THE WOMAN THEY HIDE
CHAPTER FOURTEEN
THE WOMAN THEY HID 🥀
Hajiya Rabi ta sake karanta saƙon da aka turo mata. Hannunta ya fara rawa.
“Alhaji, ina so ka gaya min gaskiya. Wacece yarinyar da aka ce mijina ya ɓoye min?”
Alhaji Ameer ya É—aga kai da sauri.
“Wace yarinya kuma?”
Hajiya Rabi ta nuna masa wayarta.
Da zarar ya karanta saƙon, fuskarsa ta sauya.
“Daga ina kika samo wannan?”
“Wata lamba ce ta turo min. Amma ina son sanin ko akwai gaskiya a ciki.”
Alhaji Ameer ya yi shiru.
Zahra wadda take zaune kusa da su ta kalli mutumin.
“Alhaji, don Allah ku gaya mana gaskiya. Na gaji da jin ana maganar wasu abubuwan da ban sani ba.”
Alhaji Ameer ya sauke ajiyar zuciya.
“Zahra, akwai abubuwa da suka faru a baya. Amma ba duk abin da aka turo wa Hajiya ba ne gaskiya.”
“Kenan akwai yarinyar?”
Bai amsa ba.
A gidan Faris kuwa, yana zaune a ofishinsa lokacin da Khalid ya shigo.
“Faris, na ji an samu wata matsala a gidan Zahra.”
Faris ya É—aga kai.
“Wace matsala?”
“Baba ya je gidansu. Ana ta magana game da wani tsohon alkawari tsakaninsa da mahaifin Zahra.”
Faris ya tashi daga kujerarsa.
“Ni ma har yanzu ban fahimci komai ba. Amma na san akwai wani abu da suke ɓoyewa.”
Khalid ya kalli fuskarsa.
“Ka yi haƙuri. Amma ina ganin ya kamata ka binciki lamarin da kanka.”
Faris ya É—auki makullin motarsa.
“Ina zuwa gidanmu. Dole ne Baba ya gaya min komai yau.”
A gidan Zahra kuwa, Alhaji Ameer ya tashi tsaye.
“Hajiya, zan dawo mu ci gaba da wannan magana. Amma ina roƙonku kada ku yanke hukunci kafin ku ji komai.”
Hajiya Rabi ta kalleshi cikin takaici.
“Alhaji, mutane suna shiga damuwa saboda ɓoye gaskiya. Idan akwai abin da ya shafi ’yata, ina da damar sani.”
Ya gyada kai sannan ya fita.
Zahra ta juya ga mahaifiyarta.
“Umma, kina ganin akwai wani abu da Baba ya yi a baya?”
Hajiya Rabi ta riƙe hannunta.
“Ba na son ki yi tunanin abin da ba ki da tabbaci a kai. Amma zan gano gaskiyar.”
Zahra ta sunkuyar da kanta.
“Abin da ya fi damuna shi ne Faris. Har yanzu ban san ko da gaske yana son wannan auren ba.”
Da yamma, Faris ya isa gidan iyayensa. Ya tarar da mahaifinsa a falo.
“Baba, ina so mu yi magana.”
Alhaji Ameer ya kalleshi.
“Me ya faru?”
“Na gaji da ɓoye-ɓoye. Wacece yarinyar da aka ce ka ɓoye wa Hajiya Rabi?”
Alhaji Ameer ya miƙe tsaye.
“Wa ya gaya maka wannan?”
“Ba wannan ne abin tambaya ba. Ina son gaskiya.”
Hajiya Maryam ta fito daga É—akinta bayan ta ji muryoyinsu.
“Alhaji, ina ganin ya kamata ka gaya masa. Ba za mu ci gaba da ɓoye wannan har abada ba.”
Alhaji Ameer ya kalli matarsa, sannan ya koma ya zauna.
“Faris, shekaru ashirin da suka wuce, akwai wata mata da ta zo neman taimako a wajenmu. Tana da ƙaramin jariri a hannunta.”
Faris ya zuba masa ido.
“Wacece ita?”
“Sunanta Safiya. Ta kasance ɗaya daga cikin mutanen da mahaifin Zahra yake taimakawa a lokacin.”
Faris ya É—an yi shiru.
“Me ya faru da ita?”
Alhaji Ameer ya numfasa.
“Ta ɓace bayan wasu kwanaki. Amma kafin ta tafi, ta bar wani abu a hannun mahaifin Zahra.”
“Me ta bari?”
Alhaji Ameer ya kalli É—ansa.
“Wani takarda da ke ɗauke da sunan mahaifiyar jaririn.”
Faris ya matso kusa da shi.
“To, ina jaririn yake yanzu?”
Alhaji Ameer bai amsa nan take ba.
Kafin ya yi magana, Hajiya Maryam ta furta:
“Faris, akwai yiwuwar wannan yarinyar tana da alaƙa da iyalanka fiye da yadda kake zato.”
Faris ya juya ya kalleta.
“Me kike nufi, Mama?”
Hajiya Maryam ta yi shiru.
A wani gida kuwa, Nadia tana zaune tare da wata mata mai suna Safiya.
Safiya ta kalli Nadia cikin damuwa.
“Na gaya miki ba na son komawa cikin wannan maganar. Abubuwan da suka faru a baya sun riga sun wuce.”
Nadia ta yi murmushi.
“Amma yanzu komai ya canza. Faris ya auri Zahra, kuma ina son sanin dalilin da ya sa aka zaɓe ta.”
Safiya ta girgiza kai.
“Kada ki shiga cikin abin da ba za ki iya ɗaukar sakamakonsa ba.”
Nadia ta matso kusa da ita.
“Kin san abin da nake nema. Ina so ki gaya min gaskiyar yarinyar da kika haifa.”
Safiya ta rufe idanunta.
“Don Allah, Nadia. Ki bar wannan maganar.”
Nadia ta tashi tsaye.
“Idan ba za ki gaya min ba, zan nemi wanda zai gaya min.”
Ta ɗauki jakarta ta nufi ƙofa.
Amma kafin ta fita, Safiya ta kira ta.
“Nadia!”
Ta tsaya.
Safiya ta kalleta da idanun da suka cika da hawaye.
“Idan har kika gano gaskiyar wannan yarinya, rayuwar mutane da yawa za ta canza.”
Nadia ta yi murmushi a hankali.
“Wannan shi ne ainihin abin da nake so.”
TO BE CONTINUED… 🥀