INUWAR GASKIYA

Na marhama

Kwana goma sha huɗu kenan tun lokacin da Afnaan ta fara aiki a gidan Abdulmalik Sani.

A cikin waɗannan kwanaki, ta ga abubuwan da ba ta taɓa tunanin za ta gani a rayuwarta ba.

An kori wani ma’aikaci saboda ya yi kuskuren amsa waya. Wani direba ya ɓace bayan ya ƙi kai wani kaya zuwa wurin da aka umarce shi. Wani mutum kuma ya zo neman kuɗin da aka karɓa daga gare shi, amma ya bar gidan cikin kuka, yana rantsuwa cewa ba zai sake kusantar Abdulmalik ba.

Gunshots had become part of the house's silence.

Wani lokaci ana jin harbi da rana. Wani lokaci kuma da tsakar dare, lokacin da kowa ya kamata ya kasance yana barci.

Afnaan ba ta daina firgita ba, amma ta koyi yadda za ta ɓoye tsoronta. Idan aka ji ƙara, tana tsayawa ne kawai, ta yi addu'a a zuciyarta, sannan ta ci gaba da aikinta idan aka ba ta dama.

A wannan gidan, ko kuka yana iya jawo matsala.

---

Da misalin ƙarfe uku na yamma, wata mota ta tsaya a harabar gidan.

Wani mutum mai matsakaicin shekaru ya fito. Sanye yake da farar riga, amma fuskarsa cike take da damuwa. Ya riƙe wata jaka a hannunsa, yana ta kallon gidan kamar wanda ya zo da fatan samun mafita.

Bashir ya tarbe shi a ƙofar shiga.

“Me ya kawo ka?” ya tambaya.

“Ina son ganawa da Mai Gida.”

“Ka yi alƙawari ne?”

“A’a. Amma dole ne in gan shi. Ya san ni.”

Bashir ya yi masa kallon da bai nuna tausayi ba.

“Ka jira.”

Bayan wasu mintuna, aka ba shi izinin shiga.

Afnaan tana shirya kofuna a ɗakin cin abinci lokacin da ta ji muryoyin mutanen daga ofishin Abdulmalik.

“Na bi duk umarninka,” mutumin ya ce. “Na ba ka kuɗin da ka nema. Amma yanzu kana son ƙarin kuɗi. Ba zan iya ba.”

Abdulmalik ya amsa cikin sanyin murya.

“Ka manta da yarjejeniyarmu?”

“Ban manta ba. Amma ba zan iya biyan abin da ba mu taɓa tattaunawa a kai ba.”

“Saboda haka ka yanke shawarar ƙin bin umarnina?”

“Ba haka nake nufi ba. Ina da iyali. Ina da yara—”

“Duk wanda ya zo wajena yana da iyali.”

Sai aka ji motsin kujera.

“Ka san abin da ya sa mutane suke samun matsala da ni?” Abdulmalik ya tambaya.

Mutumin bai amsa ba.

“Saboda suna ɗaukar alherina a matsayin rauni. Ina ba mutum dama, sai ya ɗauka zai iya juya min baya.”

“Don Allah, yallabai. Ka ba ni lokaci.”

“Ka sami lokacinka.”

“Amma—”

“Bashir!”

Nan take, ƙofar ta buɗe.

“Ka kai shi ɗakin baya. A kwace wayarsa, kuma kada ya fita sai na ba da umarni.”

Mutumin ya fara roƙo.

“Abdulmalik! Don Allah! Kada ka yi min haka!”

Abdulmalik bai ko kalle shi ba.

“Ka yi kuskure da ka amince da ni,” ya ce.

Afnaan ta ji mutumin yana kuka yayin da aka fitar da shi.

Ta tsaya tana riƙe da tiren kofuna, hannayenta suna rawa.

Ba ta san abin da mutumin ya aikata ba. Amma ta san cewa a gidan nan, ƙin bin umarnin Abdulmalik yana iya zama laifi mafi girma fiye da duk abin da mutum ya yi.

---

Da yamma, Hajiya Rabi ta aika Afnaan da abinci zuwa wani ƙaramin ɗaki a bayan gidan.

“Ki ajiye abincin a ƙofar. Kada ki shiga sai an ce miki.”

Afnaan ta karɓi tiren.

“Na'am, Hajiya.”

Ta bi corridor ɗin a hankali. Da ta isa ƙofar, sai ta ji ana buga abu da ƙarfi daga ciki.

Ta tsaya cak.

“Ku buɗe ƙofar! Don Allah!”

Muryar mutumin da ya zo da rana ce.

Afnaan ta kalli tiren, sannan ta kalli ƙofar. Ba ta san abin da za ta yi ba.

Ta ajiye abincin a ƙasa, ta juya domin tafiya.

Amma kafin ta kai ƙarshen corridor, Bashir ya fito daga wani ɗaki.

“Ke! Me ya sa kika bar abincin a ƙasa?”

Ta firgita.

“Na ji ana magana a ciki, sai na ji tsoro.”

Bashir ya matso kusa.

“Ba aikinki ba ne ki ji tsoro. Aikinki ne ki bi umarni.”

“Yi haƙuri.”

Ya ɗauki tiren, ya buɗe ƙofar da makulli, sannan ya tura abincin ciki.

Afnaan ta hango mutumin a zaune a ƙasa, fuskarsa a gajiye, hannayensa a kan gwiwoyinsa.

Kafin ta iya kallon wani abu, Bashir ya rufe ƙofar.

“Ki koma aikinki. Kuma ki manta da abin da kika gani.”

Ta gyada kai da sauri, ta wuce.

Amma yayin da take tafiya, ta ji muryar mutumin a bayanta.

“Yar uwa… ki gaya wa wani abin da ke faruwa a nan.”

Ta tsaya na ɗan daƙiƙa.

Bashir ya juyo.

“Na ce ki tafi!”

Ta yi sauri ta bar wurin.

---

Da dare, aka tara ma’aikatan gidan a babban falon.

Abdulmalik ya tsaya a gabansu, hannayensa a aljihu. A gefensa, Bashir yana riƙe da wata waya da aka fasa.

“Wannan wayar,” Abdulmalik ya fara magana, “ta ƙunshi bayanan da bai kamata wani ya gani ba.”

Babu wanda ya motsa.

Ya kalli ma’aikatan ɗaya bayan ɗaya.

“Na ba ku aiki. Na ba ku wurin zama. Na ba ku kuɗin da kuke rayuwa da su. Amma wasu daga cikinku sun fara tunanin za su iya sayar da abin da suka sani.”

Ya ɗaga wayar.

“Wane ne ya ɗauki wannan?”

Babu amsa.

“Na sake tambaya. Wane ne ya ɗauki wannan?”

Wani matashin ma'aikaci ya fara rawa.

“Yallabai, ni ban san komai ba.”

Abdulmalik ya juya gare shi.

“Sunanka?”

“Salihu.”

“Salihu, ka san abin da nake ƙi?”

Matashin ya girgiza kai.

“Ina ƙin maƙaryata.”

“Ni ba maƙaryaci ba ne, yallabai!”

Abdulmalik ya yi masa kallon sanyi.

“To, za ka iya tabbatar da hakan.”

Ya yi wa Bashir alama.

Bashir ya kawo wata takarda, ya ajiye a kan tebur.

“Daga yau, Salihu ba zai sake aiki a gidana ba. Za a binciki duk kayansa, kuma ba za a ba shi damar komawa wuraren da ake ajiye bayanan gidan nan ba.”

Salihu ya durƙusa.

“Don Allah, yallabai! Ina da uwa mara lafiya. Wannan aikin ne nake dogaro da shi!”

Abdulmalik ya nuna ƙofar.

“Ka fita.”

“Yallabai—”

“Yanzu!”

Salihu ya tashi yana kuka, ya fita daga falon.

Abdulmalik ya sake kallon sauran ma'aikatan.

“Wannan shi ne gargaɗina. Duk wanda ya yi min ƙarya, ya sace wani abu nawa, ko ya yi ƙoƙarin fallasa sirrina, zai rasa abin da yake ganin ba zai iya rayuwa ba tare da shi ba.”

Ya dakata.

“Ku koma aikinku.”

Kowa ya watse cikin sauri.

Afnaan ta tsaya a ƙarshen falon, tana ƙoƙarin kada a lura da fuskarta.

Amma Abdulmalik ya gan ta.

“Afnaan.”

Ta juyo da sauri.

“Na'am, yallabai?”

“Zo nan.”

Ta matso a hankali.

Ya kalli fuskarta.

“Kin san dalilin da ya sa nake hukunta mutanen da suka karya dokokina?”

Ta girgiza kai.

“Saboda idan na yi wa mutum sassauci, sai ya ɗauka zai iya yi min duk abin da yake so.”

Ta yi shiru.

“Kin fahimta?”

“Na'am, yallabai.”

Ya yi mata alama da hannu.

“Ki tafi.”

Ta juya ta bar falon.

A wannan karon, ta ji tsoron yin kuskure fiye da yadda ta taɓa ji.

---

Da dare ya yi, Afnaan ta zauna a ɗakinta tana gyara mayafinta. Daga taga, ta hango Salihu yana fita daga harabar gidan, yana ɗauke da ƙaramin jaka.

Ya tsaya a bakin ƙofa, ya waiwaya gidan na ƙarshe.

A fuskarsa akwai baƙin ciki da tsoro.

Daga baya, wata mota ta tsaya kusa da shi. Wani mutum ya buɗe ƙofa, Salihu ya shiga, motar ta tafi.

Afnaan ta sauke ajiyar zuciya.

Aƙalla ya fita.

Amma kafin ta koma daga taga, ta ga wata mota baƙa ta shigo harabar gidan.

Wani mutum ya fito daga ciki, yana magana da Bashir. Sai Bashir ya kalli gidan, kamar yana tabbatar da cewa babu wanda yake kallonsu.

Daga nan ya kai baƙon wajen ofishin Abdulmalik.

Bayan mintuna kaɗan, aka ji harbin bindiga.

Afnaan ta lumshe idanunta.

Ba ta yi ihu ba. Ba ta gudu ba.

Ta zauna a gefen gadonta, ta rungume kanta, ta yi addu'a har sautin zuciyarta ya fara lafa.

Ta fara fahimtar cewa mutanen da suke fita daga wannan gidan ba lallai ne su kasance cikin aminci ba.

Kuma mutanen da suke zama a cikinsa ba lallai ne su kasance da zaɓi ba.

---

Washegari, Afnaan tana share ofishin Abdulmalik lokacin da ta lura da wata takarda a ƙasa, kusa da teburinsa.

Ta sunkuya domin ɗauka.

Amma kafin ta miƙe, ta ga sunan da aka rubuta a saman takardar.

SALIHU.

A ƙasa, an rubuta:

“A tabbatar bai kai bayanan ga kowa ba.”

Ta kasa motsi.

Salihu ya bar gidan jiya da dare.

To, me ya sa Abdulmalik yake son tabbatar da cewa bai kai bayanai ga kowa ba?

Ta ji ƙarar matakai a wajen ƙofa.

Nan take ta ajiye takardar a inda ta same ta, ta ɗauki tsintsiya, ta ci gaba da sharewa.

Abdulmalik ya shigo.

Ya tsaya yana kallonta.

“Me kike yi?”

“Sharewa nake yi, yallabai.”

Ya kalli teburinsa, sannan ya kalli ƙasa.

“Kin taɓa wani abu?”

Ta girgiza kai.

“A'a, yallabai.”

Ya kalleta na ɗan lokaci, sannan ya wuce zuwa kujerarsa.

“Madalla. Ki gama ki fita.”

Afnaan ta ci gaba da aikinta, amma zuciyarta ta cika da tambayoyi.

Salihu ya tafi.

Amma Abdulmalik bai gama da shi ba.

Kuma idan mutumin da ya yi aiki a gidan shekaru da dama zai iya rasa aikinsa, ’yancinsa, ko rayuwarsa saboda wani sirri, me zai faru da ita—sabuwar ma’aikaciyar da ba ta da kowa a gidan?

Ta share hawaye daga gefen idonta, ta ɗauki tsintsiya.

Ta yi addu'a a hankali.

Ya Allah, ka sa in tsira daga wannan gida.

A bayan teburinsa, Abdulmalik ya buɗe wani sabon fayil.

A shafin farko, akwai hoton Salihu.

Ya yi masa alama da jan biro.

Sannan ya buɗe shafi na gaba.

A wannan shafin kuma, akwai sunan wani mutum da ya fara tambayar abin da ke faruwa a gidan.

Kuma wannan mutumin yana da alaƙa da abin da ya faru shekaru da suka wuce.

Abdulmalik ya jingina da kujerarsa, fuskarsa babu alamar nadama.

“Babu wanda zai tsallake iyakata,” ya furta.