INUWAR GASKIYA

Na marhama

Kwana uku kenan tun bayan abin da ya faru a ɗakin bayan gidan.

Afnaan ta koma aikinta, amma wani abu ya sauya a cikinta. Duk lokacin da ta ji takun Abdulmalik, zuciyarta tana bugawa. Idan ya kira sunanta, sai ta ji kamar an kama ta da wani laifi, duk da cewa ba ta san abin da ta yi ba.

Ta daina yawan magana. Ta daina tsayawa a corridor. Ko da Hajiya Rabi ta tambaye ta wani abu, amsarta ta zama gajera.

Amma Abdulmalik yana kallonta.

Yana lura da yadda take guje masa, kuma hakan yana ƙara masa wani irin fushi da bai iya bayyana wa kansa ba.

A safiyar ranar, Bashir ya shigo ofishinsa da wani ƙaramin fayil.

“Ranka ya daɗe, na samu wani abu.”

Abdulmalik ya ɗago kai.

“Me?”

Bashir ya aje fayil ɗin a gabansa.

“Game da Afnaan.”

Abdulmalik ya buɗe fayil ɗin. A ciki akwai wasu hotuna, bayanan waya, da takardar da aka rubuta wasu sunaye a kai.

Ya fara karantawa a hankali.

Sai ya tsaya.

“Wannan mutumin fa?”

Bashir ya matso kusa da teburin.

“Mutumin da muka rasa tun watanni da suka wuce. Mun gano cewa ya yi hulɗa da wani ma’aikaci a kasuwa. Kuma wannan ma’aikacin ya taɓa ganin Afnaan.”

Abdulmalik ya ɗaga idanunsa.

“Me kake nufi?”

“Ba mu da cikakken tabbaci cewa tana da hannu a cikin lamarin. Amma sunanta ya bayyana a cikin bayanan da muka samu.”

Abdulmalik ya rufe fayil ɗin da ƙarfi.

“Ka san abin da nake tsana, Bashir?”

“Na sani, ranka ya daɗe.”

“Ina tsanar wanda yake shigowa gidana da fuskar marar laifi, alhali yana ɓoye min wani abu.”

Bashir bai ce komai ba.

Abdulmalik ya miƙe tsaye.

“Ku nemo mutumin nan. Ina son jin komai daga bakinsa.”

---

Da yamma, Afnaan tana shirya kayan shayi a falon lokacin da aka kira ta zuwa babban ɗakin zama.

Ta isa wurin ta tarar da Abdulmalik zaune a kan kujera, Bashir kuma yana tsaye a gefensa.

“Ki zauna,” Abdulmalik ya ce.

Ta zauna a bakin kujerar, tana riƙe hannayenta wuri guda.

“Kin san wani mutum mai suna Haris?”

Ta yi tunani na ɗan lokaci, sannan ta girgiza kai.

“A’a, ranka ya daɗe.”

“Ki sake tunani.”

“Ban san shi ba.”

Abdulmalik ya zaro hoto daga aljihunsa ya jefa a gabanta.

Afnaan ta ɗauki hoton da hannun da yake rawa. Ta kalli fuskar mutumin, amma ba ta gane shi ba.

“Ban taɓa ganinsa ba.”

“Amma shi ya san ki.”

Ta ɗago kai cikin mamaki.

“Ta yaya?”

“Ni ne ya kamata in tambaye ki wannan tambayar.”

“Wallahi, ranka ya daɗe, ban san abin da kake magana a kai ba.”

Abdulmalik ya miƙe ya fara zagaya ɗakin.

“Na ba ki aiki. Na ba ki wurin zama. Na bar ki a cikin gidana duk da abubuwan da suka faru. Amma duk lokacin da na juya, sai na ji akwai wani abu da kike ɓoyewa.”

Hawayen Afnaan suka fara taruwa a idanunta.

“Ba ni da komai da zan ɓoye maka.”

Ya tsaya gabanta.

“To, za mu gani.”

Ya juya ga Bashir.

“Ku fita.”

Bashir ya fita ba tare da ya kalli Afnaan ba.

Abdulmalik ya koma ya zauna.

“Daga yau, ba za ki sake fita daga wannan gidan ba sai da izinina. Ba za ki yi magana da baƙi ba. Kuma duk wani saƙo da aka kawo miki, za a fara dubawa.”

Afnaan ta kasa yarda da abin da take ji.

“Amma ranka ya daɗe, ni ma’aikaciya ce kawai. Me ya sa kake yi min haka?”

Ya kalle ta da idanuwan da ba su nuna tausayi.

“Saboda har yanzu ban yanke hukunci a kanki ba.”

“Amma ban yi maka komai ba!”

Ta faɗi maganar tana kuka.

Shiru ya mamaye ɗakin.

A hankali, Abdulmalik ya tashi ya tsaya gabanta.

“Ki yi hankali da yadda kike magana da ni.”

Afnaan ta sunkuyar da kai, hawaye suna zubo mata.

“Yi haƙuri…”

Ya wuce ta ba tare da ya ƙara cewa komai ba.

Amma kafin ya kai ƙofa, ya tsaya.

“Afnaan.”

Ta ɗago kai.

“Za ki fahimci cewa akwai wasu laifuka da ba a iya tserewa daga hukuncinsu.”

Ya fita.

Afnaan ta zauna ita kaɗai, tana kallon hoton mutumin da aka bari a gabanta.

Ba ta san ko wane ne Haris ba.

Ba ta san dalilin da ya sa sunanta ya shiga cikin lamarin ba.

Abin da ta sani kawai shi ne, rayuwarta tana ƙara zama gidan yari.

---

A wannan daren, Abdulmalik ya kira Bashir zuwa ofishinsa.

“Ka shirya duk abin da ake buƙata.”

Bashir ya ɗago kai.

“Game da me, ranka ya daɗe?”

Abdulmalik ya kalli fayil ɗin da ke gabansa.

“Afnaan.”

Bashir ya yi shiru.

“Me za a yi da ita?”

Abdulmalik ya ɗaga kansa, fuskarsa babu murmushi.

“Idan ta yi tunanin za ta iya ɓoye min gaskiya, za ta koyi cewa babu inda za ta iya guduwa.”

Ya yi ɗan tsit kafin ya ƙara da cewa:

“Zan aure ta.”

Bashir ya zaro ido.

“Aure… ranka ya daɗe?”

“Ka ji abin da na ce.”

“Amma—”

Abdulmalik ya mare teburin da tafin hannunsa.

“Ba na neman ra’ayinka!”

Bashir ya sunkuyar da kai.

“Yi haƙuri.”

Abdulmalik ya koma kujerarsa.

“Ba za ta ƙara zama ma’aikaciyata kawai ba. Za ta zama matata. Za ta zauna a inda na ce ta zauna, ta yi abin da na ce ta yi, kuma za ta gane cewa babu wanda zai iya shiga rayuwata ya fita yadda ya ga dama.”

Bashir bai iya ɓoye damuwarsa gaba ɗaya ba.

“Ranka ya daɗe, aure babban al’amari ne. Idan ba ka yarda da ita ba—”

“Na ce ka shirya abin da na umarta.”

Bashir ya yi shiru.

“Na fahimta.”

Ya fita a hankali.

Abdulmalik ya rage shi kaɗai. Ya ɗauki hoton Afnaan daga cikin fayil ɗin, ya dube shi na ɗan lokaci.

Ba soyayya ce ta motsa shi ba.

Ba tausayi ba ne.

A cikin zuciyarsa, ya kira wannan hukunci ne.

Idan Afnaan tana da wani sirri, zai sa ta rayu a ƙarƙashin idonsa har sai ya gano shi.

Kuma idan tana tsammanin za ta taɓa barin gidansa, zai tabbatar ta fahimci cewa shi ne yake yanke hukuncin lokacin da za ta tafi.

Abin da bai sani ba shi ne, wani lokacin hukuncin da mutum ya ɗauka domin ya karya wani, shi ne farkon abin da zai karya shi da kansa.