SOYAYYAR DA ƘADDARA TA RUBUTA
SOYAYYAR DA ƘADDARA ❤
_*Bismillahir Rahamanir Rahim in the Name of ALLAH the most Beneficient the most mercerfull praise be to Allah lord of the words.....*_
_Assalamu Alaikum my Follow fans,am starting my new Book i ask ALLAH subhanahu wata"ala to guide me throught and make me it sussufull till End Ameen ya Allah
PAGE:-1
“Ki tsaya! Kada ki shiga motar nan!”
Muryar wani mutum ta daki kunnuwan Haneen.
Ta tsaya cak.
Hannunta na riƙe da ƙaramar jakarta, zuciyarta tana bugawa da sauri. Ta juya a hankali, sai ta ga wata baƙar mota ta tsaya a gabanta.
Ƙofar motar ta buɗe.
Wani matashi ya fito.
Dogaye, cikin kaya masu kyau, fuskarsa babu murmushi ko kaɗan.
Ya kalle ta.
“Na ce ki tsaya.”
Haneen ta daure fuska.
“Me ya faru?”
Bai amsa nan take ba.
Sai ya kalli hanyar da take shirin bi.
“Wannan hanyar ba lafiya a yanzu.”
Haneen ta kalli hanyar.
“Me ya faru?”
“Ki zo.”
“Me?”
“Ki zo mu tafi.”
Haneen ta yi baya.
“A'a.”
Matashin ya ɗan daure fuska.
“Me ya sa?”
“Saboda ban san ka ba.”
Ya yi shiru.
Kuma a karo na farko, fuskarsa ta sauya.
Kamar ya fahimci cewa ita ma tana da dalili.
“Sunana Zayd.”
Haneen ta kalle shi.
“Ni ma ban tambaye ka ba.”
Zayd ya ɗan yi murmushi.
“Kin fiye magana.”
“Ka fiye umarni.”
Kafin Zayd ya samu damar amsawa, sai aka ji ƙarar wani abu daga bayan su.
Haneen ta juya.
Zayd ya ce da sauri:
“Shigo mota.”
A wannan karon, Haneen ba ta yi musu ba.
Ta shiga.
Zayd ya rufe ƙofar sannan ya zagaya ya shiga gefen direba.
Motar ta fara tafiya.
Haneen ta zauna tana kallon taga.
“Zayd.”
“Hmm?”
“Me ya sa ka taimake ni?”
Ya yi shiru.
Sai ya ce:
“Saboda na ga kina cikin matsala.”
“Amma ba ka san ni ba.”
“Ba sai na san ki ba kafin in taimake ki.”
Haneen ta yi shiru.
Wannan amsar ta sa ta kasa cewa komai.
---
Bayan wasu mintuna, motar ta tsaya a wani wuri mai cike da mutane.
Haneen ta sauka.
“Na gode.”
Zayd bai ce komai ba.
Ta fara tafiya.
Sai ya kira ta.
“Haneen.”
Ta tsaya.
Ta juya cikin mamaki.
“Yaya ka san sunana?”
Zayd ya ɗan yi murmushi.
“Kin manta da jakarta?”
Haneen ta kalli jakar da ke hannunta.
Sai ta gane akwai sunanta a jikin ƙaramin kati da ke rataye a jikinta.
Ta yi murmushi saboda kunya.
“Na manta.”
Zayd ya ce:
“Ki kula da kanki.”
Ta juya ta tafi.
Amma bayan ta yi nisa, ta waiwaya.
Zayd har yanzu yana tsaye yana kallonta.
Idanunsu suka sake haɗuwa.
Wannan karon babu wanda ya yi magana.
Sai Haneen ta juya ta ci gaba da tafiya.
---
Da daddare, Haneen ta shiga ɗakinta.
Ta zauna a gefen gadonta tana tunanin abin da ya faru.
“Waye wannan Zayd?”
Ta girgiza kai.
“Me ya sa nake tunaninsa?”
A gefe guda kuma, Zayd yana zaune a cikin motarsa.
Abokinsa Faris yana kusa da shi.
Faris ya kalle shi.
“Wace ce wannan yarinyar?”
Zayd bai amsa ba.
“Zayd?”
“Ban sani ba.”
Faris ya yi dariya.
“Ba ka san ta ba amma ka san sunanta?”
Zayd ya kalle shi.
“Ka yi shiru.”
Faris ya ƙara dariya.
“Hmm. Wannan labarin zai yi daɗi.”
Zayd bai yi dariya ba.
Amma a cikin zuciyarsa, ya riga ya fara tambayar kansa:
Me ya sa na ji kamar na taɓa ganin Haneen a wani wuri?
Washegari da safe, Haneen ta farka da tunanin abin da ya faru jiya.
Tun da ta buɗe idanunta, hoton Zayd ya dawo mata a rai.
Muryarsa.
Yadda ya ce mata, “Ki kula da kanki.”
Ta zauna a gefen gadonta ta girgiza kai.
“Me ya sa nake tunanin wannan mutumin?”
Ta tashi da sauri kamar tana son ta gudu daga tunanin.
A ƙasa kuwa, mahaifiyarta tana jiran ta.
“Haneen, kin tashi?”
“Eh Mama.”
“Ki yi sauri, yau za mu je gidan kawarki.”
Haneen ta tsaya.
“Wace kawar?”
Mahaifiyarta ta yi murmushi.
“Kin manta? Maryam.”
“Oh.”
Ta ci gaba da shirya kanta.
Ba ta san cewa wannan ziyara ce za ta sake haɗa ta da Zayd ba.
---
Bayan wasu sa'o'i, Haneen da mahaifiyarta suka isa gidan.
Maryam ta fito tana murna.
“Haneen!”
Suka rungume juna cikin farin ciki.
“Na daɗe ban gan ki ba.”
“Ni ma.”
Suka shiga cikin gida suna hira.
Haneen tana dariya sosai har ta manta da abin da ya faru jiya.
Sai aka ji muryar wani mutum daga falo.
“Assalamu alaikum.”
Haneen ta ɗago kai.
Murmushin da ke fuskarta ya tsaya.
Zayd.
Ta kalle shi.
Shi ma ya kalle ta.
Faris yana bayansa.
Faris ya lura da yadda Zayd ya tsaya na ɗan lokaci.
Sai ya raɗa masa:
“Wannan ita ce?”
Zayd ya yi shiru.
Haneen ta juya ga Maryam.
“Kin san shi?”
Maryam ta yi mamaki.
“Eh mana. Zayd ɗan'uwan mahaifina ne.”
Haneen ta buɗe ido.
“Me?”
Zayd ya yi murmushi kaɗan.
“Mun sake haɗuwa.”
Haneen ta amsa:
“Da alama.”
Maryam ta kalli fuskokinsu.
“Ku biyu kun san juna?”
Haneen ta ce:
“Mun taɓa haɗuwa.”
Zayd ya ƙara:
“Jiya.”
“Jiya?” Maryam ta tambaya.
Haneen ta yi saurin katse ta.
“Bari mu shiga ciki.”
Maryam ta yi murmushi mai cike da tambaya.
---
Da yamma, Haneen ta fito waje domin ta ɗan zauna ita kaɗai.
Ta samu wuri kusa da lambun gidan.
Bayan ɗan lokaci, Zayd ya fito.
Ya tsaya nesa da ita.
“Kin yi fushi da ganina?”
Haneen ta kalle shi.
“A'a.”
“Fuskarki ba ta ce haka ba.”
“Fuskata ba ta da matsala.”
Zayd ya yi murmushi.
“Kin saba faɗa.”
“Saboda kai kana son tsokana.”
“Wataƙila.”
Haneen ta yi shiru.
Zayd ya zauna a kujerar da ke nesa da ita.
Ba su yi magana na ɗan lokaci ba.
Sai Zayd ya ce:
“Jiya kin tsorata sosai.”
Haneen ta ɗago kai.
“Eh.”
“Na yi farin ciki da na same ki a lokacin.”
Ta yi shiru.
Kalmar ta taɓa zuciyarta.
Ba ta san me za ta ce ba.
Zayd ya lura da shirunta.
“Ki manta na faɗa.”
“Ba sai na manta ba.”
Ya kalle ta.
Haneen ta yi murmushi kaɗan.
A wannan lokacin, wani abu ya fara sauyawa.
Ba soyayya ba tukuna.
Amma girmamawa ta fara shiga tsakanin su.
---
A can gefe kuma, Faris yana kallonsu daga taga.
Ya girgiza kai.
“Zayd ya shiga matsala.”
Maryam da take kusa da shi ta tambaya:
“Me ya sa?”
Faris ya yi murmushi.
“Saboda ina ganin wannan labarin ba zai ƙare da sauƙi ba.”
Maryam ta kalli Haneen da Zayd.
“Me kake nufi?”
Faris bai amsa ba.
Ya dai ce:
“Za ki gani.”