THE BURDEN OF A MOTHER

*KADDARAR ZUCIYA*

*CHAPTER TWENTY-FOUR: 24*

*THE BURDEN OF A MOTHER*

*JIDDAH BARKUM*

———

“Bayan na fatattaki Maimuna da gargaɗi mai tsauri, na nuna mata ƙofar fita, na ce mata, ‘Idan irin waɗannan banzayen maganganun ne za su dinga kawo ki gidana, kar na sake ganin ƙafarki ta tako cikin gidan nan!’” Ta fita tana ta gunguni da sababi, amma ban damu ba, babban abin da ke gabana a lokacin shi ne na kwantar da hankalin iyalina, musamman Fateema wadda ta riga ta sha kuka fiye da yadda ya kamata, da dare ya tsala, wajen ƙarfe biyu na dare (2:00 AM), na farka daga barci, na juya domin in gyara wa Fateema bargo saboda sanyin daren, sai dai abin da na gani ya sa gabana ya faɗi, na same ta a zaune a tsakiyar gado, ta tallafe fuskarta da hannayenta biyu, ta lula cikin wata duniyar tunani mai zurfi, lost in her own world, na kira sunanta sau biyu, “Fateema… Fateema,” amma ba ta ji ni ba, hankalinta ya yi nisa cikin tunanin da ban san irin nauyin da yake ɗora mata ba, sai da na matsa kusa da ita, na taɓa kafaɗarta a hankali, sannan ta firgita ta juyo tana kallona, na tsaya ina nazarinta, idanuwanta sun yi jawur saboda kuka, hawaye kuma na ta zuba a fuskarta, tsantsar tausayinta ya kama ni, ga shi tana ɗauke da tsohon ciki da ke buƙatar hutu, kulawa da kwanciyar hankali—emotional stability, ban ce uffan ba, na matso kusa da ita na rungume ta a ƙirjina, a wannan lokacin ne ta sake fashewa da kuka, wani irin kuka mai ban tausayi da ya fito daga zurfin zuciyarta, a heartbreaking sob, na ci gaba da shafa bayanta cikin lallashi, ina ƙoƙarin kwantar mata da hankali har sai da kukan ya ɗan sarara, na ɗago fuskarta, ina kallonta da tattausan sauti mai nuna tsantsar damuwata game da halin da take ciki, ta ɗan share hawayenta, sannan ta kalle ni cikin ido, “Habibi, ina so na sake jaddada maka maganar da na taɓa yi maka a baya,” na ƙure ta da ido, ina nazarin kowane motsi na fuskarta, kafin ta ci gaba, ta haɗe hannayenta biyu waje guda, alamar roƙo mai tsanani, muryarta tana rawa, kamar tana tilasta kanta ne wajen furta abin da ya daɗe yana cin ranta, “Don Allah… don Allah, Habibi,” ta sake maimaita roƙon, kafin ta ci gaba cikin kuka, “Ina so su Adam su koma can Kano, wajen yayana, wanda ya ce zai riƙe su tun farkon lokacin da maganar aurena da kai ta taso, ’yan uwanka ba sa son zamansu a wannan gidan,” ta sake fashewa da kuka, zafafan hawaye suka ci gaba da zuba a fuskarta ba tare da tsayawa ba, “Na gode da dukan ƙoƙarinka na tsawon shekarun nan wajen kula da yarana, na san ko mahaifinsu yana raye, watakila iyakar abin da zai iya yi musu kenan a rayuwa, amma don Allah, kar ka hana ni, ina roƙonka ne…” Wannan roƙo mai cike da zafi, sadaukarwa da tsoron makomar ’ya’yanta ya daki zuciyata, na kasa cewa komai na ɗan lokaci, ina kallonta cikin wani irin tausayi da ya sa na kasa samun kalmomin da zan yi amfani da su wajen kwantar mata da hankali, the burden of a mother—nauyin da uwa ke ɗauka domin ganin ’ya’yanta sun samu kariya, ko da kuwa hakan yana nufin ta sadaukar da nata farin cikin.

Ɗakin asibitin ya yi tsit na tsawon daƙiƙu, babu abin da ke tashi sai sautin kuka mai sanyin jiki, kowa a lokacin yana zubar da hawaye, musamman Inteesar da Khalil, waɗanda tarihin baya yake sake buɗe musu tsofaffin raunuka a zuciya, hannun Inteesar yana sarke da ƙarfi cikin na mahaifinta, kamar ba ta son ta sake shi ko da na daƙiƙa ɗaya, Alhaji Kabeeru ya kalli ’ya’yansa maza waɗanda suka sunkuyar da kawunansu, kafin ya mayar da kallonsa kan Mommy Haleema, wadda ke tsaye a gefe tana goge fuskarta, ya yi murmushi mai cike da tunanin baya, amma kafin ya iya ɓoye damuwar da ke zuciyarsa, wasu hawaye masu zafi suka ziraro daga idanunsa, ya haɗiye yawu da ƙyar saboda bushewar bakinsa, sannan ya fuskanci Inteesar da kyau ya ci gaba da labarin, “A daren nan, na kirata cike da ƙauna da damuwa a fuskata, ‘Zahra…’ Na kira sunanta a hankali, ‘Ki nutsu da kyau, kalle ni nan,’ na faɗa mata ina ƙure fuskarta da idanuwana, a hankali ita ma ta ɗago ta kalle ni, idanuwanta sun cika da hawaye, kamar wadda ta kwashe shekaru tana kuka ba tare da gajiyawa ba, ‘Kina jina ko? Dama ba ki bar mini yaran nan ba da kike tunanin ki kwashe su ki mayar wa Yaya Lawal can Kano? Ina ce ni da ke mun riga mun gama wannan maganar, kuma kin yi alƙawari cewa duk rintsi, babu abin da zai sa ki sake tayar da ita?’ Ta kalle ni tana ƙoƙarin buɗe baki domin ta yi magana, amma da sauri na ɗaga mata hannu, na dakatar da ita, ‘Kar ki ce komai, Zahra, yaran nan babu inda za su je, nine ubansu a nan gidan duniya, ko da ace wata rana za ki tafi ki bar ni, ki sani cewa yaran nan babu inda za su je, suna tare da ni daga nan har zuwa ranar da zan bar duniya,’ jin waɗannan kalaman ya sa ta runtse idanunta da ƙarfi, sabbin hawaye masu zafi suka sake zubowa a fuskarta, yayin da zuciyarta ta cika da godiya da kuma nauyin alƙawarin da na ɗauka, za ta sake buɗe baki kenan, na sake katse ta cikin rarrashi, ‘Kar ki ce komai, kar ki yi mini gardama, Zahra, we are done with this now, ki kwanta, kuma kar ki sake kuka, idan ba haka ba, raina zai ɓaci, kuma na san ba za ki so raina ya ɓaci a daren nan ba, ko?’ Na faɗa ina ƙara kafeta da idanuwana, cikin sigar nuna iko mai cike da ƙauna, ta gyada kai da sauri cikin biyayya, na sake matsowa kusa da ita, na ɗaga hannuna na share mata sauran hawayen da ke fuskarta, sannan na gyara mata matashin kai, ta juya a hankali ta kwanta, ni kuma na jawo mata bargo na rufe ta da shi, na sauke ajiyar zuciya mai nauyi, ina jin wani irin sauƙi a raina, na ci gaba da kallonta tana sauke numfashi a hankali, har barci mai daɗi ya ɗauke ta, daga wannan ranar, ba ta sake taso mini da wata magana irin wannan ba, Fateema—Zahra—mace ce mai matuƙar biyayya, a tsawon shekaru biyar da na yi da ita, ba ta taɓa ɗaga muryarta fiye da tawa ba, duk yadda take son wani abu a rayuwa, idan na ce ba na so, ba ta sake tayar da maganar ba, ko da kuwa tana da buƙatarsa sosai.’”

Ɗakin asibitin ya sake yin tsit, kalaman mahaifinta sun sauka a kunnen Inteesar kamar tsawa, suka bar ta cikin ruɗani da mamaki, a karon farko a rayuwarta, ta ɗago da jajayen idanunta tana kallon yayyenta maza da ke tsaye a cikin ɗakin, ta kalli Yaya Abubakar, ta kalli Yaya Adam, har zuwa kan Khalil da Khalid, sai wani sabon kuka ya ƙwace mata, ba don rashin lafiyar Daddy kawai ba, sai don wata sabuwar fahimta da ta ratsa zuciyarta—a profound realization, ta fahimci cewa soyayya, kariya da girmamawar da waɗannan mazajen suke nuna mata tun tana yarinya ba wai don suna uba ɗaya da ita ba ne, a’a, sun yi hakan ne saboda kyakkyawar tarbiyyar da mahaifinta ya gina a cikinsu, da kuma irin ƙaunar da suka zaɓi su nuna mata, ta gane cewa sun sha wahala da kalaman gorin wasu daga cikin dangin Daddy, amma duk da haka suka ci gaba da riƙe matsayinsu a cikin iyalin, ita kuma, wadda ba ta san komai ba, ta ci gaba da rayuwa cikin ƙauna da kariyar da suka ba ta, zuciyarta ta cika da wani irin girmamawa da ƙaunar yayyenta da ba ta taɓa jin irinsa ba a baya, ta matso kusa da su, hawaye na zuba a fuskarta, tana kallonsu ɗaya bayan ɗaya, a wannan lokacin, ba ta ga bambancin jini ko asali ba, ta ga yayyenta, mutanen da suka kasance tare da ita tun tana ƙarama, suka ba ta ƙauna ba tare da sun nemi wani abu a madadinta ba, kuma a yanzu, ta fara fahimtar girman abin da hakan yake nufi.