INUWAR GASKIYA

Na Marhama

Karfe goma sha ɗaya na dare.

Gidan Abdulmalik Sani ya yi tsit. Ma'aikatan da ba su kwana a gidan sun riga sun tafi, sauran kuma sun kulle kansu a ɗakunansu.

Afnaan tana kwance a kan gadonta, amma barci ya ƙi ɗaukar ta.

Tun bayan abin da ya faru da yamma, tunaninta bai daina komawa ga ƙofar baƙin ba.

Wace irin ƙofa ce da aka hana ta kusantarta?

Me ya sa Bashir ya tambaye ta ko ta ji wani abu?

Kuma me ya sa kowa a gidan yake nuna tsoron Abdulmalik?

Ta juya a kan gadonta, ta kalli agogon da ke gefen gado.

11:08 p.m.

Ta lumshe idanunta tana ƙoƙarin tilasta wa kanta barci.

Sai ta ji ƙarar mota daga wajen gidan.

Ta buɗe idanunta.

Wata mota ce ta shigo harabar gidan, amma wannan karon ba motar Abdulmalik ba ce.

Ta tashi ta nufi taga a hankali.

Wani mutum ya fito daga motar. Sanye yake da baƙin kaya, kansa a sunkuye. Bashir ne ya tarbe shi, suka yi musafaha, sannan suka wuce ta ƙofar gefen gidan.

Afnaan ta ja labulen taga.

Me ke faruwa a wannan lokacin?

Ta koma kan gadonta, tana ƙoƙarin shawo kan sha'awarta ta sanin abin da ke faruwa.

Sai kwatsam, ta ji ƙarar wani abu ya faɗi.

Daga nan sai muryar wani mutum.

“Don Allah, ka saurare ni! Na yi abin da ka ce, amma ni ban san cewa zai kai ga haka ba!”

Afnaan ta daskare.

Muryar ta fito ne daga ɓangaren ƙofar baƙin.

Ta tuna gargaɗin Hajiya Rabi. Ta tuna yadda Bashir ya kalle ta a baya.

Ta kamata ta koma ta kwanta.

Ta kamata ta yi kamar ba ta ji komai ba.

Amma muryar ta sake tashi, wannan karon cikin kuka.

“Ka ce za ka taimake ni! Ka rantse cewa babu abin da zai same ni!”

Sai wata murya ta amsa.

A sanyaye. Ba tare da wata alamar tausayi ba.

“Ka yi kuskure ka amince da ni.”

Afnaan ta ji wani sanyi ya ratsa bayanta.

Ta san muryar.

Abdulmalik.

---

Ba ta san abin da ya sa ta buɗe ƙofar ɗakinta ba. Wataƙila saboda tana son tabbatar da abin da ta ji ne, ko kuma saboda muryar mutumin ta tunasar da ita da wani abu da ta yi ƙoƙarin mantawa da shi.

Ta leƙa cikin corridor.

Babu kowa.

Ta taka a hankali, tana mai da hankali kada takalmanta su yi ƙara. Da ta isa kusurwar da za ta ba ta damar ganin ɓangaren ƙofar baƙin, sai ta tsaya.

Ƙofar a buɗe take.

A karo na farko tun zuwanta gidan, ta ga abin da ke bayanta.

Wani ɗaki ne mai duhu, mai ƙaramin haske a saman bango. A tsakiyarsa akwai kujera, sannan wani mutum yana zaune a kanta, hannayensa a ɗaure.

Abdulmalik yana tsaye a gabansa.

Bashir kuma yana bakin ƙofar.

“Na ba ka dama,” Abdulmalik ya faɗa. “Na ba ka kuɗi. Na kare ka lokacin da kowa ya juya maka baya. Amma duk da haka, ka yanke shawarar cin amanata.”

Mutumin ya girgiza kai da sauri.

“Ba cin amana na yi ba! Na rantse da Allah, ba ni da wani zaɓi!”

Abdulmalik ya matso kusa da shi.

“Akwai wani abu da nake ƙi fiye da maƙiyina.”

Mutumin ya ɗaga kai cikin tsoro.

“Me?”

“Mutumin da yake tunanin zai iya yi min ƙarya sannan ya ci gaba da rayuwa kamar babu abin da ya faru.”

Ya juya ga Bashir.

“Ka san abin da za ka yi.”

Bashir ya gyada kai.

A lokacin ne Afnaan ta yi kuskuren matsawa baya.

Takalminta ya buga da ƙaramin guga da aka ajiye a gefen bango.

Tang!

Dukkaninsu suka juya.

Zuciyarta ta buga da ƙarfi.

Abdulmalik ya kalli ƙofar.

“Wane ne a nan?”

Bashir ya fito da sauri.

Afnaan ta juya za ta gudu, amma kafin ta ɗauki matakai biyu, sai ta ji muryarsa a bayanta.

“Ke!”

Ta tsaya.

A hankali ta juya.

Bashir yana kallonta da fuskar da ba ta iya karantawa.

“Me kike yi a nan da wannan lokacin?”

Afnaan ta yi ƙoƙarin daidaita numfashinta.

“Na tashi ne zan sha ruwa. Na ji sauti, sai na fito in duba ko akwai matsala.”

Bashir ya kalli inda ta fito.

“Kin ga wani abu?”

Ta girgiza kai.

“A'a.”

Ya ci gaba da kallonta kamar yana son gano gaskiyar da ke bayan amsarta.

Sai Abdulmalik ya fito daga ɗakin.

“Me ya faru?”

Bashir ya kau da gefe.

“Na same ta a nan, ranka ya daɗe.”

Abdulmalik ya kalli Afnaan.

A wannan karon, babu murmushi a fuskarsa.

“Ki zo nan.”

Afnaan ta matsa zuwa gare shi.

“Ki kalle ni.”

Ta ɗaga idanunta.

“Kin ga abin da ke cikin ɗakin?”

Ta haɗiye yawu.

“A'a, ranka ya daɗe.”

Ya yi shiru.

Shiru mai tsawo wanda ya sa ta ji kamar yana jin bugun zuciyarta.

Sai ya matso kusa da ita, ya faɗi cikin sanyin murya:

“Afnaan, a gidan nan akwai abubuwan da idan mutum ya gani, ba zai sake zama yadda yake a da ba.”

Ta kasa magana.

“Na ba ki shawara. Kada ki sa ni in yi nadamar kawo ki wannan gida.”

Ya juya ga Bashir.

“Ka mayar da ita ɗakinta.”

Bashir ya kama hanyar corridor, Afnaan kuma ta bi shi ba tare da ta ce komai ba.

Amma kafin ta isa ƙofar ɗakinta, ta ji Abdulmalik ya kira sunanta.

“Afnaan.”

Ta juya.

Ya tsaya a ƙarshen corridor, rabin fuskarsa a cikin duhu.

“Daga gobe, za ki riƙa yin aikinki a ɓangaren da Hajiya Rabi ta ba ki kawai. Kada ki sake zuwa nan.”

“Na'am, ranka ya daɗe.”

Ta shiga ɗakinta.

Ta rufe ƙofar.

Ta jingina da ita, ta rufe bakinta da tafin hannunta domin kada kukan da ya taso mata ya fito.

Ba don ta tsorata kawai ba.

Amma saboda mutumin da ta gani a ɗakin nan ya tuna mata da wani abu da ta yi tunanin ta riga ta binne a zuciyarta.

Ta zaro ƙaramin hoton daga jakarta.

Ta kalle shi, hawayenta suka fara zuba.

“Ba zan bari abin da ya faru da kai ya zama a banza ba,” ta raɗa.

Ta mayar da hoton, ta zauna a gefen gado.

A wannan daren, Afnaan ta fahimci cewa Abdulmalik Sani ba mutum ne da za a yi wasa da shi ba.

Amma abin da ba ta sani ba shi ne…

Abdulmalik ya riga ya fara zargin cewa sabuwar ma'aikaciyar ba ta zo gidansa neman aiki kawai ba.