INUWAR GASKIYA

Da misalin ƙarfe huɗu na yamma, Afnaan tana goge tagogin babban falon gidan lokacin da Hajiya Rabi ta kira ta.

“Afnaan, kin gama aikin nan?”

Ta juyo. “Kusan na gama, Hajiya.”

“To, idan kin gama, ki taimaka wa sauran ’yan mata wajen shirya abincin dare. Kuma ki tuna, yau akwai baƙi.”

“Baƙi?”

Hajiya Rabi ta kalle ta.

“Me ya sa kika tambaya?”

Afnaan ta firgita. “A’a, Hajiya. Ina nufin… ko akwai abin da zan ƙara yi?”

“Babu. Ki je ki yi aikinki.”

Ta wuce ba tare da ta ƙara cewa komai ba.

Afnaan ta sauke ajiyar zuciya. Tun da ta shigo gidan nan, tana jin kamar duk wata magana da ta yi tana iya jawo mata matsala. Ta yanke shawarar yin shiru, ta yi aikinta, ta guji duk abin da zai sa a sake kiranta gaban Mai Gida.

Amma gidan ba ya barin ta ta ji daɗin wannan shawarar.

---

Da misalin ƙarfe bakwai na dare, wata mota baƙa ta tsaya a gaban gidan.

Afnaan tana ɗauke da tiren kofuna ta hango wani mutum mai tsayi ya fito daga motar. Sanye yake da farar riga da baƙin wando, yana riƙe da wata ƙaramar jaka.

Bashir ne ya tarbe shi a ƙofar shiga.

“Ka zo da wuri,” Bashir ya ce.

Mutumin ya yi murmushi kaɗan.

“Abin da nake son magana da Mai Gida a kai ba zai iya jira ba.”

“Yana ciki. Amma ka tabbata ka zo da abin da muka tattauna?”

Mutumin ya kalli jakar da ke hannunsa.

“Komai yana nan.”

Afnaan ta ji waɗannan kalmomi ne kawai kafin ta juya ta nufi kicin. Ba ta san ko wanene baƙon ba, kuma ba ta da niyyar tsayawa ta saurari maganarsa.

Sai dai kafin ta isa ƙofar kicin, ta ji muryar Bashir a bayanta.

“Ke! Me kike yi a nan?”

Ta juya da sauri, tiren ya ɗan girgiza a hannunta.

“Zan kai kofunan kicin ne, ranka ya daɗe.”

Bashir ya kalli tiren, sannan ya nuna mata hanyar.

“To, ki yi sauri. Kada ki tsaya a nan.”

“Na’am.”

Ta wuce da sauri.

Amma zuciyarta ta kasa samun nutsuwa. Ba don ta san wani abu ba, sai don yadda kowa a gidan yake magana da tsoro da kuma ɓoye-ɓoye.

---

A cikin ofishin Abdulmalik, baƙon yana zaune a gabansa.

Abdulmalik ya buɗe jakar da aka kawo masa. Ya duba abin da ke ciki, sannan fuskarsa ta sauya.

“Na gaya maka bana son kuskure,” ya faɗa cikin murya mai sanyi.

“Na yi abin da ka umarta. Amma akwai matsala.”

Abdulmalik ya ɗago kai.

“Wace matsala?”

Mutumin ya haɗiye yawu.

“Wani ya fara tambayoyi game da abin da ya faru.”

Shiru ya mamaye ofishin.

Abdulmalik ya rufe jakar a hankali.

“Wane ne?”

“Ban san sunansa ba. Amma na san yana neman wani mutum.”

“Wane mutum?”

Mutumin ya yi shiru, kamar yana tunanin ko ya kamata ya faɗi abin da ya sani.

Abdulmalik ya jingina da kujerarsa.

“Ka zo gidana ne ka gaya mini akwai wanda yake bincike, amma ba ka san ko wanene ba?”

“Zan gano shi. Ina buƙatar ƙarin lokaci.”

Abdulmalik ya miƙe tsaye.

“Lokaci shi ne abin da nake ba mutane kaɗan. Kada ka sa na yi nadamar amincewa da kai.”

Mutumin ya sunkuyar da kansa.

“Na fahimta.”

“Ka tafi. Kuma ka tuna, ba na son a sake samun irin wannan matsalar.”

Baƙon ya ɗauki jakarsa ya fita.

Abdulmalik ya tsaya a bakin taga yana kallon duhun dare.

Wani yana neman wani mutum.

Amma wa yake nema?

---

A kicin, Afnaan tana taimaka wa sauran ma’aikata wajen shirya abincin dare lokacin da Hajiya Rabi ta shigo da sauri.

“Ku yi sauri. Mai Gida ya ce a kai abinci ofishinsa.”

Wata ma’aikaciya ta ɗauki tire, amma Hajiya Rabi ta dakatar da ita.

“Ke, ba ke ba. Afnaan, ki kai masa.”

Afnaan ta buɗe baki cikin mamaki.

“Ni, Hajiya?”

“Eh, ke. Me ya sa? Akwai matsala?”

“A’a, Hajiya.”

Ta karɓi tiren da hannayenta biyu, ta nufi ofishin Abdulmalik.

A bakin ƙofar ta tsaya ta buga a hankali.

“Shigo.”

Ta buɗe ƙofar ta shiga.

Abdulmalik yana zaune a teburinsa, amma wannan karon ba ya duba takardu. Yana kallon wata takarda da aka shimfiɗa a gabansa.

Afnaan ta ajiye tiren a kan ƙaramin teburin gefe.

“Abincin dare ne, yallabai.”

“Na gode.”

Ta juya domin fita.

“Afnaan.”

Ta tsaya.

“Na’am, yallabai?”

“Kin taɓa ganin wani daga cikin baƙin da suka zo gidan nan a baya?”

Ta girgiza kai.

“A’a, yallabai.”

“Kin tabbata?”

Ta kalle shi cikin tsoro.

“Na tabbata. Ni sabuwa ce a gidan nan.”

Abdulmalik ya ci gaba da kallonta na ɗan lokaci, sannan ya ɗauki cokali.

“To, za ki iya tafiya.”

“Na gode, yallabai.”

Ta fita ta rufe ƙofar a hankali.

Da ta isa kicin, ta zauna ta jingina da bango, tana mai sauke ajiyar zuciya.

Me ya sa ya tambaye ta game da baƙin?

Shin ta yi wani abu da bai kamata ba?

Ta girgiza kai, ta tashi ta koma aikinta.

Ba ta san cewa a kan teburin ofishin da ta baro, takardar da Abdulmalik yake kallo tana ɗauke da hoton mutumin da aka samu a kwance cikin jini a daren da ta iso gidan ba.

Kuma a ƙarƙashin hoton, akwai wasu kalmomi guda uku da aka rubuta da jan tawada:

“BA SHI KAƊAI BA.”