Chapter 1 title: HALIMA

Muryar Hajiya Hauwa ta ratsa gidan gaba ɗaya.

Halima, wadda take kwance ƙarƙashin bishiyar mangwaro tana taɓa mangwaron da hannunta, ta ɗago kai a hankali.

“Na’am, Umma?”

“Ke kina ina?”

Halima ta kalli mangwaron da ke hannunta, sannan ta amsa cikin nutsuwa.

“Ina nan.”

“Ina nan ina?”

“Ƙarƙashin bishiya.”

Hajiya Hauwa ta fito daga ɗakin tana riƙe da ƙaramin tsintsiya.

“Na ce ki je ki yi wanka tun da safe. Har yanzu kina nan kina cin mangwaro?”

Halima ta kalli jikinta, ta ɗan yi shiru.

“Umma, ai ba guduwa zan yi ba.”

“Ba guduwa za ki yi ba, amma kullum sai kin jira rana ta kai tsakiyar sama kafin ki tuna cewa mutum yana da wanka!”

Halima ta yi murmushi.

“Zan je yanzu.”

“Tun yaushe kike cewa yanzu?”

Halima ta sake cije mangwaron.

“Tun yanzu.”

Hajiya Hauwa ta kalle ta na ɗan lokaci kafin ta girgiza kai.

“Allah Ya shirye ki, Halima.”

Halima ta yi dariya.

“Amin.”

“Ki tashi ki je ki yi wanka.”

“Na tashi.”

Amma maimakon ta tashi, sai ta ƙara jingina da bishiyar.

Hajiya Hauwa ta ɗaga tsintsiyar.

“Halima!”

Nan take Halima ta mike.

“To! Na tashi mana.”

Ta gudu tana dariya.

---

A wajen ƙofar gida, Maryam da Raliya suna jiran ta.

Raliya ta kalli Halima daga sama har ƙasa.

“Ke Halima, kin yi wanka kuwa?”

Halima ta tsaya.

“Me ya sa kika tambaya?”

Raliya ta rufe bakinta tana dariya.

“Saboda...”

“Saboda me?”

“Saboda kamar kin manta da ruwa ne tun jiya.”

“Raliya!”

Halima ta ɗauki ɗan ƙasa a hannunta.

Raliya ta fara gudu.

“Maryam! Ki taimake ni! Za ta jefa min ƙasa!”

Maryam ta shiga tsakani tana dariya.

“Halima, ki bari mana.”

“Ta fara!”

Raliya ta ɗaga hannu.

“To ai gaskiya na faɗa.”

Halima ta harare ta.

“Ki jira kawai.”

Raliya ta yi dariya.

“Ga shi nan! Na sake cewa.”

Halima ta yi kamar za ta bi ta.

Raliya ta sake gudu.

Maryam kuwa ta tsaya tana dariya har hawaye ya cika idonta.

---

Su ukun suka nufi bakin ruwa.

Maryam ita ce mafi nutsuwa a cikinsu. Raliya kuwa kullum tana da magana ko da babu wanda ya tambaye ta. Halima kuwa... Halima ce Halima.

Idan aka yi mata abu, sai ta rama.

Amma duk da taurin kanta, ba ta da mugun zuciya. Tana iya yin fushi da mutum yanzu, bayan mintuna kaɗan kuma ta manta da komai.

A ƙauyen, kowa ya san Halima.

Kuma kowa ya san cewa idan aka ce:

“Halima, ki yi wannan.”

Sai amsar farko ta kasance:

“Me ya sa?”

Ko da kuwa abin da aka ce ta yi yana da sauƙi.

Halima ba ta son a riƙa tilasta mata abu.

Kuma akwai wani abu da Hajiya Hauwa ta daɗe tana ƙoƙarin gyara a tare da ita.

Wanka.

Halima ba ta ƙin ruwa.

Abin da ba ta so shi ne wahalar shiga ruwa, shafa sabulu, wanke gashi, sannan ta fito ta sake shirya kanta.

A ganinta, duk wannan aiki ne da zai iya jira.

Amma duk da wannan, Halima kyakkyawa ce sosai.

Fuskarta tana da kyau, idanunta suna da kyau, kuma murmushinta yana sa mutane su kalle ta.

Sai dai rashin kula da kanta wani lokaci yana ɓoye wannan kyawun.

Maryam ta kalle ta ta ce:

“Halima, gashinki fa.”

Halima ta taɓa gashinta.

“Me ya faru?”

“Ya rikice.”

“Zai gyaru.”

“Yaushe?”

“Lokacin da ya ga dama.”

Raliya ta fashe da dariya.

“Wallahi ke ba kya da magani!”

Halima ta yi murmushi.

“Ni kam haka aka halicce ni.”

Suka ci gaba da tafiya suna hira, suna dariya, suna yin tsokana.

Ranar kuwa ta kasance kamar sauran ranakun ƙauyen—mai sauƙi, mai nutsuwa, cike da ƙananan abubuwan da suke sa yara farin ciki.

Amma a cikin wannan rayuwa mai sauƙi, Halima ba ta san irin abubuwan da rayuwa za ta kawo mata ba.

A wannan lokacin, abin da ta sani shi ne ƙauyensu, kakanninta, abokanta, makaranta, da ƙananan rigingimun da take yi kullum.

Wannan ita ce Halima.

Mai taurin kai.

Mai saurin fushi.

Mai saurin yafiya.

Mai son dariya.

Kuma idan aka mata abu...

Sai ta rama.