Wasa farin girki

A cikin birnin Kano akwai wani matashi mai suna Sadiq. Tun yana karamin yaro ya taso cikin tarbiyya da koyarwar addini. Mahaifinsa malamin makaranta ne, mahaifiyarsa kuma mace ce mai haƙuri da yawan nasiha. Duk wanda ya san Sadiq ya san shi da gaskiya da riƙon amana. Duk da cewa rayuwa ba ta yi masa sauƙi ba, bai taɓa yarda talauci ya sa ya kauce wa hanyar Allah ba.

A gefe guda kuma akwai Nabila, kyakkyawar budurwa mai ilimi da natsuwa. Ta fito daga gidan mai kuɗi kuma mahaifinta shahararren ɗan kasuwa ne a Kano. Duk da yalwar rayuwar da take ciki, ba ta kasance mai girman kai ba. Ta kasance mai son karatun addini da taimakon marasa galihu.

Ranar da suka fara haɗuwa ba ta kasance rana ta musamman a gare su ba. Ƙaddara ce kawai ta kawo hakan. Motar Nabila ta samu matsala a kusa da wani masallaci bayan sallar Juma'a. Mutane da yawa suna ta kallo, wasu ma suna dariya. Sai dai Sadiq ya matsa ya taimaka cikin mutunci ba tare da neman wani abu ba.

Nabila ta ji daɗin halayensa, amma ta ɗauka cewa wannan haɗuwa ce da ba za ta sake maimaituwa ba. Shi ma Sadiq ya tafi gida ba tare da ya yi tunanin zai sake ganinta ba.

Sai dai kwanaki suka shuɗe, suka sake haɗuwa a wani taron karatun addini. A wannan karon sun yi magana kaɗan. Sun gano suna da ra'ayi iri ɗaya kan abubuwa da yawa. Dukansu suna son rayuwar aure mai albarka, suna son ilimi da kuma taimakon al'umma.

A hankali wata ƙauna mai tsafta ta fara shiga zukatansu.

Amma rayuwa ba ta taɓa tafiya cikin sauƙi ga masu son juna ba.

A lokacin ne wani attajiri mai suna Faruk ya bayyana. Faruk mutum ne mai dukiya sosai. Yana da motoci masu tsada, gidaje da kasuwanci a wurare da dama. Ya ga Nabila kuma ya yanke shawarar cewa dole sai ya aure ta.

Mahaifin Nabila ya ji daɗin Faruk saboda arzikinsa. Ya fara ganin cewa shi ne ya fi dacewa da 'yarsa. Bai damu da ɗabi'arsa sosai ba, domin a ganinsa kuɗi na iya gyara komai.

Lokacin da Nabila ta fahimci cewa iyayenta suna son aurar da ita ga Faruk, zuciyarta ta shiga cikin damuwa. Ba ta son ta saɓa wa iyayenta, amma kuma ba ta jin za ta iya rayuwa da mutumin da ba ta yarda da halayensa ba.

A gefe guda kuwa, Sadiq ba shi da kuɗi. Yana aiki ne a wani ƙaramin kamfani kuma albashinsa bai kai yadda zai iya yin gasa da Faruk ba. Duk da haka ya yanke shawarar cewa ba zai daina adduƙa da ƙoƙari ba.

Lokaci ya ci gaba da tafiya. Faruk ya fara amfani da kuɗinsa domin ya ɓata sunan Sadiq. Ya ɗauki wasu mutane suna yaɗa ƙarya cewa Sadiq ba mutum ne mai aminci ba. Wasu suka yarda, wasu kuma suka ƙi.

Wata rana wani babban rikici ya taso. An yi wa wani ɗan kasuwa sata, kuma aka jingina laifin ga Sadiq saboda makircin Faruk. Nan da nan mutane suka fara nuna masa yatsa.

Sadiq ya shiga cikin wani hali mai wahala. Abokai da dama sun guje shi. Wasu ma da suke gaishe shi kullum suka daina.

Amma abu ɗaya bai canza ba.

Nabila ta ƙi yarda da zargin.

A zuciyarta ta san cewa Sadiq ba zai aikata irin wannan abu ba.

Ta fara bincike a ɓoye. Tare da taimakon wani tsohon abokin mahaifinta, ta gano cewa akwai wasu hujjoji da ke nuna ba Sadiq ne ya aikata laifin ba.

Yayin da binciken ke ƙara zurfafawa, asirin Faruk ya fara fitowa fili.

Abin da ba wanda ya sani shi ne cewa Faruk yana da wata rayuwa ta daban. A bayan fuskar mutunci da yake nunawa mutane, yana da alaƙa da wasu miyagun mutane da ke aikata damfara da yaudara.

Ranar da gaskiya ta fito fili, birnin Kano ya cika da mamaki.

An gano cewa ba Sadiq ba ne mai laifi.

Makirci ne aka shirya masa.

Mutane suka fara neman gafararsa. Wasu daga cikinsu ma sun ji kunyar yadda suka yi saurin yanke hukunci a kansa.

Faruk kuwa ya rasa mutuncinsa. Dukiyarsa ta kasa cetonsa daga kunyar da ya shiga.

Mahaifin Nabila ya fara tunanin kuskuren da ya yi. Ya fahimci cewa mutum ba ya zama nagari saboda kuɗi ƙadai.

Daga wannan lokaci ne rayuwa ta fara sauyawa ga Sadiq da Nabila.

Sai dai har yanzu akwai wasu jarabawa da suke gabansu, domin ƙauna ta gaskiya ba ta cika samun nasara ba tare da gwaji ba.