Chapter One

A cikin wani ƙaramin gida da ke can gefe da unguwa, wata yarinya da ba za ta wuce shekaru goma sha biyar ba tana zaune ƙarƙashin wata tsohuwar bishiya.

Ta takure jikinta wuri guda, hannayenta rungume da gwiwowinta yayin da take karkarwa saboda tsananin sanyi.

Ruwan sama na dukan jikinta babu ƙaƙƙautawa.

Kayan jikinta sun jike sharkaf, gashinta ya manne da goshinta, amma duk da haka ba ta motsa daga wurin ba.

Idanunta cike suke da hawaye da suka gauraye da ruwan saman da ke zuba a fuskarta.

A kallon farko, mutum zai ɗauka ruwan sama ne kawai yake sauka a fuskarta.

Amma a zahiri, hawayenta ne suka fi yawa.

Waheeda kenan.

Yarinya marainiya mai cike da tarbiyya da haƙuri, wacce rayuwa ta fara gwada tun tana ƙarama.

"Kada na sake ganin ƙafarki cikin gidan nan!"

Muryar Dada ta sake amsa cikin kunnenta kamar yadda ta faɗa mata mintuna kaɗan da suka gabata.

"Kina jina ko? Ki fita! Ki ba ni wuri!"

Waheeda ta runtse idanunta tana tuna kalaman.

Ba wannan ne karo na farko da Dada ta wulaƙanta ta ba.

Amma yau abin ya fi ko da yaushe zafi.

Saboda yau ba zagi kaɗai aka yi mata ba.

An mare ta.

An ja ta.

An tura ta waje kamar ba mutum ba.

Dalilin kuwa?

Saboda kofi ya faɗi ya karye.

Kofin da ba ita ce ta karya shi ba.

Waheeda ta ɗago kanta tana kallon sararin samaniya.

"Mami..."

Ta furta cikin muryanta da rauni ya gama mamaye sa.

Da mahaifiyarta tana raye, shin da rayuwarta za ta kasance haka?

Da akwai mai rungumarta.

Da akwai mai kare ta.

Da akwai mai share mata hawaye.

Amma yanzu babu kowa.

Sai ita da baƙin cikin da ya ki rabuwa da zuciyarta.

Tsawa ne ya sake tashi da ƙarfi, har sai da ta firgita

Sai dai ba tsawar ba ce ta fi ba ta tsoro.

Abin da take tsoro shi ne yadda rayuwarta ke ƙara muni da kowace rana.

A hankali ta jingina kanta jikin bishiyar.

Cikinta na mata ƙara saboda yunwa.

Tun safiya ba ta saka komai a bakinta ba.

Amma babu wanda ya damu.

Babu wanda ya tambaye ta ko ta ci abinci.

Babu wanda ya tambaye ta ko tana lafiya.

A daidai lokacin ne ƙofar gidan ta buɗe.

Wani mutum ya shigo da sauri yana kare kansa daga ruwan sama.

Tsayawa yayi cak a lokacin da idanunsa suka sauka a kanta 

Atake fuskar mamaki da tausayi suka bayyana a tare dashi.

"Waheeda!"

Ya kira sunanta cikin firgici.

A hankali ta dago kanta ta daura a fuskar sa sai dai bata hango shi sosai sbd duhun daren da ya mamaye gurin.

"Baba..."

Ta faɗa cikin sanyayyar murya.

Malam Musa wanda ya kasance mahaifi a gare ta ya zuba mata ido.

A hankali ya fara takawa zuwa inda take a kasan bishiyan yana jin yadda zuciyan sa take masa kuna har ya karasa inda take yasa hannu ya dago ta yana me cigaba da kallon ta kamar yadda take yi.

Girgiza kai yayi dan yama rasa abun fada ya fara jan hannuta yana tafiya da ita a yayin da ruwan saman yake cigaba da sauka a kansu

Deejarth Abdoul 🖊️