CHAPTER 11
🧚THE ENCHANTED KINGDOM🧚
Story and writing by Queen Mahirah
CREATIVE MUSE
MARUBUCIYAR...
THE TWO LIGHT (RIKICIN GIDAN SARAUTA
KITABUL HUB
DR NEELAH
PAID BOOK
FREE CHAPTER
Karku manta wannan littafi na kuɗi ne...
Sai de akwai bononza ga wanda yayi FOLLOWING CHANNEL DINA da GROUP...
Kana da damar samun complete kafin watan June ya kare...
Amma in baka shiga ba har ya kare to be honest asusun ka zai yi kara..ƙiriiiin!!😁
Cos zaka biya 500₦ kafin ka mallaki complete inshallah 🥰
Contact : *** for more information
CHAPTER 11
''Hawaye A Tsakanin Alkawari''
Ruwan sama ya fara sauka a hankali a kan Masarautar Nurayn. Ba ruwan sama ne kawai yake sauka ba... kamar sararin samaniya ma yana kuka saboda wani abu da ya faru a cikin zuciyar mutane biyu.
A cikin babban ɗakin sirrin fada, Maryam tana tsaye tana kallon wani tsohon littafi da ya buɗe a gabanta.
Littafin da ya ƙunshi tarihin sarakunan Nurayn.
Amma abin da ta gani a shafinsa na ƙarshe ya sa numfashinta ya tsaya.
Akwai sunan mahaifinta.
Sai kuma wani suna da ya girgiza ta.
Rayyan Al-Hakim.
Ta karanta rubutun sau biyu.
"An ɗaure gidan Al-Hakim da alkawarin kare magajiya... amma idan gaskiya ta bayyana, wannan alkawarin zai iya zama babban abin da zai raba zukata."
Maryam ta ji hawaye sun taru a idanunta.
"Me yasa duk wanda nake amincewa da shi yake da wani sirri?"
A lokacin, ƙofar ɗakin ta buɗe.
Rayyan ya shigo.
Da ya ga yanayin fuskarta, zuciyarsa ta faɗi.
"Maryam..."
Ta ɗaga hannunta ta hana shi zuwa kusa.
"Kada ka zo."
Kalaman biyu ne kawai, amma sun fi masa ciwo fiye da kowanne yaƙi da ya taɓa fuskanta.
"Me ya faru?"
Maryam ta ɗaga littafin.
"Ka san wannan?"
Rayyan ya kalli littafin.
Shiru.
Wannan shirun ya isa ya amsa mata.
Hawayenta suka fara zuba.
"Har yanzu kana ɓoye mini gaskiya."
"Maryam, ki bari in yi bayani..."
"Bayani?"
Muryarta ta karye.
"Raihan, duk lokacin da na tambaye ka gaskiya, kana bani wani ɓangare ne kawai."
Ya sunkuyar da kai.
"Saboda ina tsoron rasa ki."
Ta yi murmushi mai raɗaɗi.
"Amma ka rasa ni ne saboda ka ɓoye mini gaskiya."
Rayyan ya matso a hankali.
"Ki saurare ni, don Allah."
Maryam ta kalle shi.
A idanunsa ta ga zafi.
"Na san cewa mahaifina ya yi alkawarin kare ki. Na san akwai wani sirri tsakanin iyalanmu. Amma ban san dukkan abin da ke cikin littafin ba sai yanzu."
Maryam ta girgiza kai.
"To me yasa nake jin kamar duk duniya ta san labarina sai ni ne ban sani ba?"
Ba shi da amsar da za ta rage mata ciwo.
Sai dai ya ce:
"Saboda an yi ƙoƙarin kare ki."
Ta amsa:
"Amma wani lokaci kare mutum da yawa yana iya sa ya ji kamar an ɗaure shi."
Shiru.
Sai Rayyan ya furta cikin raɗaɗi:
"Maryam..."
Ta kalle shi.
"Na rantse da Allah, babu abin da na yi da nufin cutar da ke."
Ya sanya hannu a zuciyarsa.
"والله ما أردتُ لكِ إلا الخير."
(Na rantse da Allah, ban taɓa nufin komai gare ki ba sai alheri.)
Hawayen Maryam suka ƙara zuba.
"Rayyan... matsalar ita ce na fara yarda da kai fiye da kowa."
Ya kalli fuskarta.
"Kuma?"
Ta sauke idanunta.
"Shi ya sa ciwon ya fi yawa."
A wannan lokacin, wani abu ya faru da babu wanda ya zata.
Ƙofar fada ta buɗe.
Sojoji suka shigo da saƙo.
"Ya Rayyan..."
Ya juya.
"An samu umarni daga majalisar dattawa."
"Me suka ce?"
Sojan ya sunkuyar da kai.
"Dole ne a raba ka da Sultana Maryam."
Maryam ta kalli Rayyan cikin mamaki.
"Me?"
Sojan ya ci gaba:
"Sun ce idan kai ne mai gadin sirrinta, kasancewarka kusa da ita yana iya jefa ta cikin haɗari."
Rayyan ya rufe idanunsa.
Domin ya san wannan ba shawara kawai ba ce.
Wani shiri ne.
Amma ba zai iya yaƙar doka ba tare da cutar da ita ba.
Daga baya, a bakin ƙofar masarauta...
Maryam tana tsaye tana kallon Rayyan yana shirin tafiya.
"Da gaske za ka tafi?"
Rayyan ya kasa kallon idanunta.
"Idan tafiyata za ta kare ki... eh."
Ta yi murmushi mai cike da hawaye.
"Ka san abin da ya fi min ciwo?"
Ya kalle ta.
"Ba tafiyarka ba ce..."
Ta taɓa zuciyarta.
"Abin da ya fi min ciwo shi ne ban san ko zan sake ganin wannan murmushin naka ba."
Rayyan ya ji zuciyarsa ta karye.
Ya ce a hankali:
"Maryam..."
Ta katse shi.
"A'a. Bari ni na faɗa."
Ta numfasa.
"Idan wannan shi ne ƙarshen hanyarmu... ina so ka san abu ɗaya."
Ya shiru yayi yana sauraren ta.
"Na gode."
"Saboda me?"
"Saboda ka sa ni na ji cewa akwai wanda yake ganina ba saboda matsayina ba... sai saboda ni ɗin."
Hawayen Rayyan suka taru a idanunsa.
Ya juya fuska kaɗan domin kada ta gani.
Sai ya ce:
"إن كان الفراق قدرًا... فدعيني أحمل ذكراكِ في قلبي حتى آخر العمر."
(Idan rabuwa ita ce ƙaddara... to bari in ɗauki tunaninki a zuciyata har ƙarshen rayuwata.)
Maryam ta kasa magana.
Sai ta ce:
"Goodbye, Raihan..."
Wannan kalmar ta fi masa zafi fiye da sara da takobin.
Domin shi ne karo na farko da ta kira sunansa ba tare da murmushi ba.
Ya juya ya fara tafiya.
Mataki ɗaya...
Biyu...
Uku...
Maryam ta rufe bakinta tana hana kukan da yake son fitowa.
Amma kafin ya ɓace daga ganinta...
Rayyan ya tsaya.
Ba tare da ya juya ba ya ce:
"Maryam..."
Ta ɗaga kai.
"Na'am?"
"Ko da duniya ta manta da ke..."
Ya taɓa zuciyarsa.
"...ni ba zan taɓa mantawa da ke ba."
Sannan ya tafi.
Maryam ta durƙusa tana kuka.
A wannan daren, Nurayn ta rasa haskenta.
Amma abin da babu wanda ya sani shi ne...
Wannan rabuwa ba ƙarshen labarinsu ba ce.
Ita ce farkon babbar gwagwarmayar da za ta bayyana:
Shin ƙaunar da aka gwada da rabuwa za ta iya tsira?
— ƘARSHEN CHAPTER 11—