INUWAR GASKIYA

Na marhama

Shekara ɗaya ke nan tun ranar da Afnaan Ibrahim ta fara aiki a gidan Abdulmalik Sani.

Shekara ɗaya.

Kwanaki ɗari uku da sittin da biyar da ta rayu a gidan da a farkon zuwanta take ganin kamar gidan masu kuɗi ne kawai, amma daga baya ta fahimci cewa akwai wasu abubuwa da ba za a iya bayyana su da kalmomi ba.

Shekara ɗaya da ta koya mata yadda za ta yi shiru ko da zuciyarta tana son yin magana.

Shekara ɗaya da ta koya mata yadda za ta ɓoye tsoronta a bayan sunkuyar da kai.

Kuma shekara ɗaya da ta sa ta fahimci cewa ba kowane mutum mai murmushi ne yake da alheri a zuciyarsa ba.

A farkon zuwanta, ƙarar mota da daddare tana sa ta tashi daga barci. Idan ta ji ƙarar takalman Abdulmalik a corridor, sai ta yi saurin gyara zama, tana fatan kada ya kira ta.

Amma yanzu, tana iya bambance ƙarar motar Bashir da ta sauran mutanen da ke zuwa gidan. Tana iya gane lokacin da ma’aikata suka firgita daga yadda suke magana. Har ma ta saba da yadda gidan yake yin shiru kwatsam idan Abdulmalik ya shigo.

Ba wai ta daina tsoro ba ne.

A’a.

Ta dai koyi yadda za ta rayu da shi.

---

Da misalin ƙarfe shida na safe, Afnaan tana goge dogon corridor ɗin gidan lokacin da ta ji muryoyin wasu ma’aikata a ɗayan gefen ƙofar.

“Kin ji abin da ya faru jiya da dare?” wata mata ta tambaya a raɗa.

“Ki yi shiru mana! Kina son a ji ki ne?”

“Amma na rantse miki, ba zan iya ci gaba da zama a gidan nan ba.”

“Ke ma dai ki yi haƙuri. Idan kika bar nan, ina za ki je?”

Afnaan ta dakatar da abin goge ƙasa a hannunta.

Ta san irin wannan magana. A cikin shekara ɗaya, ta sha jin ma’aikata suna cewa sun gaji da gidan, suna son barin aiki, amma daga baya sai su yi shiru kamar ba su taɓa furta komai ba.

Wasu sun tafi da yardarsu.

Wasu kuma sun tafi ba tare da sun samu damar yin bankwana da kowa ba.

Akwai waɗanda sunan su kawai ya rage a bakin ma’aikata, har daga baya kowa ya daina ambatonsu.

“Afnaan!”

Ta zabura.

Hajiya Rabi ce a tsaye a bayan ta.

“Me kike yi a nan kina sauraron hirar mutane?”

Afnaan ta juya da sauri.

“Ba sauraro nake yi ba, Hajiya. Ina goge ƙasa ne.”

Hajiya Rabi ta dube ta na ɗan lokaci.

“Na san kin daɗe a gidan nan. Amma kada ki manta, tsawon zama ba yana nufin mutum ya san komai ba.”

Afnaan ta sunkuyar da kai.

“Na fahimta.”

“Ki gama aikinki. Mai gida zai fito nan ba da daɗewa ba.”

Hajiya Rabi ta wuce, ta bar Afnaan tana kallon bayanta.

A shekara ɗaya, Afnaan ta fahimci cewa Hajiya Rabi tana da abubuwan da take tsoro kamar sauran ma’aikata. Amma duk lokacin da wani ya yi tambaya game da abin da ke faruwa a gidan, sai ta zama kamar bango—ba ta faɗin komai.

---

Da ƙarfe tara na safe, Abdulmalik ya fito daga ɗakinsa.

Yana sanye da wata shadda mai launin toka, agogon hannunsa yana walƙiya a ƙarƙashin hasken rana. Fuskar sa a sanyaye take, kamar mutumin da bai taɓa samun matsala a rayuwarsa ba.

“Bashir yana ina?” ya tambayi wani daga cikin masu gadi.

“Yana ofis, ranka ya daɗe.”

“Ka kira shi.”

Yana tafiya, ya hango Afnaan tana gyara furannin da ke kan ƙaramin teburin falon.

“Afnaan.”

Ta ajiye abin da ke hannunta.

“Na’am, ranka ya daɗe.”

“Kin gama aikin ɗakin karatu?”

“Na’am.”

“Kin tabbatar kin mayar da duk takardun da ke kan teburin yadda suke?”

Ta yi shiru na ɗan lokaci kafin ta amsa.

“Na mayar da su yadda na same su.”

Ya kalle ta.

“Na tambaye ki ko kin tabbatar.”

“Na tabbatar.”

Abdulmalik ya gyara agogon hannunsa, sannan ya wuce ba tare da ya ƙara magana ba.

Afnaan ta tsaya tana kallonsa.

Ga shi nan, mutum ɗaya da ya iya magana da murya mai sanyin gaske, amma a cikin wannan gidan, muryarsa kaɗai tana iya sa mutane su kasa numfashi.

A shekara ɗaya, ta sha ganin yadda yake karɓar baƙi cikin murmushi da girmamawa. Ta gan shi yana taimaka wa wani dattijo kuɗi a gaban jama’a. Ta kuma sha ganin yadda yake sauya fuska idan ƙofar gidansa ta rufe.

Wannan shi ne abin da ya fi ba ta tsoro.

Ba ta san wane ne ainihin Abdulmalik ba.

Wanda jama’a suke gani ne, ko wanda ma’aikatan gidansa suke tsoro?

Ko kuwa dukansu mutum ɗaya ne?

---

Da yamma, Afnaan tana ɗauke da tiren shayi zuwa ƙaramin falon da Abdulmalik yake amfani da shi wajen karɓar baƙi. Da ta isa ƙofar, ta ji muryar Bashir.

“Ranka ya daɗe, wannan magana tana iya jawo matsala.”

“Ka san ni ban yarda da barazana ba,” Abdulmalik ya amsa.

“Amma wannan mutumin ya san abubuwa da yawa.”

“Shi ya sa nake son in san wanda ya gaya masa.”

Afnaan ta tsaya a ƙofar, ba tare da ta yi niyyar sauraro ba. Ta jira har sai sun yi shiru kafin ta buga ƙofa.

“Shigo.”

Ta shiga, ta ajiye tiren shayi a kan tebur, sannan ta sunkuyar da kai.

Abdulmalik ya kalle ta.

“Kin daɗe kina aiki a wannan gidan, Afnaan.”

“Na’am, ranka ya daɗe.”

“Shekara ɗaya kenan, ko?”

“Na’am.”

Ya ɗan yi murmushi.

“Kin saba da gidan?”

Afnaan ta ɗan yi jinkiri.

“Alhamdulillah. Ina ƙoƙari.”

“Kin taɓa tunanin barin aikin?”

Tambayar ta ba ta mamaki. Ta kalli shi na ɗan lokaci kafin ta mayar da idanunta ƙasa.

“Duk inda Allah ya sa mutum ya samu abinci, yana ƙoƙarin yin haƙuri ne.”

Abdulmalik ya yi shiru. Bashir ma bai ce komai ba.

Sai Abdulmalik ya ɗauki ƙoƙon shayi, ya sha kaɗan.

“Za ki iya tafiya.”

“Na gode.”

Ta juya ta fita.

Amma da ta kusa isa corridor, sai ta ji Abdulmalik ya sake magana a ciki.

“Bashir, ka tabbatar babu wanda zai bar gidan nan ba tare da na sani ba.”

Afnaan ta dakatar da tafiya na ɗan daƙiƙa.

Sai ta ci gaba da tafiyarta kamar ba ta ji komai ba.

---

A wannan daren, Afnaan ta zauna a gefen gadonta, tana kallon ƙaramin hoton da har yanzu take ɓoyewa a cikin jakarta.

Shekara ɗaya kenan da take ɗauke da shi a tare da ita.

Shekara ɗaya da take kallonsa a lokutan da ta ji kamar ba za ta iya ci gaba da rayuwa a gidan ba.

Ta taɓa fuskarsa a hoton da yatsunta, idanunta suka cika da hawaye.

“Da ka san abubuwan da nake gani a nan,” ta raɗa cikin muryar kuka, “da ba ka taɓa yarda in zo ba.”

Ta share hawayenta, ta mayar da hoton cikin jakar.

A waje, iska tana kaɗa bishiyoyin da ke cikin lambun gidan. Wani mai gadi ya yi ihu yana magana da abokin aikinsa, sannan komai ya sake yin shiru.

Afnaan ta kwanta, ta ja bargo har zuwa kirjinta.

Shekara ɗaya ta koya mata abubuwa da yawa.

Ta ga mutane suna kuka suna roƙon a tausaya musu. Ta ga waɗanda suka shigo gidan cikin alfahari suna fita cikin tsoro. Ta ga yadda kuɗi da iko suke iya rufe bakin mutane. Ta ga yadda wasu suke yin murmushi da rana, amma da dare su zama kamar wasu daban.

Ta kuma ga cewa a cikin gidan Abdulmalik Sani, gaskiya ba ta da sauƙin bayyana.

Amma duk da haka, akwai abin da har yanzu take ƙoƙarin fahimta.

Me ya sa wasu mutane suke jin tsoron Abdulmalik fiye da yadda suke jin tsoron mutuwa?

Kuma me ya sa shi kansa yake nuna kamar babu wani abu a duniya da zai iya tsoratar da shi?

Afnaan ta runtse idanunta.

Ba ta san cewa a wannan lokacin, a wani ɓangaren gidan, Abdulmalik yana zaune shi kaɗai yana kallon wata tsohuwar takarda ba.

A saman takardar akwai suna guda ɗaya da aka rubuta da jan tawada.

AFNAAN IBRAHIM.

Ya dube sunan na dogon lokaci, sannan ya ɗauki wayarsa.

“Bashir,” ya kira da muryar da ba ta nuna komai.

“Na’am, ranka ya daɗe.”

“Gobe ina son ka kawo mini cikakken rahoton duk abin da ka gano game da ita.”

“Game da Afnaan?”

“Na ce maka ina son cikakken rahoto.”

Ya katse wayar, ya mayar da takardar cikin fayil ɗin, sannan ya kashe fitilar ofishin.

A wannan daren, Abdulmalik bai yi barci da wuri ba.

Domin duk da cewa shekara ɗaya ta wuce, har yanzu akwai wani abu game da Afnaan Ibrahim da bai iya fahimta ba.

Kuma mutumin da ya saba sanin komai game da waɗanda suke kusa da shi, ba ya son abin da ya kasa fahimta.

A gidan da kowa yake ɓoye wani abu, wa zai fara gano gaskiyar ɗayan?