THE ENCHANTED KINGDOM

CHAPTER 16

by @queenmahirah14

THE ENCHANTED KINGDOM🧚
Story and writing by Queen Mahirah
Marubuciyar...
THE TWO LIGHTS (RIKICIN GIDAN SARAUTA)
KITABUL HUB
LABARIN DR NEELAH
LABARIN BINT ABDULAZIZ
PAID BOOK
FREE CHAPTER
Karku manta wannan littafi na kuɗi ne...
Sai de akwai bononza ga wanda yayi FOLLOWING CHANNEL da GROUP...
Kana da damar samun complete kafin watan June ya kare...
Amma in baka shiga ba har ya kare to be honest asusun ka zai kara..ƙiriiiin!!😁
Cos zaka biya 500 Naira kafin ka mallaki complete inshallah 🥰
contact:*** for more information 

Chapter 16
''Dawowar Wanda Aka Rasa da Jarabawar Zuciya''

----
Maganar Sheikh Harith ta sauka a cikin ɗakin kamar tsawa.

"Mahaifinki."

Kalmomi biyu kacal, amma sun canza komai.

Maryam ta tsaya babu motsi. Ta ji kamar duk wani abu da ta yi imani da shi ya fara motsawa a gabanta.

"Mahaifina... yana raye?"

Muryarta ta fito a hankali, kamar tana tsoron amsar.

Sheikh Harith ya kalli ƙasa.

"Ba mu da tabbacin komai tukuna. Amma akwai hujjojin da suka nuna cewa ba a kashe shi ba kamar yadda aka yi tunani."

Maryam ta riƙe abin wuyanta da ƙarfi.

"Shekaru nawa na yi ina tunanin bani da uba... ina tunanin ban taɓa samun damar ganinsa ba."

Hawaye suka fara saukowa a idanunta.

"Me yasa kowa ya ɓoye mini wannan?"

Rayyan ya matso kusa da ita, amma wannan karon bai taɓa ta ba. Ya jira izinin idanunta.

"Maryam..."

Ta kalle shi.

A cikin kallonta akwai ciwo, amma ba fushi ba.

"Raihan... ka yi tunanin yaya mutum yake ji idan ya gano cewa tarihin rayuwarsa duk an rubuta shi ba tare da sanin shi ba?"

Ya sauke kansa.

"Na sani."

Ta girgiza kai a hankali.

"A'a. Ba ka sani ba."

Kalaman nata sun yi masa zafi, amma ya karɓe su saboda ya san tana faɗin gaskiyar zuciyarta.


---

A wannan daren, Maryam ba ta iya barci ba.

Ta fita zuwa lambun fada, inda iska mai sanyi take motsa furannin dare.

Ta zauna a ƙarƙashin bishiyar da ita da Rayyan suka saba yin magana.

A karo na farko, ta ji kamar tana neman amsa daga taurari.

"Idan kana raye... me yasa ka bar ni?"

Ta tambayi sararin sama.

"Me yasa ban san komai game da kai ba?"

Sai wata murya ta amsa daga bayanta.

"Saboda wani lokaci, mutum yana ɓoye abin da yake so ya kare."

Maryam ta juya.

Rayyan ne.

Ta yi murmushi kaɗan.

"Kamar yadda ka yi?"

Ya yi shiru.

"Eh."

Ya zauna a nesa da ita.

"Amma yanzu na fahimci cewa kariya ba ta nufin ɓoye komai. Wani lokaci tana nufin tsayawa tare da mutum yayin da yake fuskantar gaskiya."

Maryam ta kalli ƙasa.

"Raihan..."

"Na'am?"

"Idan muka gano mahaifina yana raye... me zai faru da ni?"

Ya amsa ba tare da jinkiri ba:

"Za ki kasance ke."

Ta kalle shi.

"Ba sarauniya ba?"

"Ba magajiya ba."

Ya yi murmushi.

"Maryam kawai."

Wannan amsar ta sa zuciyarta ta yi sanyi.


---

Washegari, suka tafi zuwa wani tsohon wuri da aka ce an bar saƙon mahaifinta.

Wurin yana bayan tsaunukan Nurayn, inda ba kasafai mutane suke zuwa ba.

Akwai wani tsohon gida da aka rufe shekaru da yawa.

Lokacin da Maryam ta taɓa ƙofar, abin wuyanta ya fara haskawa.

Ƙofar ta buɗe.

A ciki akwai wani ɗaki mai cike da tsoffin littattafai.

A tsakiyar ɗakin akwai akwati.

Maryam ta matso a hankali.

Ta buɗe shi.

A ciki akwai wata wasiƙa.

A saman takardar an rubuta:

"Ga 'yata Maryam Zahra."

Numfashinta ya tsaya.

"Hannun mahaifina..."

Ta zauna a ƙasa tana riƙe da wasiƙar da hannuwa masu rawa.

Ta fara karantawa:

"Ya Maryam, idan kina karanta wannan wasiƙa, to lokaci ya yi da za ki san cewa ban taɓa mantawa da ke ba. Ban bar ki saboda bana son ki ba. Na bar ki ne saboda akwai mutanen da suke son amfani da kasancewarki domin halaka ki."

Hawayen Maryam suka fara zuba.

"Ki gafarce ni idan rayuwarki ta kasance cike da tambayoyi. Amma ki sani, duk ranar da na yi nesa da ke, zuciyata tana tare da ke."

Maryam ta rufe bakinta tana kuka.

Rayyan ya tsaya a bayanta yana jin nauyin lokacin.

Sai ta ci gaba da karantawa:

"Akwai mutane biyu da za su zo rayuwarki. Ɗaya zai koya miki yadda ake mulki. Ɗaya zai koya miki yadda ake ƙauna. Amma kada ki zaɓi wanda zuciyarki take so kawai... ki zaɓi wanda yake kare gaskiyarki."

Maryam ta tsaya.

Ta kalli Rayyan.

Shi ma ya yi mamaki.

Domin kamar mahaifinta ya san abin da zai faru shekaru kafin su haɗu.


---

A wannan lokacin, wani sauti ya fito daga bayan su.

"Kyakkyawar wasiƙa ce."

Dukansu suka juya.

Khalid Al-Mazhar yana tsaye a ƙofar.

Rayyan ya ɗauki takobinsa.

"Me kake yi a nan?"

Khalid ya yi murmushi.

"Na zo ne domin in faɗi gaskiyar ƙarshe."

Maryam ta tashi.

"Ka san inda mahaifina yake?"

Khalid ya kalle ta.

"Eh."

Zuciyarta ta buga da ƙarfi.

"Ina yake?"

Khalid ya yi shiru na ɗan lokaci.

Sai ya ce:

"Yana nan kusa."

Maryam ta rasa numfashi.

"Me kake nufi?"

Khalid ya kalli Rayyan.

"Amma kafin ki gan shi..."

Ya ɗan dakata.

"...dole ne ki san cewa wanda kike kira abokin gaba ya taɓa yin alkawarin kare ki."

Rayyan ya matse hannunsa.

"Me kake ƙoƙarin yi?"

Khalid ya amsa:

"Ina ƙoƙarin nuna mata cewa ba dukkan gaskiya ake faɗa mata ba."


---

Maryam ta kalli su duka.

A zuciyarta akwai tsoro.

Amma akwai wani abu mafi ƙarfi.

Ƙudurin sanin gaskiya.

Domin yanzu ba wai kawai tana neman sarautarta ba.

Tana neman mahaifinta.

Tana neman tarihin ta.

Kuma tana neman sanin ko wane ne zai tsaya tare da ita idan duk sirrin ya bayyana.

— ƘARSHEN CHAPTER 16—