INUWAR GASKIYA

Mako guda ya wuce tun daga daren da Afnaan ta ga gawar mutum a karon farko.

A cikin wannan makon, abubuwa da dama sun faru a gidan Abdulmalik Sani.

An ji harbin bindiga sau da yawa. Wasu baƙi sun shigo gidan da dare, amma ba a sake ganinsu ba. Wasu ma’aikata sun daina zuwa aiki ba tare da sun yi bankwana da kowa ba. Idan aka tambayi Hajiya Rabi game da su, sai ta ce sun sami wani aiki a wani wuri.

Kuma duk lokacin da Afnaan ta ji ƙarar bindiga, jikinta yana firgita.

Amma yanzu ba ta sake gudu zuwa ƙofar ɗakinta ba.

Ta kan tsaya cak, ta rufe kunnuwanta, ta yi addu’a a cikin zuciyarta, sannan ta ci gaba da aikinta idan komai ya lafa.

Ba don ta saba da mutuwa ba.

Sai don ta fara fahimtar cewa a gidan nan, tsoro ya zama wani ɓangare na rayuwar yau da kullum.

---

Da yammacin ranar Juma’a, Afnaan tana share babban falon lokacin da Bashir ya shigo tare da wasu mutane biyu.

Mutumin farko yana sanye da farar riga mai tsada. Na biyun kuma yana da rauni a gefen fuskarsa, hannayensa a ɗaure da igiya.

“Ku kai shi ɗakin baya,” Bashir ya umarta.

Mutumin da aka ɗaure ya fara kokawa.

“Don Allah! Ku saurare ni! Ban san inda kuɗin suke ba!”

Bashir bai amsa ba. Ya yi wa sauran mutanen alama, suka ja mutumin zuwa wani corridor da Afnaan ba ta son wucewa.

Ta sunkuyar da kanta ta ci gaba da sharewa.

Amma mutumin ya yi ihu.

“Abdulmalik! Ka yi min adalci! Ka san ban ci amanarka ba!”

Kafin Afnaan ta iya yin wani abu, ƙofar babban ofishin ta buɗe.

Abdulmalik ya fito.

Yana sanye da baƙar shadda, fuskarsa a natse kamar mutumin da ya fito ne domin halartar wani taro na yau da kullum.

Ya kalli mutumin da aka ɗaure.

“Ka ce ba ka san inda kuɗin suke ba?”

“Na rantse da Allah, yallabai! Ban ɗauke su ba!”

Abdulmalik ya yi shiru.

Sai ya tambayi Bashir, “Ka bincika gidansa?”

“Eh.”

“Ka bincika ofishinsa?”

“Eh, yallabai.”

“Ka samu kuɗin?”

“A’a.”

Abdulmalik ya sake kallon mutumin.

“To, me kake so in yi? In yarda da kai saboda ka rantse?”

Mutumin ya fashe da kuka.

“Na yi maka aiki tsawon shekaru! Ka san iyalina!”

“Shi ya sa nake ba ka damar gaya mini gaskiya.”

“Gaskiya nake faɗa!”

Fuskar Abdulmalik ta sauya.

“Ku kai shi ciki.”

Mutanen suka fara jan shi, amma mutumin ya ƙwace hannunsa guda, ya durƙusa a gaban Abdulmalik.

“Don Allah! Ina da yara uku! Kada ka kashe ni!”

Shiru ya mamaye falon.

Afnaan ta tsaya da tsintsiya a hannunta, tana kallon ƙasa. Ba ta san inda za ta sa kanta ba.

Sai ta ji sautin matakan Abdulmalik yana matsowa.

“Ka yi kuskure,” ya ce cikin sanyin murya, “da ka ɗauka cewa zan bar kowa ya ci amanata.”

Mutumin ya ɗaga kai.

“Ba ni ne ba—”

Harbin bindiga ya katse maganarsa.

Afnaan ta yi tsalle, tsintsiya ta faɗi daga hannunta.

Mutumin ya faɗi ƙasa.

Na ɗan lokaci, babu wanda ya yi magana.

Abdulmalik ya mayar da bindigarsa, sannan ya kalli Bashir.

“A gyara wannan wurin.”

Ya juya kamar bai yi komai ba.

Da ya wuce kusa da Afnaan, sai ya tsaya.

“Me ya sa kika tsaya?”

Ta ɗaga kai a firgice.

“Yallabai… ni…”

“Na tambaye ki, me ya sa kika tsaya?”

Ta kasa samun kalmomin da za ta faɗa.

“Na ji tsoro.”

Ya kalle ta na ɗan lokaci, sannan ya ce, “To, ki koyi yin aikinki ko da kina tsoro.”

Ya wuce.

Afnaan ta tsaya tana kallon inda ya nufa. Hawaye suka gangaro a kumatunta, amma ta share su da sauri lokacin da ta lura Bashir yana kallonta.

“Ki ɗauki tsintsiya ki koma kicin,” Bashir ya ce.

Ta gyada kai, ta sunkuya ta ɗauki tsintsiya.

Amma hannayenta suna rawa sosai.

---

A wannan daren, Afnaan ta kasa cin abinci.

Ta zauna a ƙaramin ɗakinta, ta rungume gwiwowinta, tana tuna yadda mutumin ya roƙi a bar shi da ransa.

Yana da yara uku.

Wataƙila suna jiransa a gida.

Wataƙila ya yi musu alkawarin zai dawo da dare.

Ta rufe fuskarta da tafin hannayenta.

“Ya Allah, ka taimake mu,” ta raɗa.

Sai ta ji ƙarar mota a waje.

Ta yi shiru.

An riga an saba da motoci masu zuwa da dare, amma wannan karon an ji muryoyin mutane suna gardama a harabar gidan.

Afnaan ta miƙe a hankali ta zauna a gefen gadonta. Ba ta son fita, amma muryar wata mata ta sa ta tsaya cak.

“Ku gaya mini inda mijina yake! An ce yana wannan gidan!”

Sai muryar Bashir ta amsa.

“Madam, ki kwantar da hankalinki.”

“Kar ka ce mini in kwantar da hankalina! Kwana biyu kenan bai dawo gida ba! Wayarsa a kashe! Mutanensa sun ce ya zo wajen Abdulmalik!”

Afnaan ta rufe bakinta da hannunta.

Mijin matar yana cikin waɗanda suka ɓace?

“Ki tafi gida,” Bashir ya ce. “Idan muka sami wani bayani, za mu sanar da ke.”

“Ba zan tafi ba sai na gan shi!”

Sai aka ji ƙarar wata kofa ta buɗe.

Muryar Abdulmalik ta mamaye harabar.

“Wace ce take hayaniya a gidana?”

Matar ta yi shiru na ɗan lokaci, sannan ta ce, “Mai gida, ina roƙonka. Ina neman mijina ne. An ce ya zo wurinka.”

“Sunansa?”

Ta faɗi sunan.

An yi shiru.

Afnaan ta kasa jin amsar Abdulmalik, amma ta ji matar ta fara kuka.

“Don Allah, ka gaya mini abin da ya faru da shi.”

Sai Abdulmalik ya ce cikin sanyin murya:

“Idan mijinki ya yi abin da bai kamata ba, ke kike son in yi masa hisabi?”

“Ban san komai ba!”

“To, ki tafi ki jira.”

“Amma—”

“Bashir.”

“Na’am, yallabai.”

“A raka ta.”

Matar ta sake yin kuka, tana roƙon a ba ta bayani. Amma bayan ɗan lokaci, muryarta ta yi nisa har Afnaan ba ta sake jin ta ba.

Ta koma ta zauna a gadonta.

A wannan karon, ba ta ji tsoron bindiga kaɗai ba.

Ta fara tsoron abubuwan da ke faruwa bayan an ji bindigar.

---

Washegari da safe, Afnaan ta sami kanta a babban ɗakin cin abinci tana share teburin da aka gama amfani da shi.

Abdulmalik yana zaune a ɗaya gefen ɗakin, yana karanta wasu takardu. Bashir yana tsaye kusa da shi.

“An samu wanda ya ɗauki bayanan?” Abdulmalik ya tambaya.

“Eh. Ya tabbatar cewa an kai takardun ga mutanen da ya kamata.”

“Sun biya?”

“Wasu sun biya. Sauran suna neman ƙarin lokaci.”

Abdulmalik ya ajiye takardun.

“Ba na son a sake ba su lokaci. Ka sanar da su cewa duk wanda ya ƙi bin umarni, zai ga sakamakon hakan.”

“Na fahimta.”

“Wanda ya yi magana da ’yan sanda fa?”

Bashir ya yi shiru na ɗan lokaci.

“Har yanzu ba mu same shi ba.”

Abdulmalik ya ɗaga kai a hankali.

“Ka same shi.”

“Yallabai, idan ya riga ya ba su bayanin—”

“Bashir.”

Muryarsa ta yi ƙasa, amma ta isa ta sa Bashir ya rufe baki.

“Ba na biyan ka domin ka gaya mini abin da zai iya faruwa. Ina biyan ka ne domin ka tabbatar abin da nake so ya faru.”

“Na’am, yallabai.”

Afnaan tana share teburin ne, amma ta ji kowace kalma.

’Yan sanda.

Takardun da aka ɓoye.

Mutanen da ake tsoratarwa domin su bi umarni.

Ta sunkuyar da kai, ta ci gaba da aikinta kamar ba ta ji komai ba.

Sai Abdulmalik ya kalle ta.

“Ke.”

Ta firgita. “Na’am, yallabai?”

“Kin ji abin da muka tattauna?”

Zuciyarta ta buga da ƙarfi.

Ta girgiza kai da sauri.

“A’a, yallabai. Ina sharewa ne.”

Ya miƙe tsaye ya matso kusa da teburin.

“Ki duba ni idan kina magana.”

A hankali ta ɗaga kai.

“Ban ji komai ba, yallabai.”

Ya kalleta na dogon lokaci.

Sai ya yi murmushi kaɗan, murmushin da bai kai idanunsa ba.

“Madalla.”

Ya koma ya ɗauki takardunsa.

“Ki tuna, Afnaan. Akwai mutanen da suke rayuwa saboda sun san lokacin da ya kamata su yi magana, da lokacin da ya kamata su yi shiru.”

Ta sunkuyar da kanta.

“Na ji, yallabai.”

“Ki tafi.”

Ta ajiye abin sharewa, ta fita da sauri.

Da ta isa corridor, sai ta jingina da bango, tana ƙoƙarin daidaita numfashinta.

Ta san cewa Abdulmalik yana kashe mutane.

Ta ga hakan da idonta.

Ta kuma ji yadda yake umartar Bashir ya tsoratar da waɗanda suka san sirrinsa.

Amma yanzu ta fara fahimtar wani abu mafi muni.

Abdulmalik ba ya kashe mutane ne kawai saboda fushi.

Yana amfani da tsoro domin ya mallaki rayuwar mutane.

Kuma duk wanda ya san wani abu game da shi, yana iya zama wanda zai biyo baya.

---

A wannan daren, Abdulmalik ya zauna shi kaɗai a ofishinsa.

A gabansa akwai hotuna da takardu da dama. Wasu sunayen an yi musu alama da jan biro, wasu kuma an yanke su da layi mai kauri.

Ya ɗauki hoton wani mutum, ya dube shi na ɗan lokaci, sannan ya ajiye shi a gefe.

Bashir ya shigo.

“Yallabai, akwai wani sabon bayani.”

Abdulmalik ya ɗaga kai.

“Wane bayani?”

Bashir ya matso kusa da teburin, ya ajiye wata takarda.

“Mutumin da kake nema… an ce wani ya fara tambayar sunansa.”

Abdulmalik ya buɗe takardar.

Ya karanta abin da ke ciki, sannan fuskarsa ta yi tsauri.

“Wanene ya tambaya?”

“Har yanzu ba mu sani ba.”

Abdulmalik ya ɗaga ido ya kalli Bashir.

“Ka gano shi. Kuma kada ka bari ya kusanci wani daga cikin mutanenmu.”

Bashir ya gyada kai ya fita.

Abdulmalik ya sake kallon takardar.

A ƙasan ta, akwai rubutun hannu guda ɗaya:

“WANI YA SAN ABIN DA KA YI.”

Ya murɗe takardar a hannunsa.

A karon farko cikin kwanaki da dama, fuskarsa ta nuna alamun fushi na gaske.

Domin Abdulmalik Sani ya saba ganin mutane suna tsoronsa.

Amma bai saba da tunanin cewa akwai wanda ya san sirrinsa ba—kuma yana iya kasancewa kusa da shi fiye da yadda yake zato.