗauke kanta, her heart hammering against her ribs, tana janyo wayar da ke vibrating a gefenta. Ta ga Aunty Hanna ce, a brief flicker of relief crossing her features, amma kafin ta yi picking, ta ji muryar Yemma, cold and devoid of any warmth, tana cewa, “Ke, tashi ki fita! Zanyi magana da ɗana.” Cike da gajiya, Zara ta fara ƙoƙarin miƙewa, her movements sluggish and heavy with the weight of exhaustion. Tana ƙoƙarin janyo ɗan kwalin ta, fingers ɗinta na trembling slightly. Zafar ya miƙe tsaye a take, movements ɗinsa sharp and decisive, yana sauke ajiyar zuciya cike da wani irin gajiya da kuma bacin rai da ya fara taso masa. Zara dai ta miƙe a hankali, idonta na kan abincin da Zafar ya buɗe—tana ta kallon ƙaton kifin da ke cikin cooler ɗin. Cikin zafi, Yemma ta sake magana, muryanta na rising cikin wani sharp, impatient command, “Ko ba da ke nake ba? I said get out!” Zara ta saka mayafinta a kai, ta sunkuya tana ɗaukar champagne cooler ɗinnan. Zafar, da ya kula da yadda take satar kallon kifin, ya matsa kusa da ita yana cewa, “Zaki ci?” Ta gyaɗa masa kai tana ɗan satar kallon Yemma da ke tapping her feet impatiently, wani sharp, sound that echoed like a countdown. Ganin ta gyaɗa kai yasa Yemma sake watsa mata wani kallo mai cike da ƙiyayya, a clear sign of her deep-seated disdain. Zafar ya sunkuyar da kansa, his jaw tight with suppressed tension. Ya fara rufe food flasks ɗin ɗaya bayan ɗaya, the metallic clicks sounding deafening in the quiet room. Ya sake jera su cikin basket ɗin with mechanical precision, ya miƙe yana ƙoƙarin miƙa mata basket ɗin. A daidai lokacin ne muryar Yemma ta sake tsaga parlourn, wannan karon cold and cutting, “In ka ba ta abinci na, Allah ya isa, ban yafe ba!” Zafar ya daskare, his breath hitching in his chest. Da wani irin mamaki da shock ya kalli mahaifiyar tasa, his eyes wide as he whispered, “Yemma?” Yemma ta watsa wa Zara wani kallo na tsana, expression ɗinta na hardening into a mask of pure ice. “Wuce ki fita!” Zafar ya kalle ta da wani irin bacin rai wanda yake ƙoƙarin danne wa. Amma ko kallonsa Yemma ba ta yi ba; idonta na kan Zara, as if daring her not to move. A hankali, Zara ta sa bayan hannu ta goge hawayen da ya fara sauko mata ba ƙauƙautawa, her shoulders shaking slightly. Ta juya tana nufar ƙofa calmly. “Zara.” Zafar ya kira sunanta, muryar sa a dake. Tsayawa ta yi instantly, amma bata juyo ba, tana ta faman goge hawayen da ke ci gaba da zubo mata. Inda take ya isa calmly, his presence a protective shield around her. “Take the elevator. Ki duba F80, I left something for you there. It’s for the henna, then drive the car home. Zan siyo miki kifi in an hour, kin ji?” Ta gyaɗa kai a hankali, too choked up to speak. Zafar yana so ya lallashe ta, his heart aching for her, amma bai san me zai ce mata ba, baima san ta ina zai fara ba. He wanted to tell her there’s nothing to cry about, shine dai! Kuma he got her for life! Wani irin rawa jikinsa yake yi na bacin rai da kuma ƙoƙarin da yake yi na kame kansa. With trembling hands, ya sa ya gyara mata mayafinta, a final, lingering touch of affection, yana cewa, “Go.” Daga haka, Zara ta juyo a hankali, her movements fragile, ta nufi inda elevator ɗin yake. Har ta shiga, Zafar yana tsaye yana kallonta—a silent testament to his helplessness in that suffocating, heart-wrenching moment… Tana isa garage, ta fito daga elavator, her legs feeling slightly weak ta sauka ƙasa. Ta nufi key box ɗin a bango, ta buɗe tana ɗaukar key ɗin Ferrari F80 ɗinsa—the cold metal feeling heavy in her palm. Ta nufi motar, ta buɗe ƙofar, ta shiga ta zauna, her hands still trembling from the encounter. Ta ajiye champagne cooler ɗinta a front seat, inda idonta ya sauka kan wani briefcase dake gefe. Ta buɗe shi out of curiosity, ta ɗan ɗaga murfin—cike yake da bundles of dollars, stacks upon stacks. Sai ta rufe kawai ta gane kudin hennah ɗin da yace ne. Sai da tayi taking a moment to catch her breath sannan tayi igniting ɗin motar. The engine roared to life with a deep, authoritative growl kafin ta fice daga garage ɗin ta nufi gida. Tana driving, tana goge hawayen da suka ƙi tsayawa a idonta, the blur of the road mirroring the chaos in her mind. Tana isa bakin gate tayi horn kenan wayarta tayi ringing, the sharp sound cutting through the silence of the car. Kamar ba za ta ɗaga ba, amma yanayin lambar ya yi catching attention ɗinta. Picking tayi yayin da securities ke buɗe mata gate. Muryar wani dattijo ce ta daki kunnen ta, “Zara.” Cikin sauri ta amsa, her voice trembling slightly saboda ta gane mai muryar already, “Dawo, Baffa ne. Kizo wing ɗina straight, dawo kin ji?” A hankali kuma cike da ladabi Zara tace, “Toh Baffa.” Juya kan motar tayi, tana yi wa security ɗin alama da ya rufe. Cikin manor ɗin ta koma, inda tayi parking a daidai wing ɗin Baffa. Ta fito daga motar, ta rufe, ta nufi ciki with hurried, anxious steps. Tana fara hawa ɗan matakalan da za ta shiga ciki, ta hango Zafar yana fitowa daga ciki. Ya ganta, amma bai ma tsaya ba—it’s like he’s avoiding her gaze, his expression unreadable and distant. Ya wuce ta cikin sauri yana furta, “Kije ciki,” his voice devoid of its usual warmth daga gani kasan ransa a matuƙar ɓace yake. Gyaɗa kai tayi, duk da ya wuce ta. Ta ƙarasa hawa ta shiga parlour ɗin Baffa da sallama. Baffa, da ke tsakar parlour a tsaye yana safa da marwa, looking uncharacteristically agitated, ya amsa yana cewa, “Shigo, shigo Zara.” Tana ƙarasowa inda yake, bai ma jira ta gaishe shi ba, ya nuna mata hanyar dining ɗinsa yana cewa, “Gashi can, je ki zauna ki ci. Kifin me? Ae gidan mijinki kike, you have the right to eat whatever you want, ko na waye kuwa!” Daga haka ya ja hannunta cikin hanzari yana hanyar dining, his grip firm and protective. Kana ganinsa, kasan ransa a bace yake—a rare, startling display of anger abun da Zara ba ta taɓa gani ba. Kujera ya ja mata yana cewa, “Zauna, maza!” Daga haka ya fara buɗe duka abincin gurin—the steam rising from the plates—wanda ba ma wanda Zafar ya ba ta ba ne, da alama wannan na Baffa ne wanda Yemma ta kai masa. Cikin faɗa ya fara zuba kifin a cikin bowl yana cewa, “Gidana ne, da gumi na ake siyan kayan abinci, so feel free to eat whatever you want, ko wa ya girka kuwa!” Ya gama serving ɗinta abincin, yace, “Maza cinye duka, zanje in dawo.” Cikin hanzari ya fice daga parlour kamar walƙiya, the energy in the room shifting instantly. Zara, da ta kasa magana due to pure shock, ta bi shi da kallo completely stunned…