INUWAR GASKIYA

Na marhama

Dare ya yi sosai a gidan Abdulmalik Sani.

Afnaan tana ɗakin ma’aikata tana shirin kwanciya lokacin da ta ji wata murya daga harabar gidan.

“Don Allah, ku taimake ni! Ina neman mijina!”

Muryar mace ce.

Ta zauna a gefen gadonta, tana sauraro.

“An ce yana nan! Don Allah, ku tambayi Mai Gida. Ina da ciki, ban san inda mijina yake ba tun kwanaki!”

Afnaan ta gane wannan muryar. Matar da ta zo neman mijinta kwanakin baya ce, wadda Bashir ya kora daga gidan.

Ta sake dawowa.

Wannan karon, ta ƙi tafiya.

Afnaan ta tashi, ta leƙa ta taga. Ta hango matar a harabar gidan, tana riƙe da cikinta da hannu ɗaya, ɗayan hannunta kuma tana goge hawayen da ke zuba a fuskarta.

Bashir yana tsaye a gabanta.

“Na gaya miki cewa babu abin da zan iya yi miki,” ya ce.

“Amma ban ga mijina ba! Ina so in san ko yana raye!”

“Ki koma gida.”

“Ba zan tafi ba sai na gan shi!”

Kafin Bashir ya amsa, ƙofar babban gidan ta buɗe.

Abdulmalik ya fito.

Sanye yake da baƙar shadda, a hannunsa akwai carbi. Ya kalli matar kamar wata baƙuwar da ta zo neman wani abu marar muhimmanci.

“Me ke faruwa a nan?”

Matar ta juya gare shi da sauri.

“Mai gida, don Allah! Sunana Safiya. Ina neman mijina, Sulaiman. An ce ya zo gidan nan, amma tun lokacin ban sake ganinsa ba.”

Abdulmalik ya ci gaba da jan carbin a hannunsa.

“Sulaiman?”

“Eh, yallabai. Don Allah, ina roƙonka. Ina da cikin sa. Kwanaki kenan ban san inda yake ba.”

Ya kalli cikinta, sannan ya sake kallon fuskarta.

“Kin ce kina da cikin sa?”

Safiya ta gyada kai, hawaye suna zuba.

“Eh. Muna jiran haihuwar jaririnmu. Don Allah, ka gaya mini inda yake.”

Abdulmalik ya yi murmushi kaɗan.

“Bashir.”

“Na’am, yallabai.”

“Ku kawo shi.”

Safiya ta yi shiru.

“Shi… yana nan ne?”

Abdulmalik bai amsa mata ba.

Ya juya ya shiga gidan.

Bayan ɗan lokaci, Bashir da wasu ma’aikata biyu suka fito daga corridor ɗin da ke bayan gidan. Suna goyon bayan wani mutum da ƙyar yake iya tafiya.

Sulaiman ne.

Fuskarsa ta rame, tufafinsa sun lalace, hannayensa a ɗaure. Ya yi kama da mutumin da ya kwashe kwanaki da dama ba tare da isasshen barci ko abinci ba.

Da Safiya ta gan shi, sai ta saki wani irin kuka.

“Sulaiman!”

Ya ɗaga kansa a hankali.

“Safiya?”

Ta yi sauri ta matso, amma ɗaya daga cikin ma’aikatan ya tare ta.

“Don Allah, ku bar ni in je wajensa! Mijina ne!”

Sulaiman ya yi ƙoƙarin matsowa gare ta, amma ƙarfinsa ya ƙare. Ya durƙusa, yana kallonta da idanun da suka cika da hawaye.

“Me ya sa kika zo?” ya tambaya cikin raunin murya.

“Saboda kai ne mijina! Na nemeka ko’ina. Na je wurin danginka, na je wurin abokanka. Babu wanda ya san inda kake!”

Ya sunkuyar da kansa.

“Ki tafi gida, Safiya.”

“Ba zan tafi ba!”

“Don Allah…”

“Me ya sa kake magana kamar ba za ka sake ganina ba?”

Sulaiman ya kasa amsawa.

Abdulmalik ya tsaya yana kallonsu, kamar yana kallon wani wasan kwaikwayo da aka shirya masa musamman.

Sai ya yi magana.

“Na ga kun yi kewar juna.”

Safiya ta juya gare shi.

“Don Allah, ka bar mu mu tafi. Ba za mu sake damunka ba. Duk abin da mijina ya yi, zan taimaka masa ya gyara.”

Abdulmalik ya yi dariya a hankali.

“Ki taimaka masa?”

Ya matso kusa da Sulaiman.

“Ka ji abin da matarka ta ce? Har yanzu tana ganin za ta iya taimaka maka.”

Sulaiman ya ɗaga kai.

“Ka bar ta ta tafi. Idan kana son wani abu daga gare ni, ni ka hukunta. Ita ba ta da laifi.”

“Yanzu ne ka tuna cewa ba ta da laifi?”

“Don Allah, Abdulmalik!”

Fuskar Abdulmalik ta yi tsauri.

“Ka yi shiru.”

Sulaiman ya yi shiru.

Abdulmalik ya juya ya kalli Safiya.

“Ki dube shi da kyau. Ki tuna fuskarsa.”

Ta girgiza kai, ba ta fahimtar abin da yake nufi.

“Me kake nufi?”

“Na ce ki dube shi. Wannan na iya zama karo na ƙarshe da za ki gan shi.”

Safiya ta fashe da kuka.

“A’a! A’a, don Allah! Kada ka yi mana haka!”

Sulaiman ya fara kokawa da igiyar da aka ɗaure masa.

“Abdulmalik! Ka yi duk abin da kake so da ni, amma ka bar ta!”

Abdulmalik bai amsa ba. Ya yi wa Bashir alama.

Bashir ya kawo ƙaramin tebur, ya ajiye a tsakiyar falon. Sai aka kawo wani dogon wuƙa aka shimfiɗa a kansa.

Afnaan tana tsaye kusa da ƙofar corridor, tana ɗauke da tiren da ta fito kai wa kicin. Da ta ga abin da aka ajiye a kan tebur, hannunta ya fara rawa.

Ta so ta juya ta gudu.

Amma muryar Abdulmalik ta katse mata tunaninta.

“Afnaan!”

Ta firgita.

“Na’am, yallabai?”

“Zo nan.”

Ta matso a hankali.

“Ki tsaya a nan.”

Ta tsaya a gefe, ta sunkuyar da kanta.

Abdulmalik ya nuna mata kujerar da ke kusa da bango.

“Ki zauna.”

Afnaan ta kalle shi cikin mamaki.

“Yallabai?”

“Na ce ki zauna.”

Ta zauna, jikinta yana rawa.

Ya kalli duk mutanen da ke cikin falon.

“Yau za ku koyi darasi. Mutane suna tunanin za su iya karya dokokina, su cutar da ni, sannan su koma gidajensu su ci gaba da rayuwa kamar babu abin da ya faru.”

Ya juya ga Sulaiman.

“Ka tuna lokacin da na ce kada ka yaudare ni?”

Sulaiman ya rufe idanunsa.

“Na tuna.”

“Amma ka yi abin da ka ga dama.”

“Na yi kuskure. Na yarda. Amma ka riga ka karɓi duk abin da kake nema daga gare ni.”

“Ba ka da ikon gaya mini lokacin da na isa samun abin da nake so.”

Sai Abdulmalik ya ɗauki wuƙar, ya ajiye ta a tsakiyar teburin.

“Za mu yi wasa.”

Babu wanda ya yi magana.

Safiya ta girgiza kai, tana matsawa kusa da mijinta.

“Don Allah… kada ka yi mana haka.”

Abdulmalik ya kalle ta.

“Wasa ne kawai. Wuƙar za ta nuna wanda zai mutu a yau.”

Ya juya ga Bashir.

“Juya ta.”

Bashir ya tsaya na ɗan lokaci, sannan ya yi abin da aka umarta.

Wuƙar ta juya a kan teburin, tana juyawa a hankali kafin ta tsaya.

Ƙarshenta ya nuna Sulaiman.

Safiya ta saki wani irin ihu.

“A’a! Don Allah!”

Sulaiman ya sunkuyar da kansa, yana hawaye.

Abdulmalik ya ɗauki wuƙar ya sake mayar da ita tsakiyar teburin.

“Wasan bai ƙare ba.”

Ya juya ta da hannunsa.

A wannan karon, wuƙar ta tsaya tana nuna Safiya.

Falon ya yi tsit.

Sulaiman ya ɗaga kansa da sauri.

“A’a! Ba ita ba! Ka ɗauke ni! Ka kashe ni idan wannan shi ne abin da kake so!”

Safiya ta ruga gare shi, ta durƙusa a gabansa.

“Sulaiman, ka dube ni. Don Allah, ka dube ni!”

Ya kalleta, hawaye suna gangarowa a fuskarsa.

“Ki yi haƙuri, Safiya.”

“Me ya sa kake neman gafara? Ba kai ne ya kamata ka roƙi gafara ba!”

Ta ɗora hannunta a cikinta.

“Jaririnmu fa? Me zai faru da shi?”

Sulaiman ya fashe da kuka.

“Don Allah, Abdulmalik. Ka bar su. Ni ka hukunta.”

Abdulmalik ya miƙe tsaye.

“Wasan ya nuna abin da ya nuna.”

Ya ɗauki bindigarsa daga teburin kusa da shi.

Afnaan ta rufe idanunta.

Ta ji Safiya tana roƙo. Ta ji Sulaiman yana kiran sunan matarsa. Ta ji karar takalman Abdulmalik yana matsowa.

Sai aka ji harbin bindiga.

Afnaan ta yi tsalle a kujerarta, tiren da ke hannunta ya faɗi ƙasa.

Safiya ta yi wani irin ihu da ya sa har ma wasu ma’aikata suka juya fuskokinsu.

Sulaiman ya faɗi.

“SU—LAI—MAN!”

Safiya ta ruga zuwa gare shi, ta durƙusa a gefensa tana girgiza shi.

“Ka tashi! Don Allah, ka tashi! Ka yi min alkawari za ka dawo gida!”

Amma bai sake amsawa ba.

Abdulmalik ya tsaya yana kallonsu.

Ba ya nuna nadama.

Ba ya nuna tausayi.

Ya mayar da bindigarsa, sannan ya dubi Bashir.

“A kai matar nan waje.”

Safiya ta ɗaga kai.

“Ba zan bar shi ba! Ba zan bar mijina a nan ba!”

Ta rungume jikin Sulaiman, tana kuka.

Abdulmalik ya kalli Bashir.

“Na ce a fitar da ita.”

Bashir ya yi alama ga ma’aikatan. Suka matso, amma Safiya ta riƙe mijinta da ƙarfi.

“Don Allah! Ku bar ni in yi bankwana da shi!”

Sulaiman bai motsa ba.

Daga ƙarshe, aka ɗauke ta daga gare shi. Kukan ta ya cika falon yayin da aka fitar da ita.

Afnaan ba ta iya motsi.

Ta kalli wurin da Safiya ta durƙusa, sannan ta kalli Abdulmalik.

Shi kuma ya kalle ta.

“Me ya sa kike rawar jiki?”

Ta kasa amsawa.

“Na tambaye ki.”

“Na… na tsorata, yallabai.”

Ya matso kusa da ita.

“Ya kamata ki tsorata.”

Ta sunkuyar da kanta.

“Na ji, yallabai.”

“Ki tuna abin da kika gani a yau. Kuma ki tuna cewa duk wanda ya yi ƙoƙarin cutar da ni, zai biya farashi.”

Ta gyada kai, hawaye suna zuba daga idanunta.

“Na ji.”

“Ki tattara wannan kayan. Sai ki koma aikinki.”

Ya juya ya bar falon.

---

Da dare, Afnaan ta zauna a ɗakinta, ba ta kunna fitila ba.

Kukan Safiya yana ci gaba da dawowa a kunnenta. Tana tuna yadda matar ta ɗora hannu a cikinta, tana roƙon a bar ta da mijinta.

Ta matse hannayenta a kirjinta.

“Ya Allah… me ya sa?”

Ta yi shiru, ta share hawayenta.

Ta taɓa jin labarin masu laifi da suke tserewa daga hukunci. Amma ba ta taɓa tunanin za ta rayu a gidan da ake kashe mutane a gabanta, sannan wanda ya yi kisan ya ci gaba da tafiya kamar ya gama cin abincin dare ba.

’Yan sanda fa?

Wannan tambayar ta sake dawowa.

Shin babu wanda zai iya hana wannan mutumin?

Ta tuna yadda Abdulmalik yake magana da kwarin gwiwa a gaban kowa. Yadda ma’aikatansa suke tsoronsa. Yadda baƙinsa suke zuwa da dare, suna barin gidan cikin tsoro.

Ta fara fahimtar cewa muguntarsa ba ta tsaya ga kashe mutum ba.

Yana son mutane su ga abin da yake yi.

Yana son su ji tsoro.

Yana son su yi imani cewa babu wanda zai iya taɓa shi.

Afnaan ta rufe idanunta, ta yi addu’a cikin raunin murya.

“Ya Allah, ka taimaki waɗanda suka shiga hannunsa.”

A wajen ɗakinta, an ji sautin matakai.

Ta share fuskarta da sauri, ta kwanta ta juya wa ƙofar baya.

Matakan suka tsaya a bakin ƙofarta.

Sai aka ji muryar Bashir.

“Afnaan?”

Ta zauna da sauri.

“Na’am?”

“Mai Gida yana son ganinki.”

Jikinta ya yi sanyi.

“Yanzu?”

“Yanzu.”

Ta sauka daga gadonta, ta gyara mayafinta, ta buɗe ƙofar.

Bashir yana tsaye a waje, fuskarsa babu murmushi.

“Me ya sa yake kirana?” ta tambaya a hankali.

Bashir ya kalle ta.

“Ban sani ba.”

Ya juya ya fara tafiya.

Afnaan ta bi shi, tana jin zuciyarta tana bugawa da ƙarfi.

Domin bayan abin da ta gani a wannan daren, ba ta san irin tambayar da Abdulmalik zai yi mata ba.

Ko kuma abin da zai sa ta zama mutum na gaba da zai koya masa darasi.