Jarabawar Aminai
by @jikanmedoya
Tun daga ranar da Aminu ya fahimci cewa yana son Aisha, zuciyarsa ta kasa samun nutsuwa.
Duk lokacin da ya ga Umar da Aisha suna dariya tare, sai ya ji wani irin zafi a zuciyarsa.
Amma sai ya tuna:
> "Umar ba aboki ba ne kawai, ɗan'uwana ne."
Wata rana da yamma, Aisha ta fito zuwa harabar gidan.
Ta tarar da Aminu shi kaɗai yana kallon sararin sama.
Ta zauna kusa da shi.
"Me ya sa kake cikin damuwa?" ta tambaya.
Aminu ya yi murmushi.
"Ba komai."
Aisha ta girgiza kai.
"Na fahimci cewa kana ɓoye wani abu."
Ya yi shiru.
Bayan ɗan lokaci ya ce:
"Idan mutum yana son wani abu, amma ya san cewa samun sa zai iya lalata abin da ya fi so a rayuwa, me ya kamata ya yi?"
Aisha ta ɗan yi tunani.
"Idan abin da ya fi so shi ne gaskiya da aminci, ya kamata ya kare su."
Aminu ya yi murmushi mai ɗaci.
"Ashe haka ne..."
A daren ranar, ya yanke shawara.
Washegari da safe, ya kira Umar.
"Abokina, ina so mu yi magana."
Suka fita zuwa wani lambu.
Aminu ya tsaya ya kalli Umar.
"Akwai wani abu da nake son ka sani."
"Mene ne?" Umar ya tambaya.
Aminu ya yi dogon numfashi.
"Ni ma... ina son Aisha."
Shiru.
Umar ya tsaya kamar wanda aka dasa.
Bai yi tsammanin jin wannan kalma daga bakin Aminu ba.
"Me ka ce?"
"Na ce ni ma ina sonta. Amma ban taɓa gaya wa kowa ba."
Na ɗan lokaci, babu wanda ya yi magana.
Sai Umar ya ce:
"To me ya sa ka gaya mini yanzu?"
Aminu ya sauke numfashi.
"Domin ba na son mu taɓa ɓoye wa juna gaskiya."
Umar ya kalli abokinsa.
A karo na farko a rayuwarsa, ya ga hawaye a idanun Aminu.
Sai ya tuna duk shekarun da suka yi tare.
Duk taimakon da Aminu ya yi masa.
Duk wahalhalun da suka sha tare.
Ya sa hannu a kafaɗarsa.
"Ko me ya faru, babu wata mace da za ta raba mu."
Aminu ya ɗago kai.
"Da gaske?"
Umar ya yi murmushi.
"Mu aminan juna ne."
A wannan lokacin, ba su san cewa Aisha tana tsaye a bayan bishiya tana jin duk abin da suke faɗa ba.
Hawaye suka zubo mata.
Domin yanzu ta fahimci abu guda:
**Mutane biyu mafi aminci a rayuwarta suna son ta.**
Kuma dole ne ta zaɓi ɗaya daga cikinsu.