CHAPTER 7
🧚THE ENCHANTED KINGDOM🧚
Story and writing by Queen Mahirah:
CREATIVE MUSE
MARUBUCIYAR...
THE TWO LIGHT (RIKICIN GIDAN SARAUTA
KITABUL HUB
DR NEELAH
PAID BOOK
FREE CHAPTER
Karku manta wannan littafi na kuɗi ne...
Sai de akwai bononza ga wanda yayi FOLLOWING CHANNEL DINA da GROUP...
Kana da damar samun complete kafin watan June ya kare...
Amma in baka shiga ba har ya kare to be honest asusun ka zai yi kara..ƙiriiiin!!😁
Cos zaka biya 500₦ kafin ka mallaki complete inshallah 🥰
Contact:*** for more information
CHAPTER 7
'' IKON KALMA (The Power of Words)''
Babban zauren Al-NURAYN ya yi shiru.
Duk idanuwansu suna kan mutumin da ya shigo cikin fada.
Sultan Zayyan.
Mutumin da sunansa ya kasance abin tsoro a zukatan mutane da dama.
Ya yi tafiya cikin natsuwa, amma kowane taku da ya ɗauka yana ɗauke da wani nauyi mai ban tsoro.
Rayyan Al-Hakim ya tsaya a gaban Maryam ba tare da motsi ba.
Hannunsa yana kan takobinsa.
Masu gadi suka shirya.
Kowa yana jiran lokacin da takubba za su haɗu.
Amma Maryam...
ita tana kallon fuskar Zayyan.
Ba wai ikon da ke jikinsa ta gani ba.
Ta ga wani abu dabam.
Ta ga wani mutum da ke ɗauke da wani ciwo a ɓoye.
Zayyan ya tsaya a tsakiyar zauren.
"Har yanzu kuna tsaye kuna kare wannan masarauta?" ya ce da murmushi mai sanyi.
"Shekaru da yawa na bar muku lokaci. Amma yanzu lokaci na ya yi."
Rayyan ya fitar da takobinsa.
"Mataki ɗaya kaɗai za ka ɗauka zuwa gare su, kuma za ka san cewa ba kowane ƙofa ake buɗewa da ƙarfi ba."
Zayyan ya yi dariya kaɗan.
"Har yanzu kai ne Rayyan Al-Hakim... jarumin da ya fi yarda da takobinsa fiye da komai."
Rayyan ya ɗaga takobi.
Amma kafin komai ya faru...
Maryam ta yi magana.
"Tsaya."
Muryarta ba ta da ƙarfi kamar ta mayaƙa.
Amma akwai wani abu a cikinta da ya sa kowa ya tsaya.
Rayyan ya kalle ta cikin mamaki.
"Maryam..."
Ta kalle shi.
"Ba kowane yaƙi ake cin nasara da takobi ba."
Sai ta juya zuwa Zayyan.
Sultan ɗin ya kalle ta da mamaki.
"Ke ce Maryam Zahrah?"
Ta ɗan sunkuyar da kai.
"Eh."
Zayyan ya yi murmushi.
"Don haka ke ce wadda suka zaɓa ta ɗauki gadon Nurayn?"
Maryam ta amsa cikin nutsuwa.
"Ban san komai game da wannan gado ba. Ban zo nan don in ƙwace iko ba. Ban zo nan don in zama sarauniya ba."
Maganar ta sa wasu suka kalli juna.
Ta ci gaba:
"Na zo ne saboda na ga mutane suna buƙatar taimako. Na ga masarauta da ke neman haske, ba wani wanda zai ƙara mata duhu ba."
Fuskar Zayyan ta ɗan sauya.
Amma bai ce komai ba.
Maryam ta matsa gaba kaɗan.
"Ya Sultan Zayyan..."
Kiran sunansa cikin girmamawa ya sa ya ɗaga idanunsa.
"Ka zo ne kana neman iko. Amma ina so in tambaye ka abu ɗaya..."
Ta tsaya.
"Idan ka samu duk abin da kake nema... shin zuciyarka za ta samu natsuwa?"
Tambayar ta sauka kamar dutse a cikin shiru.
Zayyan bai motsa ba.
Maryam ta ci gaba:
"Wani lokaci mutum yana neman mallakar duniya ne saboda yana jin kamar duniya ta ƙi shi."
Idanun Zayyan suka yi sanyi.
Domin kalmar ta taɓa wani wuri da aka daɗe ana ɓoyewa.
"Ban san abin da ya faru a rayuwarka ba," in ji Maryam, "amma na san cewa mutumin da yake son ya ƙone komai ba ya yin hakan saboda ƙarfi... sau da yawa yana yin hakan ne saboda akwai wani rauni da bai warke ba."
Rayyan ya kalle ta cikin mamaki.
Bai taɓa tunanin kalamai za su iya tsayar da wanda takobi ba ya tsoratarwa ba.
Zayyan ya yi shiru.
Na farko kenan da wani ya tsaya gabansa ba don tsoro ba.
Ba don yaƙi ba.
Sai don fahimtar shi.
Maryam ta ƙara:
"Idan kana son Al-NURAYN, kada ka rusa ta. Idan kana son a tuna da sunanka, kada ka bar mutane su tuna ka da tsoro."
Zayyan ya sauke idanunsa.
Na ɗan lokaci, babu Sultan.
Babu makiyi.
Sai mutum ne kawai.
Sai ya ɗaga kansa.
"Me ya sa kike magana da ni haka?"
Maryam ta amsa:
"Saboda a bayan wannan ikon da kake nunawa... ina ganin mutum wanda yake buƙatar a ji shi."
Shiru.
Dogon shiru.
Sai Zayyan ya yi numfashi a hankali.
Ya kalli Rayyan.
"Ka samu mutum mai ban mamaki a gefenka."
Rayyan bai ce komai ba.
Zayyan ya juya.
Masu gadi suka kama makamai cikin shiri.
Amma Zayyan ya ɗaga hannu.
"A'a."
Ya kalli Maryam.
"Ba yau ba."
Ya yi murmushi mara bayyana.
"Amma kada ku yi tunanin wannan ƙarshen ne."
Ya juya yana tafiya.
"Zan dawo."
Muryarsa ta cika zauren.
"Domin burina bai ƙare ba."
Sai ya tsaya a bakin ƙofa.
"Amma yau... na bar wannan fada ba tare da zubar da jini ba."
Daga nan ya fita.
Ƙofofin fada suka rufe a bayansa.
Kowa ya yi numfashi.
Rayyan ya kalli Maryam.
"Kin san cewa da kanki kika tsayar da yaƙi?"
Maryam ta kalle shi.
"Ban tsayar da yaƙi ba..."
Ta yi murmushi kaɗan.
"Na tunatar da shi cewa shi ma mutum ne."
Sheikh Harith ya matso kusa da su.
"Yanzu na fahimta..."
Ya kalli Maryam.
"Ba takobin da aka zaba ne zai dawo da hasken Nurayn ba."
Ya kalli zuciyarta.
"Zuciyar da take iya ganin hasken da ke cikin duhu... ita ce ainihin gadon Nurayn."
Rayyan ya yi shiru yana kallon Maryam.
A wannan daren ya fahimci wani abu.
Watakila Allah bai kawo Maryam Zahrah zuwa Al-NURAYN domin ta zama sarauniya kawai ba...
Watakila ya kawo ta ne domin ta koya wa duniyar da ta manta da tausayi cewa:
Wani lokaci, kalma ɗaya mai gaskiya tana iya yin abin da dubban takubba ba za su iya yi ba.
Amma a can nesa...
A cikin duhun dare...
Sultan Zayyan yana tsaye yana kallon hasken masarautar.
"Maryam Zahrah..."
Ya furta sunanta a hankali.
"Kin taɓa wani wuri da ban bari kowa ya kusanta ba."
Ya juya.
"Amma har yanzu... burina zai cika."
----
Dare na biyu da Maryam tayi a Masarautar Nurayn ya kasance dare mai cike da tunani. Ta zauna a gefen tagar ɗakinta tana kallon hasken wata da ke sauka a kan lambunan fada. Komai da ke kewaye da ita ya kasance kamar mafarki; kyawawan gine-gine, sautukan mawaƙan dare, da kuma mutanen da suke kallon ta kamar ita ce amsar wata doguwar addu'a da suka daɗe suna jira.
Amma duk da wannan ɗaukaka, zuciyarta tana cike da tambayoyi.
"Ni wacece a zahiri?" ta tambayi kanta cikin raɗaɗi. "Me yasa wannan masarauta ta dogara da ni?"
Ta riƙe abin wuyan dake wuyanta, wanda ya fara haskawa a hankali.
A lokacin, ta tuna da kalaman Rayyan.
"Wasu taurari suna ɓoye ne kafin lokacin haskensu ya zo."
Ba ta san dalilin da yasa kalamansa suke yawan dawowa cikin tunaninta ba. Ba ta san dalilin da yasa kasancewarsa yake sa ta ji nutsuwa a cikin duniyar da komai yake baƙo a gare ta ba.
Washegari da safe, Maryam ta fita zuwa lambun fada domin samun iska. Lambun Nurayn ya kasance wuri mai ban mamaki; furanni masu launuka daban-daban, bishiyoyi masu tsayi, da wani ƙaramin tafki mai ruwan haske kamar madubi.
Yayin da take tafiya a hankali, sai ta ji wata murya a bayanta.
"Kin yi nisa da fada."
Ta juya, sai ta ga Rayyan.
Sanye yake da kayan sarauta masu sauƙi, ba tare da kayan yaƙi ba. Wannan ne karo na farko da Maryam ta gan shi ba a matsayin mai gadin masarauta ba, sai dai a matsayin mutum na yau da kullum.
Ta yi murmushi kaɗan.
"Inaso naga kyan gurin ne, ba hangen dana saba na ."
Rayyan ya tsaya kusa da ita.
"Kuma?"
Maryam ta kalli lambun.
"Ya fi kyau."
Rayyan ya yi murmushi.
"Amma akwai wani abu da ya fi kyau fiye da wannan lambun."
Maryam ta ɗaga gira.
"Me ne shi"
Ya kalle ta na ɗan lokaci sannan ya ce:
"Zuciyar mutum idan tana cike da alheri."
Maryam ta yi shiru, tana jin kamar kalaman nasa suna da wani nauyi na musamman.
"Raihan..."
"Na'am ?"
Ya amsa duk ya fahimci yadda ta canja sunan daga Rayyan zuwa Raihan.
"Me yasa kake taimaka mini haka? Kusan kamar ka san ni tun da dadewa."
Rayyan ya sauke idanunsa.
"Akwai abubuwan da zuciya take ganewa kafin hankali."
Sai ya ce a hankali:
"القلب يرى ما لا تراه العيون."
(Zuciya tana ganin abin da idanu ba sa iya gani.)
Maryam ta yi murmushi.
"Kana yawaita amfani da Larabci idan kana son ka guje wa amsa tambaya."
Rayyan ya yi dariya a hankali.
"Wataƙila."
"To, ka amsa yanzu."
Ya kalle ta.
"Saboda ina jin cewa Allah Ya kawo ki nan da wani dalili. Kuma ina son in tabbatar ba wanda zai cutar da ke kafin ki gano wannan dalilin."
Maryam ta ji wani yanayi ya ratsa zuciyarta.
"Raihan... kai mutum ne mai ban mamaki."
Ya amsa:
"Ke ma haka."
---
A gefe guda kuma, a cikin wani fada mai duhu da ke bayan tsaunukan Nurayn, Sultan Zayyan yana zaune a kan kujerarsa yana kallon wani madubi mai sihiri.
A cikin madubin, yana ganin Maryam da Rayyan suna tafiya tare.
Fuskarsa ta nuna bacin rai.
" ita ce wadda aka jira..."
Wani mutum mai sanye da baƙaƙen kaya ya sunkuyar da kai a gabansa.
"Ya shugabana, me za mu yi?"
Zayyan ya yi murmushi mai sanyi.
"Ba zan kashe ta ba."
Mutumin ya yi mamaki.
"Ba za ka kashe ta ba?"
"A'a. Mutuwar ta zai sa ta zama jaruma a idanun mutane. Amma idan na sa ta rasa amincewarta... idan na sa ta yi shakkar duk wanda ke kusa da ita... to zan mallaki abin da nake so."
Ya tashi a hankali.
"Maryam Zahra ba ta san gaskiyar asalin ta ba. Kuma mafi girman sirrin da aka ɓoye mata... shi ne zai zama makamin da zai karya ta."
A wannan lokacin, wani tsohon littafi a gabansa ya buɗe da kansa.
A cikinsa akwai rubutu da ya girgiza zuciyar Zayyan:
"Mai ɗauke da hasken Nurayn ba za ta ceci masarauta ba sai ta fara fuskantar gaskiyar jinin da ke gudana a jikinta."
Zayyan ya kalli rubutun.
"Har yanzu ba ta san cewa ita ba kawai magajiya ba ce...kamar yadda bata ma san cewa ita ɗin magajiya ce ba..''
Ya yi murmushi.
"Ita ce yarinyar da aka ɓoye saboda tsoron abin da za ta iya zama. wato mai baiwar rubuta tarihi da alƙalami bada takobi ba"
---
Sosai sukayi yawo da Rayyan yayin da duk inda suka gifta yaro da babba sun bata giram ɗaya dace...
Har dare suna fama abu ɗaya, sai da ta soma hamma na bacci kafin Rayyan ya mata rakiya zuwa kofan Chamber ta.
Ya fuskance ta da kyau yace:
''Sahibatul Jalala… ko da yake yau na gan ki cikin ɗaukakar da duniya ke girmamawa, ina so ki sani cewa abin da ya fi burge ni ba kambin da ke kanki ba, ba kuma matsayin da kike da shi ba… sai zuciyar da ke bayan wannan ɗaukakar.
Na ga yadda kika ɗauki nauyin masarauta cikin natsuwa, yadda kika yi magana da hikima, da yadda kika sa kowa ya ji cewa har yanzu alheri yana da gida a Nurayn.
Amma a wannan dare, kafin in tafi… ina so in tuna miki abu ɗaya: kada ki bari girman sarauta ya sa ki manta da Maryam Zahrah ɗin da ke cikinki. Ita ce wadda ta sa mutane suka ƙaunace ki tun farko.
Ina alfahari da ke… ba saboda ke ce Sahibatul Jalala ba kawai, amma saboda ke ce wadda ta cancanci wannan matsayi."
Sai ya yi shiru na ɗan lokaci, ya kalle ta da girmamawa sannan ya ce:
"Allah Ya ƙara miki ƙarfi, Ya tsare ki daga duk wata inuwa da za ta nemi ɓata haskenki. Kuma ki sani… duk inda alhakin wannan masarauta zai kai ki, akwai wanda yake yi miki fatan nasara a zuciyarsa."
Tabbas Maryam Zahrah ta narke zuwa ruwan madara abinda ya rage shine Rayyan ya kara taki ɗaya mai kyau ta bishi...
Ajiyar zuciya ya sauke ya kuma sunbaci soft hand yace :
''lai-latu sa-id ya SAHIBATUL JALALA''
Tabbas Maryam Zahrah ta narke ta kuma rasa duk wani ƙarfin guiwa nata ta yadda cewa zuciya bata da kashi sam.
Dakayar taja madarar jikinta zuwa cikin Chamber ta.
---
lokacin da Maryam ta shiga ɗakinta, wani baƙon mutum ya bayyana a gabanta.
"Maryam Zahra..."
Ta tsaya.
"Wa kake?"
Mutumin ya yi murmushi.
"Ni ne wanda zai gaya miki gaskiyar da suka ɓoye miki."
Maryam ta kalle shi cikin tsoro.
"Gaskiya?"
"Eh."
Ya matso kaɗan sannan ya ce:
"Rayyan bai gaya miki komai ba. Kuma akwai dalilin da yasa aka ɓoye ki daga Nurayn tsawon shekaru."
Kafin Maryam ta iya tambaya, mutumin ya ɓace.
Ta tsaya tana tunani.
A karo na farko...
Ta fara shakku.
Amma ba ta san cewa wannan kalaman ƙarya ne daga hannun abokin gaban masarauta ba.
Kuma ba ta san cewa babban sirrin da zai fito nan gaba zai canza yadda take kallon kanta, Rayyan, da dukkan Masarautar Nurayn.
— ƘARSHEN CHAPTER 7—