INUWAR GASKIYA

Na marhama

Tun bayan daren da Abdulmalik ya yanke shawarar auren Afnaan, wani sabon yanayi ya fara bayyana a gidan.

Amma Afnaan ba ta san abin da ke faruwa a zuciyarsa ba.

Abin da kawai ta lura da shi shi ne, maigidan ya ƙara sauyawa. Idan da a da yana tsoratar da ita da kallonsa ko kalamansa, yanzu kamar yana neman kowace dama ce domin ya nuna mata cewa rayuwarta ba ta hannunta take ba.

Da sassafe, kafin ta gama shirin aikinta, Hajiya Rabi ta shigo ɗakin.

“Afnaan, tashi ki shirya. Mai Gidan yana son a gama gyaran babban falon kafin ƙarfe tara.”

Afnaan ta kalli agogo.

“Amma Hajiya, har yanzu ƙarfe shida da rabi ne.”

“Na sani. Shi ya sa na ce ki tashi da wuri.”

Ta miƙe, ta wanke fuskarta, sannan ta fara aikinta.

Ta gama goge falon, ta gyara kujeru, ta share ƙurar da ke kan tebura. Da ta gama, sai ta koma ɗakin ajiyar kayan tsaftacewa domin ta ɗauko wasu abubuwa.

Da ta dawo, ta tarar da Abdulmalik a tsaye a tsakiyar falon.

Ya kalli kujerun, sannan ya juya gare ta.

“Ke kika yi wannan aikin?”

“Eh, ranka ya daɗe.”

Ya nuna wata kujera.

“Me ya sa ta karkata haka?”

Afnaan ta kalli kujerar. Da alama ta ɗan kauce daga layin sauran kujerun.

“Yi haƙuri, ranka ya daɗe. Zan gyara.”

“Za ki gyara?”

Ta gyara ta da sauri.

Ya zagaya falon, yana duba wurare daban-daban.

“Wannan teburin fa? Me ya sa akwai ƙura a kansa?”

Afnaan ta kalli teburin cikin mamaki. Ta share shi sau biyu tun da safe.

“Na share shi, ranka ya daɗe.”

Abdulmalik ya juya ya kalleta.

“Kin ce me?”

Ta ji gabanta ya faɗi.

“Na ce zan sake sharewa.”

“Da kyau. Domin a gidana, ba na biyan mutane su yi aikin da rabin zuciya.”

Ya juya ya fita.

Afnaan ta tsaya tana kallon ƙofar da ya bi. Hawaye suka cika idanunta, amma ta share su da bayan hannunta, ta koma goge teburin.

Ta fara mamakin ko akwai wani abu da za ta iya yi wanda ba zai jawo masa fushi ba.

---

Da misalin ƙarfe goma na safe, Hajiya Rabi ta kira Afnaan zuwa ɗakin girki.

“Ki shirya abincin rana. Mai Gidan yana son cin abinci da wuri yau.”

Afnaan ta fara aikin girki. Ta wanke kayan lambu, ta shirya kayan miya, sannan ta dafa abincin da aka saba yi a gidan.

Lokacin da ta kai abincin babban falon, Abdulmalik yana zaune tare da Bashir.

Ta ajiye abincin a kan tebur cikin ladabi.

“Ga abinci, ranka ya daɗe.”

Abdulmalik bai amsa ba. Ya ɗauki cokali, ya ɗan ɗanɗana abincin.

Sai ya aje shi.

“Wace ce ta dafa wannan?”

“Ni ce, ranka ya daɗe.”

“Ki ɗauke shi.”

Afnaan ta kalle shi cikin mamaki.

“Ranka ya daɗe?”

“Kin ji abin da na ce?”

Ta ɗauki faranti ɗaya.

“Amma me ya faru? Akwai wani abu—”

“Ki ɗauke abincin!”

Muryarsa ta sa Bashir ya ɗago kai.

Afnaan ta tattara faranti da sauran kayan abincin, tana ƙoƙarin hana hannayenta rawa.

Abdulmalik ya kalli Bashir.

“Wannan ita ce matsalar mutane. Idan ka ba su dama, sai su fara tunanin za su iya yin abin da suka ga dama.”

Bashir ya yi shiru.

Afnaan ta juya ta fita da tiren.

Da ta isa ɗakin girki, Hajiya Rabi ta lura da fuskarta.

“Me ya faru?”

Afnaan ta girgiza kai.

“Bai so abincin ba.”

Hajiya Rabi ta ɗan kalleta.

“Ya ce wani abu?”

“Ya ce in ɗauke shi.”

Hajiya Rabi ta numfasa.

“To, ki bar shi. Zan shirya wani abu.”

Afnaan ta kasa riƙe hawayenta.

“Amma Hajiya, na yi iya ƙoƙarina.”

Hajiya Rabi ta matso ta riƙe kafaɗarta.

“Na sani, yarinya. Na sani.”

Afnaan ta sunkuyar da kai tana kuka a hankali.

Abin da ya fi mata ciwo ba wai an ƙi abincin ba ne. Abin da ya fi mata ciwo shi ne yadda Abdulmalik ya kunyata ta a gaban Bashir kamar ba ta da wani daraja.

---

Da yamma, Afnaan tana shanya wasu kayan wanki a bayan gidan lokacin da wani mai gadi ya zo ya tsaya a gabanta.

“Mai Gidan yana son ganinki.”

Ta aje kayan da ke hannunta.

“Yanzu?”

“Eh. Ki je ofishinsa.”

Ta wanke hannuwanta, ta gyara mayafinta, sannan ta nufi ofishin.

Abdulmalik yana zaune a kujerarsa. A gabansa akwai wasu takardu da wayarsa.

“Ki rufe ƙofar.”

Afnaan ta yi yadda ya ce.

“Ki zo nan.”

Ta matsa kusa da teburin.

Ya nuna mata wata takarda.

“Daga yau, ba za ki riƙa barin wurin aikinki ba tare da sanar da Hajiya Rabi ko Bashir ba.”

Ta gyada kai.

“Na fahimta.”

“Ba za ki yi magana da baƙin da suka shigo gidan nan ba sai an tambaye ki.”

“Na fahimta, ranka ya daɗe.”

“Ba za ki karɓi wani abu daga hannun wani ba. Ba abinci, ba saƙo, ba kyauta. Duk abin da za ki karɓa, sai an san da shi.”

Afnaan ta ɗan yi shiru.

“Amma ranka ya daɗe, ni dai ina yin aikina ne kawai.”

Abdulmalik ya ajiye alkalamin da ke hannunsa.

“Kin sake magana.”

Ta sunkuyar da kai da sauri.

“Yi haƙuri.”

Ya miƙe tsaye.

“Kin san dalilin da ya sa nake faɗa miki waɗannan abubuwa?”

Ta girgiza kai.

“Saboda har yanzu ba ki fahimci cewa a nan ba ke ce kike saita ƙa'ida ba.”

Ta ji hawayenta suna taruwa, amma ta yi ƙoƙarin danne su.

“Na fahimta.”

“Ki fita.”

Ta juya ta nufi ƙofa.

“Afnaan.”

Ta tsaya.

“Idan kin karya ɗaya daga cikin waɗannan umarnin, ba zan yafe ba.”

Ta gyada kai ba tare da ta juya ba, sannan ta fita.

---

A wannan daren, Afnaan ta zauna a gefen gadonta tana kallon ƙaramin hoton da ta saba ɓoyewa a cikin jakarta.

Ta ɗauke shi a hankali, ta shafa gefensa da yatsunta.

“Ya Allah,” ta rada cikin kuka, “na gaji.”

Ta tuna da ranar da ta fara zuwa gidan nan, lokacin da take tunanin samun aiki zai taimaka mata wajen magance matsalolinta.

Ta tuna yadda Hajiya Rabi ta nuna mata ɗakinta, yadda ta yi farin ciki da samun wurin zama, da yadda ta yi tunanin za ta iya jure wa halin maigidan idan ta yi aikinta cikin ladabi.

Amma yanzu, ko da ta yi ƙoƙarin guje wa matsala, matsalar tana neman ta.

Ta goge hawayenta, ta mayar da hoton cikin jakarta, sannan ta kwanta.

Ba ta san cewa a ɗayan ɓangaren gidan, wani mutum yana tsara yadda zai ɗaure ta da rayuwarsa har tsawon shekaru ba.

---

Da misalin ƙarfe goma na dare, Abdulmalik yana zaune a ofishinsa, yana duba wasu takardu. Bashir ya shigo da fayil ɗin da aka umarce shi ya shirya.

“Ga abin da ka nema, ranka ya daɗe.”

Abdulmalik ya karɓa.

“Ka tabbatar babu wanda ya san abin da muke shirin yi.”

“Babu wanda ya sani.”

“Afnaan fa?”

“Ba ta san komai ba.”

Abdulmalik ya ɗan yi murmushi.

“Da kyau.”

Ya rufe fayil ɗin, ya mayar da shi cikin aljihun tebur.

Bashir ya tsaya na ɗan lokaci, kamar yana son faɗin wani abu.

“Ranka ya daɗe, zan iya tambaya?”

Abdulmalik ya ɗago kai.

“Me?”

“Shin wannan lamarin ya dace?”

Fuskar Abdulmalik ta sauya.

“Wane lamarin?”

Bashir ya yi shiru.

“Na fahimta, ranka ya daɗe.”

“Ba ka fahimci komai ba,” Abdulmalik ya ce cikin sanyi. “Kuma ba aikinka ba ne ka fahimta.”

Bashir ya sunkuyar da kai ya fita.

Abdulmalik ya buɗe aljihun teburin ya sake fitar da fayil ɗin.

A kan takardar farko, an rubuta sunan:

AFNAAN IBRAHIM.

Ya dube shi na dogon lokaci.

“Za ki fahimci abin da ake nufi da shiga rayuwar Abdulmalik Sani,” ya faɗa a hankali.

Sannan ya rufe fayil ɗin.

A wannan daren, yayin da Afnaan take kwance tana addu'ar Allah Ya ba ta ƙarfin jure rayuwa, Abdulmalik ya ci gaba da tsara hukuncin da zai canza rayuwarta gaba ɗaya.

Hukuncin da ita kanta ba ta ma san an yanke mata ba.