Wasikar da Ta Sauya Komai
by @jikanmedoya
Ruwan sama ne yake sauka a daren Juma'a. Iska tana kaɗawa, walƙiya tana haskaka sararin samaniya.
Umar yana zaune a ɗakinsa yana karatu, sai ya ji an buga ƙofa.
**KNOCK! KNOCK!**
Ya buɗe ƙofar, amma bai ga kowa ba.
Da ya sunkuya, sai ya ga wata takarda a ƙasa.
Ya ɗauka ya shiga ɗaki.
A jikin takardar an rubuta:
> **"Idan kana son sanin sirrin rayuwarka, ka zo bakin tsohuwar bishiyar kuka da ƙarfe goma na dare. Amma kada ka gaya wa kowa."**
Umar ya yi mamaki.
"Wa ya aiko mini da wannan?"
Daidai lokacin, wayarsa ta yi ƙara.
Aminu ne.
"Aboki, ka fito mu je mu sha shayi."
Umar ya yi shiru.
Ya so ya gaya wa Aminu game da takardar, amma wani abu a zuciyarsa ya hana shi.
"Yau ba zan iya ba."
Aminu ya yi mamaki.
Tun suna yara, Umar bai taɓa ɓoye masa wani abu ba.
"To Allah ya kiyaye."
Da ƙarfe goma na dare, Umar ya fita a hankali.
Ruwan sama yana sauka kaɗan-kaɗan.
Ya isa ƙarƙashin bishiyar.
Sai ya ji murya daga baya.
"Na san za ka zo."
Ya juya a firgice.
Wata budurwa ce tsaye cikin hijabi baƙi.
Ba ya iya ganin fuskarta sosai.
"Wa ke?" ya tambaya.
Budurwar ta ce:
"Ni ce zan canza rayuwarka."
"Kina nufin me?"
Ta ciro wata tsohuwar wasiƙa ta ba shi.
"Ka karanta."
Hannunsa yana rawa ya buɗe ta.
Sai idanunsa suka cika da mamaki.
An rubuta:
> **"Umar, kai ba ɗan gidan da ka taso a ciki ba ne..."**
Takardar ta faɗi daga hannunsa.
"Karya ne!"
Budurwar ta ce:
"Ba ƙarya ba ce. Kuma mutumin da ya san gaskiyar shi ne..."
Ta yi shiru.
"Wa?" Umar ya tambaya cikin tashin hankali.
Budurwar ta ɗaga kai.
"...Aminu."
Nan take zuciyar Umar ta buga da ƙarfi.
Abokinsa? Aminu?
Ta yaya?
Kafin ya sake magana, sai walƙiya ta haskaka sararin samaniya.
Da ya sake kallon budurwar...
**ta ɓace!**
Ya tsaya shi kaɗai cikin dare, jikinsa yana rawa.
A karo na farko a rayuwarsa, ya fara tambayar kansa:
**"Wane ne ni a zahiri?"**
Kuma me yasa Aminu ya ɓoye masa wannan babban sirri?