Page 1
by @marhama2002
Karfe 11:47 na dare.
“Ka rantse mini cewa ba ka taɓa ganin wannan matar ba?”
Muryar Abdulmalik ta fito a hankali, amma duk wanda yake cikin ɗakin ya san cewa wannan ba tambayar da za a yi wasa da ita ba ce.
Mutumin da ke zaune a gabansa ya haɗiye yawu.
“Wallahi, ranka ya daɗe, ban taɓa ganinta ba.”
Abdulmalik ya yi murmushi.
Murmushin da bai nuna farin ciki ba.
Sai ya zaro wani hoto daga aljihunsa, ya ajiye a kan teburin da ke tsakaninsu.
“Ka sake dubawa.”
Mutumin ya sunkuyar da kansa ya kalli hoton.
Nan take, fuskarsa ta sauya.
“Ranka ya daɗe… ni…”
“Ka yi magana!”
“Don Allah, ka yi haƙuri! Ba da gangan na yi ba!”
Abdulmalik ya miƙe tsaye.
“Na tambaye ka abu ɗaya kawai. Abu ɗaya! Ka gaya mini gaskiya. Amma har yanzu kana ganin za ka iya yi mini ƙarya a gidana?”
Mutumin ya fara kuka.
“Ka yi haƙuri, ranka ya daɗe. Wallahi, ba ni kaɗai ba ne a cikin wannan lamarin!”
Abdulmalik ya tsaya cak.
“Me ka ce?”
Kafin mutumin ya buɗe baki ya sake magana, sai aka ji ƙarar harbi daga wani ɓangaren gidan.
BANG!
Kowa ya daskare.
Abdulmalik ya juya da sauri zuwa ƙofar ɗakin.
Sai ya ji sautin takun ƙafafu a wajen.
Wani ya yi ihu.
“Ranka ya daɗe! Ranka ya daɗe!!”
Abdulmalik ya buɗe ƙofar da ƙarfi.
Abin da ya gani ya sa ya tsaya cak.
A ƙarshen dogon falon, wata budurwa ce tsaye, sanye da hijabi mai launin ruwan kasa, tana riƙe da ƙaramin jaka.
Idanunta sun zazzaro.
Hannunta na rawa.
A gabanta kuwa, wani mutum yana kwance a ƙasa cikin jini.
“Ke wacece?” Abdulmalik ya tambaya cikin wata murya mai ban tsoro.
Budurwar ta kasa amsawa.
“Na tambaye ki, ke wacece?!”
Ta yi baya da sauri.
“Don Allah… ban san abin da ya faru ba…”
Abdulmalik ya matso kusa da ita.
“Kin ce ba ki san abin da ya faru ba?”
Ta gyada kai, hawaye suna zuba a fuskarta.
Sai ta furta kalmomin da suka sa duk wanda ke wurin ya kalli juna.
“Ni dai aikin yi na zo nema…”
Abdulmalik ya zuba mata ido.
Na ɗan lokaci, ya kasa cewa komai.
Sai ya juya ya kalli mutumin da ke kwance a ƙasa.
Daga nan ya sake kallon yarinyar.
“Ku kai ta ɗaki.”
“Ranka ya daɗe?” ɗaya daga cikin masu gadin ya tambaya.
Abdulmalik ya gyara hannun rigarsa.
“Na ce ku kai ta ɗaki.”
Ya ɗan dakata, sannan ya ƙara da cewa:
“Kuma daga wannan lokacin, babu wanda zai fita daga wannan gida.”
Ya kalli Afnaan a karo na ƙarshe.
“Musamman ita.”
### Kwana uku kafin wannan dare…
Ruwan sama ya sauka a garin Birnin Kebbi tun bayan sallar azzahar.
A gaban wani katafaren gida da aka kewaye da katangar ƙarfe, wata budurwa ta tsaya tana kallon ƙofar gidan.
A hannunta akwai ƙaramin jaka. A cikinta kuwa, akwai tufafi kaɗan, takardar shaidar karatu, da wasu kuɗaɗe da ba za su iya ɗaukar ta ko da na tsawon mako ɗaya ba.
Ta yi dogon numfashi.
Sai ta buga ƙofar.
Mai gadi ya leƙo.
“Lafiya? Me kike nema?”
“Don Allah, ina neman aikin yi ne.”
“Wane irin aiki?”
“Duk wanda za a ba ni. Zan iya share gida, wanke-wanke, girki…”
Mai gadin ya katse ta.
“Kin san gidan da kika zo?”
Ta girgiza kai.
“Sunansa Abdulmalik Sani. Ki je ki tambayi mutanen garin ko wane ne shi.”
Ta yi shiru.
“Yanzu ki tafi. Ba ma neman ma'aikata.”
Budurwar ta riƙe jakarta da ƙarfi.
“Don Allah, ka taimaka mini. Ba ni da inda zan je.”
Mai gadin ya kalleta, sannan ya kalli ruwan sama.
“Ki jira a nan.”
Ya shiga ɗakin gadin.
Bayan wasu mintuna, wata mata ta fito daga babban gidan. Tana sanye da doguwar riga mai kyau, fuskarta kuma ba ta nuna ko tana jin tausayin yarinyar ko a'a.
“Ke ce kika zo neman aiki?”
“Eh, Hajiya.”
“Sunanki?”
“Afnaan.”
“Afnaan me?”
“Afnaan Ibrahim.”
“Iyayenki fa?”
Ta yi shiru na ɗan lokaci.
“Na rasa su.”
“Kin yi aure?”
“A'a.”
“Kin taɓa aiki a gidan masu kuɗi?”
“A'a, Hajiya.”
Matar ta yi nazarin fuskarta.
“Me ya sa kika zaɓi wannan gidan?”
Afnaan ta ɗaga kai a hankali.
“An gaya mini cewa gidan yana neman ma'aikata ne.”
Matar ta kalleta na ɗan lokaci, sannan ta juya.
“Zo ki bi ni.”
Afnaan ta bi ta cikin ƙofar.
Ba ta san cewa daga saman bene, wani mutum yana kallonta ba.
Abdulmalik Sani ya tsaya a gaban taga, hannunsa riƙe da wayarsa.
“Bashir.”
“Na'am, ranka ya daɗe.”
“Wacece yarinyar da aka shigo da ita yanzu?”
“Baƙuwa ce. Ta zo neman aiki.”
“Na san haka. Ina son sanin daga ina ta fito.”
“Za a bincika, ranka ya daɗe.”
Abdulmalik ya sake kallon Afnaan.
Ta ɗaga kanta na ɗan lokaci, idanunta suka haɗu da nasa.
Sai ta sunkuyar da kai da sauri.
Ya yi murmushi kaɗan.
“Bashir?”
“Na'am?”
“Ka sani, ba na son mutanen da ba na san asalinsu ba.”
“Na fahimta, ranka ya daɗe.”
Abdulmalik ya juya daga tagar.
“Amma bari mu ga irin yarinyar da muka samu.”
A ƙasa kuwa, Afnaan ta shiga cikin falon gidan.
Ta kalli kayan alatu, manyan hotuna, da ƙofofin ɗakunan da ke jere a bangarorin falon.
Amma wani abu ya ja hankalinta.
A ƙarshen falon, akwai wata ƙofa mai launin baƙi.
An kulle ta da makulli biyu.
Ta ɗan tsaya tana kallonta.
“Me kike kallo?” matar da ta shigo da ita ta tambaya.
Afnaan ta juyo da sauri.
“Ba komai, Hajiya.”
Matar ta bi inda take kallo da idanu.
Sai fuskarta ta sauya.
“Ki tuna da abin da zan gaya miki. A wannan gidan, akwai ɗakunan da ba za ki taɓa shiga ba. Ko da kina jin an kira ki daga ciki, ba za ki buɗe ƙofar ba sai an ba ki izini.”
Afnaan ta gyada kai.
“To, Hajiya.”
Matar ta sake kallonta sosai.
“Kina jin abin da nake faɗa?”
“Eh, Hajiya. Na ji.”
“Madalla.”
Ta juya ta nufi matakalar bene.
Afnaan ta bi ta.
Amma kafin ta taka mataki na farko, sai ta ji wata ƙara daga bayan ƙofar baƙar.
Ƙarar abu mai nauyi da ya faɗi a ƙasa.
Ta tsaya.
Matar ta juya a firgice.
“Me ya sa kika tsaya?”
Afnaan ta kalli ƙofar.
“Na ji wani abu…”
Matar ta matso kusa da ita, ta kama hannunta.
“Ki manta da abin da kika ji.”
Ta matse hannunta sosai.
“Sannan ki yi wa kanki addu'a cewa ba ki sake jin irin wannan ƙarar ba.”
Afnaan ta kalli matar.
A karon farko tun shigowarta gidan, ta ji tsoro na gaske.
Amma ta ɓoye shi.
Ta sunkuyar da kai.
“To, Hajiya.”
Sai suka ci gaba da hawa matakan.
Shine me kuke tunani game da wannan littafin wacece afnan ? wani irin gida ne wannan?