INUWAR GASKIYA

Littafi na Marhama

“Afnaan! Mai gida yana kiranki.”

Muryar Bashir ta katse shirun da ya mamaye falon.

Afnaan, wadda ke zaune a gefen kujera tana ƙoƙarin danne hawayenta, ta ɗago kai a hankali. Har yanzu hoton Safiya tana ihu, tana roƙon a ƙyale mijinta, bai bar tunaninta ba. Duk lokacin da ta runtse idanunta, sai ta sake ganin Sulaiman a gabanta.

Ta haɗiye yawu.

“Yanzu?” ta tambaya cikin rawar murya.

Bashir ya dube ta ba tare da ya nuna wani tausayi ba.

“A’a, sai gobe da safe. Ke dai kina da damar zaɓar lokacin da Mai gida zai kira ki ne?”

Afnaan ta sunkuyar da kai.

“Yi haƙuri.”

“Ki zo.”

Ta miƙe a hankali. Ƙafafunta kamar ba za su iya ɗaukar nauyinta ba. Ta bi Bashir ta hanyar corridor ɗin da ta fara haddacewa, amma duk lokacin da ta wuce ta wurin da aka kashe Sulaiman, zuciyarta kan buga da ƙarfi.

A yau, gidan ya yi shiru fiye da yadda ta saba.

Babu dariyar ma’aikata. Babu hayaniyar masu gadin gidan. Har ma ƙarar takun takalmansu tana sa Afnaan ta firgita.

Da suka isa ƙofar ofishin Abdulmalik, Bashir ya buɗe ƙofar ya nuna mata ciki.

“Shiga.”

Ta tsaya na ɗan lokaci.

“Bashir, don Allah…”

Ya juya ya kalle ta.

“Me kuma?”

“Ni ban yi masa komai ba.”

Bashir ya yi mata kallon da ya sa ta kasa ci gaba da magana.

“Wane ne ya ce kina da laifi?”

Bai jira amsarta ba. Ya rufe ƙofar bayan ta shiga.

Ofishin ya kasance cikin hasken fitilu masu laushi. Abdulmalik yana zaune a bayan babban teburinsa, sanye da farar riga mai tsada. A gabansa akwai fayiloli da wasu takardu. Wayarsa tana kunne, yana sauraron wanda ke magana a ɗaya gefen.

“Ba na son jin wani uzuri,” ya ce cikin sanyin murya. “Na ba ka wa’adin kwana biyu. Idan har yanzu matsalar tana nan, ka san abin da hakan yake nufi.”

Ya katse wayar ya ajiye ta.

Sai ya ɗago idanunsa ya kalli Afnaan.

“Zauna.”

Afnaan ta zauna a kujerar da ke gabansa, amma ta kasa kallon fuskarsa.

Na ɗan lokaci, babu wanda ya yi magana.

Sai Abdulmalik ya ce, “Kin ci abinci?”

Tambayar ta ba ta mamaki. Ta ɗago kai da sauri, tana tunanin ko ta ji daidai.

“Na’am… na ci.”

“Me ya sa kike rawar jiki?”

Ta yi ƙoƙarin kwantar da hannayenta a cinyarta.

“Ban san abin da za ka ce mini ba ne.”

Abdulmalik ya jingina da kujerarsa.

“Me kike tsammanin zan yi miki?”

Afnaan ta girgiza kai.

“Ban sani ba.”

“Kin ga abin da ya faru da Sulaiman?”

Hawaye suka cika idanunta nan take.

“Na gani.”

“Kin san dalilin da ya sa ya mutu?”

Ta yi saurin girgiza kai.

“A’a. Wallahi ban sani ba.”

Abdulmalik ya yi shiru yana kallonta. Ba ta iya fahimtar abin da yake tunani ba. Fuskarsa ba ta nuna fushi sosai, amma wannan sanyin nasa ya fi ihu da tsawa tsoratar da ita.

“Afnaan Ibrahim,” ya kira sunanta a hankali.

“Na’am, ranka ya daɗe.”

“Tun ranar da kika shigo gidana, na gaya miki akwai abubuwan da ba su shafe ki ba. Na gaya miki ki kula da aikinki. Amma duk da haka, kullum kina cikin tsoro.”

Ta share hawayenta da gefen mayafinta.

“Ni aiki na zo yi. Ban taɓa ganin irin wannan abu ba a rayuwata.”

“Wannan ba amsa ba ce ga abin da na tambaye ki.”

“Amma gaskiya nake faɗa.”

Ya ɗan yi murmushi, amma murmushin bai kai idanunsa ba.

“Kin san abin da ya fi ba ni mamaki?”

Afnaan ta girgiza kai.

“Mutane suna zuwa gidana da buri iri-iri. Wasu suna neman kuɗi, wasu suna neman iko, wasu kuma suna tunanin za su iya yaudarata. Amma ke, kina kallona kamar ni ne mutumin da ya kamata ki guje wa.”

Ta kasa magana.

“Ko ba haka ba?”

Afnaan ta runtse idanunta na ɗan lokaci.

“Don Allah, ka bar ni in yi aikina. Ba zan tambaye ka komai ba. Ba zan shiga inda ba a ce in shiga ba.”

Abdulmalik bai amsa nan take ba.

Ya buɗe wani aljihun tebur, ya zaro kuɗi, ya ajiye su a gabansa.

“Wannan kuɗin albashinki ne na wannan watan. Bashir zai ba ki sauran abubuwan da kike buƙata.”

Afnaan ta kalli kuɗin, sannan ta kalle shi cikin mamaki.

“Amma… ban yi wata ɗaya ba tukuna.”

“Na san abin da nake yi.”

Ta yi shiru.

Sai ya ƙara da cewa, “Daga yau, ba za ki yi aikin sauran ma’aikata ba. Za ki riƙa taimaka wa Hajiya Rabi a cikin gidan, amma idan na kira ki, za ki zo. Idan na ce ki je wani wuri, za ki je. Kuma ba na son jin wani yana cewa kina ta tambayoyi.”

“Na’am.”

“Ki ɗauki kuɗin.”

Afnaan ta miƙa hannu cikin rawar jiki ta ɗauke su.

“Na gode.”

“Ba sai kin gode ba.”

Ta yi niyyar tashi, amma muryarsa ta sake tsayar da ita.

“Afnaan.”

Ta juya.

“Na’am?”

“Kin taɓa samun wanda ya mutu a hannunki?”

Tambayar ta soke zuciyarta.

Ta tuna da hoton da ke cikin ƙaramar jakarta. Ta tuna da hawaye da ta sha zubarwa a cikin ɗakinta. Amma ba ta iya faɗin abin da ke cikin zuciyarta ba.

Ta girgiza kai a hankali.

“A’a.”

Abdulmalik ya ci gaba da kallonta.

“To, ki koya wa kanki yadda za ki rayu a wannan gidan ba tare da abin da kike gani ya hana ki bacci ba.”

Ta sunkuyar da kai.

“Zan yi ƙoƙari.”

“Ki tafi.”

Afnaan ta fita daga ofishin, ta rufe ƙofar a hankali. Sai ta jingina da bango ta yi dogon numfashi, tana ƙoƙarin hana hawayenta zuba.

Ba ta san dalilin da ya sa Abdulmalik ya ba ta kuɗin ba. Ba ta kuma fahimci dalilin da ya sa ya tambaye ta game da mutuwar wani a hannunta ba.

Abin da ta sani kawai shi ne, tana cikin gidan da ba ta fahimci dokokinsa ba, kuma duk lokacin da ta yi tunanin ta fara fahimtar wani abu, sai wani sabon abin tsoro ya bayyana.

---

Da ta isa ɗakinta, ta zauna a gefen gado ta zaro kuɗin daga cikin jakarta. Ta ajiye su a gefe, sannan ta buɗe ƙaramin aljihun da take ɓoye kayanta masu muhimmanci.

Hoton ya bayyana a hannunta.

Ta dube shi na dogon lokaci. Hawaye suka gangaro mata a hankali.

“Ya Allah,” ta raɗa cikin kuka, “ka ba ni ƙarfin da zan iya jurewa.”

Ta goge fuskarta da tafin hannu, ta mayar da hoton cikin jakar, sannan ta kwanta ba tare da ta cire kayan jikinta ba.

Amma kafin barci ya ɗauke ta, ta ji ƙarar mota a wajen gidan.

Ta tashi zaune.

Daga taga, ta ga wasu maza biyu suna sauka daga mota baƙa. Ɗaya daga cikinsu yana riƙe da wata jaka mai kama da ta takardu. Bashir ya fito ya tarbe su, sannan ya jagorance su zuwa ɓangaren gidan da aka hana Afnaan shiga.

Ta ja labule da sauri.

Zuciyarta ta buga da ƙarfi.

Ta tuna da gargadin Hajiya Rabi. Ta tuna da muryar Abdulmalik. Ta tuna da Sulaiman.

Ta koma kan gadonta ta lulluɓe jikinta, tana ƙoƙarin shawo kan tsoron da ya ƙi barinta.

Ba ta san ko waye waɗannan mutanen ba. Ba ta san abin da suka kawo ba.

Amma abu ɗaya ta sani: a gidan Abdulmalik Sani, dare ba ya nufin lokacin hutu.

Wani lokaci, dare shi ne lokacin da abubuwan da ya kamata su kasance a ɓoye suke fitowa fili.

Kuma a wannan daren, wani abu ya iso gidan.

Wani abu da zai iya sauya rayuwar duk wanda ke cikinsa.