Chapter 1
by @marhama2002
MARHAMA TA GABATAR
KADDARA CE KO KUSKURE?
Page 1
“AFNANNN! Ke wai har yanzu ba ki gama shiryawa ba?”
Muryar ƙanwarta ta cika gidan, har sai da Afnan Hassan ta ɗago kai tana kallon ƙofar ɗakinta.
“Wallahi na gama! Ke ce dai ba kya iya jira!” Afnan ta amsa tana gyara hijab ɗinta a gaban madubi.
“Gama kika ce tun minti ashirin da suka wuce fa!”
Afnan ta juyo tana kallonta.
“Yau matriculation ɗina ne fa! Ai dole in yi kyau.”
Ƙanwarta ta fashe da dariya.
“Ke kam, sai ka ce za ki je ɗaurin aure, ba matriculation ba!”
“Ke dai je ki can!” Afnan ta ɗauki ƙaramin matashin kai ta jefa mata, amma ta kauce tana dariya.
Afnan ma ta yi dariya, sannan ta koma gaban madubi.
Yau ba ƙaramin rana ba ce a rayuwarta. Ranar da ta daɗe tana jira tun lokacin da ta fara neman shiga jami'a. Yanzu dai ta zama ɗalibar jami'a a matakin farko, tana karatun Architecture, fannin da take matuƙar so.
Tun tana ƙarama take sha'awar zane-zanen gidaje da gine-gine. Duk lokacin da ta ga wani katafaren gida mai kyau, sai ta tsaya tana kallonsa, tana tunanin yadda aka tsara shi.
Burinta shi ne ta zama ƙwararriyar mai tsara gine-gine, ta gina wa iyayenta gida mai kyau, sannan ta taimaka wa iyalinta.
Afnan tana da shekaru goma sha tara. Ita ce kaɗai mace a cikin 'ya'yan gidansu, kuma iyayenta suna matuƙar ƙaunarta. Duk da cewa ba daga gidan masu kuɗi take ba, sun yi iya ƙoƙarinsu wajen ganin ta samu ilimi mai kyau.
Ta kalli kanta a madubi, ta gyara gefen hijab ɗinta.
“Allah ya sa albarka,” ta faɗa a hankali.
Daga falo, sai ta ji muryar mahaifiyarta.
“Afnan! Ki zo ki ɗan ci abinci kafin ki fita!”
“Umma, zan ci a makaranta!”
“Wace makaranta? Za ki je can kina jin yunwa? Zo ki ci abinci!”
Afnan ta lumshe ido.
“Ummaaa, zan makara fa!”
“Ba za ki makara ba. Ki zo ki ci abinci.”
Ta san babu wata hanya ta tserewa wannan umarnin. Ta ɗauki jakarta ta fito daga ɗaki, ta nufi inda mahaifiyarta take.
“Ga ni, Umma.”
Mahaifiyarta ta kalle ta daga sama har ƙasa, sannan ta yi murmushi.
“Ma sha Allah. Kin yi kyau, Allah ya sa ki yi karatu lafiya.”
“Amin, Umma.”
Ta zauna ta ɗan ci abincin, sannan ta yi wa mahaifiyarta sallama.
Yau ta fara sabon babi a rayuwarta.
Ba ta san irin abubuwan da wannan sabon babin zai ƙunsa ba.
### A harabar jami'a
Jami'ar ta cika da hayaniya tun da safe. Wasu ɗalibai suna ɗaukar hotuna da iyayensu, wasu kuma suna ta neman wuraren zama, yayin da wasu ke ta zagayawa suna gaisawa da sababbin abokansu.
Afnan tana tafiya tare da ƙawarta Nabila, wadda suka haɗu tun lokacin rajista.
“Wallahi, makarantar nan ta fi yadda na zata kyau,” Afnan ta faɗa tana kallon gine-ginen jami'ar.
Nabila ta gyara hijab ɗinta.
“Ke dai ki bari. Mu fara lectures tukuna, sai ki ga ko za ki sake cewa haka.”
Afnan ta yi dariya.
“Ke ba kya iya barin mutum ya ji daɗin rayuwarsa ne?”
“Ni fa gaskiya nake faɗa. Yanzu kina murna, bayan wata ɗaya sai ki fara cewa karatu ya ishe ki.”
“Allah ya kiyaye!”
Suna cikin wannan hirar ne suka ƙaraso wajen da za a gudanar da bikin matriculation.
Nabila ta matso kusa da ita.
“Kin ji labarin cewa Barrister Amir Zayyan ne zai yi jawabin yau?”
Afnan ta girgiza kai.
“Wane ne kuma wannan?”
“Ke kuwa! Ba ki san shi ba? Shi ne lauyan jami'ar. Na ji wai mutum ne mai hankali sosai, kuma yana da suna a aikinsa.”
Afnan ta ɗaga kafaɗa.
“To Allah ya sa ya yi mana jawabi mai kyau.”
Nabila ta yi murmushi.
“Ke dai abin da kika sani kenan. Ni dai ina son ganin yadda yake.”
Afnan ta kalleta.
“Me za ki yi da ganinsa?”
“Ba komai. Ganin mutum ba laifi ba ne fa!”
Afnan ta girgiza kai tana dariya.
“Allah ya kyauta.”
Suka nemi wurin zama, suka zauna tare da sauran ɗalibai.
Ba da daɗewa ba, aka fara gudanar da bikin.
### The matriculation ceremony
Wani malami acikin manyan malamman dake zaune ya tashi ya fara bayani da turanci
“Distinguished guests, members of staff, parents, and newly admitted students, welcome to today's matriculation ceremony. We shall now proceed with the formal programme.”
Daga Nan akayi adduar bude taro
“Ladies and gentlemen, please join me in welcoming the university's legal adviser, Barrister Amir Zayyan.”
The hall erupted into applause.
A Nan ne Wanda aka gabatar ya fito cikin tafiya Mai natsuwa da daukar hankali ya Sha yadin shi Mai kyau baqi Wanda ya amshe kalar fatar shi ba wani Mai mugun kyawon hitar hankali bane ba Amma dai kyakyawa ne
Daga Nan yayi gyaran microphone.
“Assalamu alaikum wa rahmatullahi wa barakatuh.”
“Wa alaikumus salam,” dalibai suka ansa
Yayi wani murmushi Mai qayatarwa cike da burgewa da aji na WA inda suka Sha boko , sannan ya fara bayanin da turanci kamar haka
“As university students, you have rights, but you also have responsibilities. Respect your lecturers, respect one another, and understand that freedom does not mean the absence of discipline.”
Ya gyara tsayuwar shi yane Mai qara kallon dakin Taron
“Do not allow peer pressure to destroy the future you have worked so hard to build. Choose your friends carefully. Be mindful of your decisions. And never forget the families who have sacrificed so much to see you sitting here today.”
Afnan ta daina raɗa wa Nabila magana.
Ta tuna da iyayenta da irin sadaukarwar da suka yi domin ganin ta samu ilimi.
Amir ya ci gaba da jawabinsa, yana bayyana wa ɗaliban nauyin da ke kansu da kuma muhimmancin bin dokokin jami'a.
Da lokacin rantsar da ɗaliban ya yi, ya jagorance su wajen gudanar da rantsuwar.
Afnan ta ɗaga hannunta na dama tare da sauran sabbin ɗaliban, suka maimaita kalaman rantsuwar.
Ana kammala bikin, sai harabar jami'ar ta sauya salo. Inda a baya aka zauna cikin nutsuwa, yanzu kuwa sai dariya da ihu da ɗaukar hotuna.
Sabbin ɗalibai sun shiga murna. Wasu suna ɗaukar hotuna da abokansu, wasu suna kiran 'yan uwansu ta waya, yayin da wasu ke ta rawar murna saboda sun zama ɗaliban jami'a a hukumance.
Afnan ma tana cikin masu murnar.
“Nabila, zo mu ɗauki hotuna kafin mu tafi!” ta faɗa tana jan hannun ƙawarta.
“Ke dai bari! Mu fara rawa mana!”
Afnan ta yi dariya.
“Rawa kuma?”
“Eh mana! Yau fa ranar mu ce!”
Kafin Afnan ta iya mayar da magana, wasu daga cikin sabbin ɗalibai suka zo suka kewaye su, suna yi wa juna barkwanci da rawar kan JJCs.
AFNAN! Yau ba za ki tsere ba!” wata daga cikin 'yan matan ta faɗa.
“Ku bar ni mana!” Afnan ta amsa tana dariya.
“Freshers' queen! Freshers' queen!”
Afnan ta girgiza kai, tana ƙoƙarin fita daga cikin su.
“Wallahi kun ishe ni!”
Amma babu wanda ya saurare ta.
Suna ta dariya, ita ma tana dariya, har ta manta da duk wani abu da ke kewaye da ita.
Sai kwatsam
bamm
Ta yi karo da wani mutum.
Jakarta ta zame daga kafaɗarta, littafin da ke cikinta ya faɗi ƙasa, ita kuma ta yi baya kaɗan don kada ta faɗi.
“Subhanallah!”
Ta ɗago kai da sauri.
Sai ta ga wani mutum a gabanta.
Dogon mutum ne sanye da baƙin kaftan, fuskarsa cike da nutsuwa.
Barrister Amir Zayyan.
Mutumin da ya yi musu jawabi a wajen matriculation ɗinsu.
Afnan ta ji kamar ƙasa ta buɗe ta shige.
“I'm so sorry, sir,” ta faɗa cikin sauri.
Amir ya kalli jakarta, sannan ya kalli fuskarta.
“Are you alright?”
“Yes, sir. I'm fine. Ban gan ku ba ne.”
Amir ya sunkuya ya ɗauki littafin da ya faɗi, sannan ya miƙa mata.
“Next time, look where you're going. Celebrations are good, but you still need to watch where you're walking.”
Afnan ta karɓi littafin cikin kunya.
“Thank you, sir.”
“You're welcome.”
Ta gyara jakarta, ta ɗan ja baya.
Amir ya kalleta na ɗan lokaci, sannan ya ce, “Enjoy the rest of your matriculation.”
“Thank you, sir.”
A wannan lokacin ne wani ma'aikaci ya kira shi daga nesa.
“Barrister Amir!”
Amir ya juya.
“I'll be there in a moment.”
Ya sake kallon Afnan, ya yi mata murmushi kaɗan, sannan ya nufi inda aka kira shi.
Afnan kuwa ta tsaya cak tana kallonsa har sai da ya yi nisa.
Sai ta sauke ajiyar zuciya.
“Wayyo Allah! Ni yau abin kunya ya ishe ni!”
Nabila, wadda ta tsaya tana kallon komai, ta cafke hannunta.
“AFNANNN!”
Afnan ta juyo.
“Me ya faru kuma?”
“Kin san wanda kika yi karo da shi kuwa?!”
Afnan ta zaro ido.
“Ni ba na gani ne? Barrister ɗin nan ne fa!”
Nabila ta rufe baki tana ƙoƙarin danne dariya.
“Ke dai! Ranar farko a jami'a, kin riga kin yi karo da lauyan jami'ar!”
“Don Allah ki daina! Ai abin kunya ne!”
Nabila ta fashe da dariya.
Afnan ta ɗauki jakarta.
“Mu tafi kawai. Na gaji da ku.”
“Kin yi fushi ne?”
“A'a mana!”
“Amma fuskarki ta nuna kina fushi.”
Afnan ta kalleta da gefen ido.
“Nabila, wallahi idan ba ki yi shiru ba, zan bar ki nan!”
Nabila ta sake fashewa da dariya.
Su biyun suka nufi inda sauran abokansu suke.
A ɗaya gefen harabar jami'ar kuwa, Amir yana tsaye yana magana da wani ma'aikacin jami'a.
Amma a wani lokaci, sai ya ɗan juya kai.
Idonsa ya sauka kan yarinyar da suka yi karo da ita.
Yana ganinta tana ta magana da ƙawarta, tana gyara jakarta, sai ya yi murmushi a hankali.
Yarinyar tana da kuzari. Kuma tana da wata irin walwala da ta bambanta ta da sauran mutanen da suka kewaye shi a wannan rana.
Ya girgiza kai kaɗan, sannan ya mayar da hankalinsa kan mutumin da yake magana da shi.