INUWAR GASKIYA

Na marhama

Da ƙarfe goma na safe, Afnaan ta gama gyaran babban falon gidan Abdulmalik Sani. Ta tattara kayan aikinta, ta share gumin goshinta da gefen mayafinta, sannan ta nufi ɗakin girki don aiko da abin da ta gama amfani da shi.

Shekara ɗaya kenan da take aikin gidan, amma har yanzu akwai wani ɓangare da ba ta taɓa samun damar shiga ba.

Ƙofar baƙar fata mai makulli biyu.

A farkon zuwanta, Hajiya Rabi ta gargaɗe ta da kada ta kusanci wurin. A lokacin, Afnaan ta ji tsoro sosai har ba ta son ma kallon ƙofar. Amma yayin da watanni suka shuɗe, ta fara lura da wasu abubuwa.

Wasu baƙi suna zuwa da daddare, su shiga wannan ɓangaren gidan tare da Bashir.

Wasu lokuta kuma, tana jin muryoyin mutane daga can, amma idan ta tambayi ma’aikata, sai kowa ya yi shiru.

Akwai ranakun da ake wanke corridor ɗin, amma ba a taɓa barin kowa ya share gaban ƙofar sai wani mai gadi na musamman.

Kuma abin da ya fi ba ta mamaki shi ne, duk lokacin da Abdulmalik ya wuce ta wurin, fuskarsa ba ta sauyawa ko kaɗan.

Kamar babu wani abu a bayan ƙofar.

Ko kuma kamar yana son kowa ya yarda cewa babu komai a wurin.

Afnaan ta tsaya a ƙarshen corridor tana kallon ƙofar daga nesa.

“Me ya sa ake tsaron wannan ɗakin haka?” ta tambayi kanta a hankali.

Da ta gane abin da take yi, sai ta kawar da idanunta.

“Me ya dame ki, Afnaan? Ki kula da aikinki kawai.”

Ta ɗauki kayanta ta ci gaba da tafiya.

Amma tambayar ta zauna a zuciyarta.

---

Da yamma, Hajiya Rabi ta ba Afnaan aikin kai wasu zanukan gado zuwa ɗakunan da ke saman bene. Ta ɗauki kayan, ta hau matakala, tana tafiya a hankali saboda nauyin da ke hannunta.

Da ta sauko, ta tarar da wani daga cikin masu gadi yana tsaye a bakin corridor ɗin da ke kaiwa ga ƙofar baƙar fata.

Mutumin ya dube ta.

“Me kike yi a nan?”

Afnaan ta tsaya.

“Zan kai zanukan gado ɗakin ajiyarsu ne.”

“To, ki bi wancan hanyar.”

Ta kalli hanyar da ya nuna. Ba ita ce hanyar da ta saba bi ba.

“Amma Hajiya Rabi ta ce in bi nan.”

Mai gadin ya gyara tsayuwarsa.

“Yau ba za ki bi nan ba.”

Afnaan ta yi saurin sunkuyar da kai.

“Na’am. Yi haƙuri.”

Ta juya ta bi hanyar da ya nuna mata.

Amma kafin ta bar corridor ɗin gaba ɗaya, sai ta ji wani irin sauti daga bayan ƙofar.

Kamar ana jan kujera a ƙasa.

Ta dakata na ɗan lokaci.

Sai ta ji muryar wani mutum yana magana a hankali, amma ba ta iya gane abin da yake faɗa ba.

Nan take mai gadin ya juya.

“Na ce ki tafi.”

Afnaan ta firgita.

“Zan tafi.”

Ta yi saurin tafiya, zuciyarta tana bugawa.

A cikin shekara ɗaya, ta ji sautuka da yawa a wannan gidan. Amma wannan sautin ya bambanta da sauran.

Ba ta san dalili ba.

Abin da ta sani shi ne, bayan ƙofar nan akwai wani abu da kowa yake ƙoƙarin ɓoyewa.

---

Da dare, Afnaan tana taimaka wa Hajiya Rabi wajen shirya abincin dare lokacin da ta kasa jure tambayar da ta daɗe tana riƙewa.

“Hajiya?”

“Me kuma?”

“Wancan ɗakin da ke ƙarshen corridor…”

Hajiya Rabi ta dakatar da abin da take yi.

“Wane ɗaki?”

Afnaan ta yi shiru na ɗan lokaci.

“Ɗakin da yake da ƙofar baƙar fata.”

Fuskar Hajiya Rabi ta sauya.

“Me ya sa kika tambaya?”

“Babu komai. Na dai taɓa jin sauti daga can.”

Hajiya Rabi ta ajiye cokalin da ke hannunta.

“Afnaan, kin san cewa ba na son irin waɗannan tambayoyin.”

“Yi haƙuri, Hajiya. Ba zan sake tambaya ba.”

Hajiya Rabi ta kalle ta sosai.

“Ki saurare ni. Akwai abubuwan da ba za ki fahimta ba, kuma ba lallai ne ki fahimce su ba. Kin samu aikinki, kina samun abinci, kuma kina da wurin kwana. Ki gode wa Allah da wannan.”

Afnaan ta sunkuyar da kai.

“Na gode wa Allah, Hajiya.”

“To, ki bar maganar nan.”

Hajiya Rabi ta koma aikinta, amma har lokacin fuskarta tana nuna damuwa.

Afnaan ta lura da hakan.

Idan ɗakin ba shi da wani abu na musamman, me ya sa tambayar ta sa Hajiya Rabi firgita haka?

---

A wannan daren, gidan ya yi shiru da wuri.

Afnaan ta gama ayyukanta, ta wanke hannunta, sannan ta nufi ɗakinta. Amma saboda an aike ta ta kai wani abu ga ma’aikacin da ke saman bene, sai ta sake wucewa ta corridor ɗin.

Mai gadin da ta gani da yamma bai nan.

Ta rage tafiyarta ba tare da ta sani ba.

Ƙofar baƙar fata tana nan kamar yadda ta saba. Makullin biyu suna manne da ita, babu wani haske da yake fitowa daga ƙarƙashinta.

Afnaan ta tsaya daga nesa.

Ba ta kusanta ba.

Ta dai kalli ƙofar, tana tunanin duk abubuwan da ta ji a cikin shekara ɗaya.

Matar da ta zo tana neman Haruna.

Mutanen da suke zuwa da daddare.

Muryoyin roƙo.

Da kuma gargadin da Abdulmalik ya yi mata tun ranar farko da ta fara aiki.

Ta ji wani sanyi ya ratsa bayanta.

Ta tuna da Sulaiman, da Safiya, da sauran fuskokin da ba ta iya mantawa da su ba.

“Ya Allah, me ke faruwa a wannan gidan?” ta raɗa.

Sai kwatsam ta ji ƙarar takalmi a bayanta.

Ta juya da sauri.

Bashir ne.

Ya tsaya yana kallonta, sannan ya bi inda idanunta suke.

“Me kike yi a nan?”

Afnaan ta girgiza kai.

“Na zo wucewa ne. Zan koma ɗakina.”

Bashir ya yi mata kallon da ya sa ta ji kamar ya karanta abin da ke zuciyarta.

“Ki riƙa tuna abin da Hajiya Rabi ta gaya miki.”

“Na tuna.”

“Madalla. To, ki ci gaba da tuna shi.”

Ya wuce ta, ya tsaya a gaban ƙofar. Ya zaro makullin daga aljihunsa, ya duba shi, sannan ya juya ya kalli Afnaan.

“Ba kowane abu ne ake buƙatar sani ba.”

Afnaan ba ta amsa ba.

Ta juya ta tafi, amma kalamansa sun biyo ta har ɗakinta.

---

Da ta zauna a gefen gadonta, ta zaro ƙaramin hoton da ta saba ɓoyewa. Ta dube shi na ɗan lokaci, sannan ta mayar da shi cikin jakarta.

A yau, ba ta yi kuka ba.

Ta dai zauna cikin shiru, tana tunanin ƙofar da ta ga duk ma’aikatan gidan suna tsoro.

Ba ta san abin da ke bayan ƙofar ba. Ba ta san dalilin da ya sa ake ɓoye shi ba. Kuma ba ta da niyyar jawo wa kanta wata matsala.

Amma yanzu, duk lokacin da ta tuna da gidan, ƙofar ce take fara zuwa a zuciyarta.

Ta kwanta, ta rufe idanunta.

Sai dai kafin barci ya ɗauke ta, ta tuna da wata magana da ta ji daga bakin Bashir.

Ba kowane abu ne ake buƙatar sani ba.

Ta buɗe idanunta a cikin duhu.

Idan babu abin da za a ɓoye, me ya sa suke tsoron tambaya?

Kuma idan ƙofar nan tana ɓoye wani abu da ya shafi rayuwar mutane da yawa, shin za a taɓa samun ranar da wani zai buɗe ta?

Afnaan ta juya gefenta, ta ja bargo zuwa kirjinta.

A daren, ba ta yi wani abu ba.

Ba ta kusanci ƙofar ba, ba ta gwada makullin ba, kuma ba ta tambayi kowa wata tambaya.

Ta kwanta kawai.

Amma a karon farko cikin shekara ɗaya, ta fara jin cewa rashin sanin abin da ke bayan ƙofar nan yana damunta kusan kamar abubuwan da ta riga ta gani a gidan.