INUWAR GASKIYA

Na marhama 

Afnaan ta zauna a gefen kujera, ta matse ƙaramar jakarta a hannunta. Har yanzu zuciyarta tana bugawa da sauri. Duk lokacin da ta lumshe ido, hoton mutumin da ke kwance cikin jini yake dawowa a gabanta.

“Ya Allah, ni me na shiga haka?” ta furta a hankali.

Ta kalli ƙofar falon. Babu wanda ya shiga, babu wanda ya fita. Ma’aikacin da ya kawo ta ya rufe ƙofar ya tafi, ya bar ta ita kaɗai cikin wani irin shiru mai ban tsoro.

Bayan wasu mintuna, sai ta ji sautin takalmi yana tunkaro falon.

Ƙofar ta buɗe.

Abdulmalik ne.

Ya shigo sanye da wata baƙar riga, fuskarsa babu alamar damuwa. Da alama abin da ya faru a baya bai dame shi ba sam.

Afnaan ta miƙe da sauri.

“Yallabai, don Allah… ni ban san komai ba. Aiki na zo yi kawai. Ban san wannan mutumin ba, ban san abin da ya faru da shi ba.”

Abdulmalik ya kalle ta na ɗan lokaci kafin ya ce, “Wa ya ce na zarge ki?”

Ta yi shiru.

“To, me ya sa ba za ka bar ni in tafi ba?” ta tambaya cikin rawar murya. “Na ji tsoro sosai. Ni ba zan iya zama a gidan da ake kashe mutane ba.”

Fuskarsa ta ɗan canza.

Ya matso kusa da ita, amma ta ja da baya ba tare da ta shirya ba.

“Ki saurare ni da kyau, Afnaan. A cikin wannan gidan, akwai abubuwan da ba ki fahimta ba. Kuma ba duk abin da kika gani ne za ki iya fahimta ba.”

“Amma ni—”

“Ban gama ba.”

Ta rufe baki nan take.

“Daga wannan lokacin, za ki zauna a inda aka ce ki zauna. Ba za ki fita daga gidan nan ba sai na ba da izini. Idan kina son aikinki ya ci gaba, ki koyi bin umarni.”

Afnaan ta sunkuyar da kanta. Hawaye suka taru a idanunta.

“Na ji, yallabai.”

Abdulmalik ya kalleta na ɗan lokaci, sannan ya juya zuwa ƙofa.

Kafin ya fita, sai ya tsaya.

“An kawo miki abinci?”

Ta girgiza kai.

Ya juyo ya kalli ƙofar.

“Ku kawo mata abinci. Kuma a tabbatar babu wanda ya dame ta.”

Wata ma’aikaciya da ke tsaye a wajen ƙofar ta amsa da sauri, “To, yallabai.”

Ya fita.

Afnaan ta tsaya cak.

Wannan shi ne abin da ya fi rikita ta. Mutumin da ta gani a wajen gawar yana iya magana da tsauri kamar ba shi da zuciya, amma yanzu ya damu da ko ta ci abinci.

Ta goge hawayenta ta zauna a hankali.

Wane irin mutum ne Abdulmalik Sani?

---

Washegari da safe, gidan ya koma kamar yadda yake a baya.

Ma’aikata suna gudanar da ayyukansu, ana goge benaye, ana shirya karin kumallo, ana buɗe labule. Da wanda bai san abin da ya faru da daddare ba zai shiga gidan, da wuya ya yi tunanin wani abu na ban tsoro ya faru a wurin.

Amma Afnaan ba ta iya manta abin da ta gani ba.

Da ta fito daga falon, Hajiya Rabi ta same ta a bakin hanya.

“Afnaan, zo nan.”

Ta bi ta zuwa wani ƙaramin ɗaki da ke bayan kicin.

Hajiya Rabi ta rufe ƙofar, sannan ta kalli Afnaan da fuska mai tsanani.

“Abin da ya faru jiya da dare, ba na son ki riƙa magana a kai.”

Afnaan ta ɗago kai.

“Amma Hajiya, ni ban—”

“Na san ba ki san komai ba. Amma a wannan gidan, akwai maganganun da ya fi kyau ki bar su a ranki.”

Ta ja dogon numfashi.

“Ki yi aikinki, ki ci abinci, ki huta. Kada ki shiga abin da bai shafe ki ba. Kin ji ni?”

“Na ji, Hajiya.”

Hajiya Rabi ta kalleta na ɗan lokaci, kamar tana son ƙara wani abu, amma ta fasa.

“Madalla. Ki koma aikinki.”

Afnaan ta juya ta fita.

Da ta isa bakin kicin, sai ta ji wasu ma’aikata biyu suna magana a hankali.

“An ce an tafi da gawar da asuba,” ɗayarsu ta raɗa.

“Shhh! Kina son a kore ki ne?” ɗayar ta katse ta, tana kallon hanyar da Afnaan take.

Da suka gan ta, sai suka yi shiru nan take.

Afnaan ta tsaya na ɗan daƙiƙa, sannan ta wuce kamar ba ta ji komai ba.

Amma kalmomin sun riga sun shiga kunnenta.

An tafi da gawar da asuba.

Wane ne mutumin? Kuma me ya sa kowa a gidan yake tsoron magana a kansa?

Ta girgiza kai a hankali, ta koma aikinta.

Ba ta son wata matsala. Abin da take so kawai shi ne ta tsira daga wannan gidan.

---

Da misalin ƙarfe goma na safe, Bashir ya shigo kicin.

“Afnaan!”

Ta juya da sauri. “Na’am?”

“Mai gida yana kiranki.”

Cikin tsoro ta share hannunta da mayafin da ke kafadarta.

“Yanzu?”

“Kin ji wani lokaci ne na ce?”

Ta sunkuyar da kai. “A’a.”

Ta bi shi ta hanyar da ba ta saba bi ba. Da suka isa gaban ƙofar ofishin Abdulmalik, Bashir ya tsaya ya buga ƙofa.

“Shigo,” aka ji muryar Abdulmalik daga ciki.

Bashir ya buɗe ƙofar ya yi mata alamar ta shiga.

Afnaan ta shiga a hankali.

Abdulmalik yana zaune a bayan babban teburinsa, yana duba wasu takardu. Bai ɗago kai ba sai da ta tsaya a gabansa.

“Ki zauna.”

Ta zauna a gefen kujera, hannayenta a haɗe a cinyarta.

Ya ajiye takardun.

“Yaya kika kwana?”

Tambayar ta ba ta mamaki. Ta ɗaga kai ta kalle shi, amma da sauri ta sake sunkuyar da shi.

“Lafiya, yallabai.”

“Kin tabbata?”

“Na’am.”

Ya ɗan jingina da kujerarsa.

“Daga yau, za ki ci gaba da aikinki a wannan ɓangaren gidan. Amma idan kin ga wani abu da bai dace ba, ki bar shi. Kada ki yi ƙoƙarin fahimtar abin da bai shafe ki ba.”

Afnaan ta gyada kai.

“Na ji.”

“Za ki iya tafiya.”

Ta miƙe da sauri.

“Na gode, yallabai.”

Ta juya domin fita, amma muryarsa ta sake tsayar da ita.

“Afnaan.”

Ta juyo.

“Jakarki tana ɗakinki?”

Ta yi mamaki. “Eh, yallabai.”

Ya kalleta na ɗan lokaci.

“Madalla.”

Ta fita ba tare da ta sake cewa komai ba.

Amma da ta rufe ƙofar ofishin, sai ta tsaya a waje na ɗan lokaci.

Me ya sa ya tambayi jakarta?

Ta girgiza kai, ta ci gaba da tafiya.

Ba ta san cewa a cikin ofishin, Abdulmalik ya sake buɗe wani ƙaramin fayil da aka ajiye a ƙarƙashin takardunsa ba.

A shafin farko, akwai hoton wata mace.

Ya kalli hoton na tsawon lokaci, sannan ya ɗauki wayarsa.

“Bashir,” ya ce da zarar an ɗaga kiran, “ina so ka nemo min duk abin da za ka iya samu game da wannan yarinyar.”

Ya yi shiru na ɗan lokaci.

“Sunan ta Afnaan Ibrahim.”

Ya katse kiran.

A waje, Afnaan tana komawa kicin, ba tare da sanin cewa wani abu game da zuwanta gidan ya fara jan hankalin Abdulmalik ba.