SURRIN AMINA
CHAPTER 7
SIRRIN AMINA
Haris bai yi barci ba a daren jiya.
Yana zaune a ofishinsa, yana kallon saƙon da aka turo masa.
“Ka bincika wayar mahaifiyarta. Za ka gano dalilin da ya sa aka haifi Rayhana.”
Ya sake karanta saƙon.
Wace alaƙa ce tsakanin Amina da Rayhana?
Me ya sa duk lokacin da ya yi ƙoƙarin gano gaskiyar mutuwar mahaifinsa, sai a haɗa sunan Nafisa da Sulaiman?
Ya ɗauki hoton Amina daga kan tebur.
“Amina, me kika sani da ba ki taɓa gaya min ba?”
A cikin wannan tunanin ne aka buɗe ƙofar ofishinsa.
Rayhana ce ta shigo da kofin shayi.
“Na kawo maka shayi.”
Ya ɗago kansa.
“Waye ya ce ki kawo min?”
“Ba sai an ce min ba kafin in taimaka wa mutum.”
Ya kalleta na ɗan lokaci.
“Ki ajiye.”
Ta ajiye kofin a kan tebur, sai idonta ya sauka kan hoton da ke hannunsa.
Ta ɗauka a hankali.
“Wace ce wannan?”
Haris ya miƙa hannu.
“Ki ajiye hoton.”
“Sunanta Amina?”
Ya kalleta da sauri.
“Kin san ta?”
“Na ji Hajiya tana ambaton sunanta.”
Haris ya karɓi hoton daga hannunta.
“Ba ruwanki da ita.”
Rayhana ta yi murmushi kaɗan.
“Ka san abu ɗaya? Kana da matsala wajen magana da mutane.”
Ya ɗago gira.
“Me kika ce?”
“Na ce kana da matsala wajen magana da mutane. Kullum sai ka yi magana kamar kana fushi da duniya.”
Haris ya yi shiru.
Sai ya ce:
“Ba kowa ne yake da damar sanin abin da ke zuciyata ba.”
Rayhana ta kalle shi.
“Wataƙila shi ya sa kake zama kai kaɗai.”
Ta juya za ta fita.
“Rayhana!”
Ta tsaya.
“Na’am?”
Ya kalli kofin shayin.
“Na gode.”
Ta yi murmushi.
“Ba komai.”
Ta fita, amma wannan karon Haris ya bi ta da kallo har ta ɓace.
Da rana, Hajiya ta kira Rayhana zuwa ɗakinta.
“Rayhana, zo ki taimaka min da wani abu.”
Ta shigo.
“Na’am, Hajiya.”
Hajiya ta nuna wani tsohon akwati da ke cikin ɗakin.
“Ki buɗe min wannan.”
Rayhana ta buɗe shi. Cikin akwatin akwai tsofaffin takardu, hotuna da wasu wasiƙu.
Ta fara ware su.
Sai wani ƙaramin hoton ya faɗo ƙasa.
Ta ɗauka.
Hoton Amina ce, tana tsaye kusa da Nafisa.
Rayhana ta zaro ido.
“Hajiya! Wannan Nafisa ce!”
Hajiya ta kalli hoton, sai fuskarta ta sauya.
“Daga ina kika samo wannan?”
“Yana cikin akwatin.”
Hajiya ta karɓi hoton.
“Ki bar wannan maganar, Rayhana.”
“Amma me ya sa mahaifiyata take tare da Amina?”
Hajiya ta yi shiru.
Rayhana ta matsa kusa da ita.
“Don Allah, Hajiya. Ina son sanin gaskiya.”
Hajiya ta zauna a gefen gadonta.
“Amina da Nafisa sun kasance abokai sosai. Sun taso tare, sun san sirrin juna. Amma wata rana wani abu ya faru da ya raba su.”
“Me ya faru?”
Hajiya ta kalli hoton.
“Amina ta ɓace.”
Rayhana ta yi mamaki.
“Ta ɓace?”
“Eh. Bayan ta ɓace, Haris ya sauya gaba ɗaya. Ya daina murmushi, ya daina yarda da mutane. Mahaifinsa ma ya shiga cikin damuwa sosai.”
Rayhana ta zauna.
“To, me ya sa aka haɗa sunanta da nawa?”
Hajiya ta kalli fuskarta.
“Wannan tambayar ce har yanzu nake tsoron amsawa.”
A wannan lokacin, Haris yana cikin motarsa yana magana da wani tsohon abokinsa mai suna Faisal.
“Na turo maka hoton Amina. Ina so ka gano inda ta kasance tun bayan ɓacewarta.”
Faisal ya yi shiru na ɗan lokaci.
“Haris, ka tabbata kana son komawa wannan maganar?”
“Eh.”
“Ka san abin da ya faru da kai lokacin da ta ɓace.”
Haris ya matse sitiyari.
“Ba zan iya ci gaba da rayuwa cikin tambayoyi ba.”
“Zan yi bincike.”
“Ka kuma bincika alaƙarta da Nafisa.”
Faisal ya yi mamaki.
“Nafisa? Mahaifiyar Rayhana?”
“Eh.”
“Me ya haɗa su?”
Haris ya kalli titi.
“Shi ya sa nake son ka bincika.”
Da yamma, Rayhana ta fita zuwa lambun gidan domin samun iska.
Tana zaune a kan kujerar lambu lokacin da Haris ya fito.
“Me kike yi a nan?”
Ta ɗago kai.
“Ina shan iska. Ko wannan ma haramun ne a gidanka?”
Ya yi ɗan murmushi.
“Kin fi son gardama da ni, ko?”
“Saboda kai ne kullum kake neman gardama.”
Ya zauna a kujerar da ke gabanta.
Na ɗan lokaci babu wanda ya yi magana.
Sai Haris ya tambaya:
“Rayhana, kina son mahaifiyarki?”
Ta kalle shi cikin mamaki.
“Wace irin tambaya ce wannan?”
“Ina son ki amsa.”
“Tabbas ina sonta. Ita ce mahaifiyata.”
“Idan wata rana kika gano cewa ta ɓoye miki babban sirri, za ki iya yafe mata?”
Rayhana ta sunkuyar da kanta.
“Ban sani ba. Amma duk abin da ta yi, ina son in ji dalilinta kafin in yanke mata hukunci.”
Haris ya kalleta.
“Kin bambanta da ita.”
Ta ɗago kai.
“Ta yaya?”
Ya yi shiru.
“Babu komai.”
Rayhana ta yi murmushi.
“Ka fara yin magana da ni kamar mutum yau.”
Haris ya yi dariya kaɗan.
“Ke kuma kina ganin ni dodo ne?”
“Wani lokaci ma.”
Dukansu suka yi dariya.
Amma murmushin Rayhana ya ɓace lokacin da ta lura Haris yana kallonta sosai.
“Me kake kallo?”
Ya kawar da idanunsa.
“Babu komai.”
Sai ya miƙe.
“Ki shiga ciki. Sanyi yana ƙaruwa.”
“Na gode, Baba.”
Ya tsaya ya juyo.
“Baba?”
Rayhana ta fashe da dariya.
“Ka ce min in shiga ciki kamar ƙaramin yaro.”
Haris ya girgiza kai yana murmushi.
A karon farko cikin dogon lokaci, ya ji daɗin kasancewa tare da wani mutum.
Da dare, Rayhana ta koma ɗakinta.
Ta cire hijabinta, ta zauna a gaban madubi tana tunanin abubuwan da Hajiya ta gaya mata.
Wayarta ta yi ƙara.
Saƙo ne daga lambar da ba ta sani ba.
“Ki daina tambayar Hajiya game da Amina. Ba ki san abin da kike nema ba.”
Ta firgita.
Ta rubuta:
“Waye kai?”
Amsar ta zo nan take.
“Mutumin da ya san abin da mahaifiyarki ta yi shekaru ashirin da suka wuce.”
Rayhana ta ji gabanta ya faɗi.
Ta kira lambar.
Amma an kashe wayar.
Ta fita daga ɗakinta da niyyar zuwa wurin Haris.
Tana tafiya a cikin corridor sai ta ji muryar Uncle Musa yana magana a waya.
“Na gaya maka kada ka sake turo saƙo gare ta. Har yanzu ba ta san komai ba.”
Rayhana ta tsaya.
“Idan Haris ya gano gaskiyar Amina, komai zai lalace,” Uncle Musa ya ƙara faɗa.
Ta rufe bakinta da hannu.
Uncle Musa ma yana da hannu a cikin wannan sirrin?
Ta yi ƙoƙarin tafiya a hankali, amma ƙafarta ta bugi wani ƙaramin abu.
Ƙarar ta sa Uncle Musa ya katse wayar.
“Waye a wurin?”
Rayhana ta yi saurin komawa baya.
Amma ya riga ya gan ta.
“Rayhana?”
Ta tsaya.
“Uncle Musa…”
Ya kalleta cikin damuwa.
“Tun yaushe kike nan?”
Ta kasa amsawa.
Ya matso kusa da ita.
“Me kika ji?”
Rayhana ta kalleshi.
“Me ya sa kuke ɓoye min gaskiya?”
Uncle Musa ya sauke ajiyar zuciya.
“Ki yi haƙuri, ’yata. Akwai abubuwan da ya kamata ki sani, amma ba ni ne mutumin da ya dace ya gaya miki ba.”
“To, waye?”
Ya yi shiru.
Sai ya ce:
“Ki tambayi Hajiya game da daren da aka haifi Haris.”
Rayhana ta tsaya cak.
“Me ya faru a daren?”
Uncle Musa ya juya ya tafi ba tare da ya ƙara magana ba.
Da misalin ƙarfe goma sha ɗaya na dare, Haris ya fito daga ɗakinsa domin ɗaukar ruwa.
Yana wucewa ta corridor sai ya ga Rayhana zaune a ƙasa kusa da ƙofar ɗakinta.
Ya tsaya.
“Rayhana?”
Ta ɗago kai.
“Me ya faru?”
Ta yi ƙoƙarin murmushi.
“Babu komai.”
Ya matso kusa da ita.
“Ki daina cewa babu komai idan akwai abin da ke damunki.”
Ta kalli fuskarsa.
“Shin kai ma kana ɓoye min wani abu ne?”
Haris ya zauna kusa da ita.
“Me ya sa kika tambaya?”
“Na ji Uncle Musa yana magana a waya. Ya ambaci Amina da wani dare da aka haife ka.”
Haris ya yi shiru.
Rayhana ta ci gaba:
“Me ya faru a daren da aka haife ka?”
Haris ya kalli ƙasa.
“An haife ni a daren da mahaifina ya yi hatsarin mota.”
Rayhana ta zaro ido.
“Hatsari?”
“Eh. Amma daga baya aka ce ba hatsari ba ne.”
Ta kalli fuskarsa.
“Wato an kashe shi?”
Haris ya gyada kai a hankali.
“Tun ina ƙarami nake ƙoƙarin gano wanda ya kashe shi.”
Rayhana ta yi shiru.
Sai ta ce:
“Ka yi haƙuri.”
Haris ya kalle ta.
“Me ya sa?”
“Saboda ka girma ba tare da mahaifinka ba.”
Haris ya kasa magana.
Ta miƙa masa hannu ta taɓa nasa.
“Ba sai ka ɗauki duk wannan nauyin kai kaɗai ba.”
Haris ya kalli hannunta a kan nasa.
A hankali ya ɗaga kansa ya kalle ta.
“Rayhana…”
“Na’am?”
“Ki yi alƙawarin ba za ki bar wannan gidan ba sai na gano gaskiya.”
Ta yi murmushi mai rauni.
“Idan ka daina yi min magana kamar kana ba da umarni, zan yi tunani.”
Haris ya yi dariya.
“Ke dai ba za ki daina gardama ba.”
“Ba zan daina ba.”
Ya tashi tsaye, sannan ya miƙa mata hannu.
“Zo, ki tashi. Zan raka ki zuwa ɗakinki.”
Ta kama hannunsa.
A wannan lokacin, babu ɗayansu da ya lura cewa wani yana kallonsu daga ƙarshen corridor.
Mutumin ya ɗauki hotonsu da wayarsa.
Ya aika wa wata lamba.
“Haris ya fara kusantar Rayhana. Abin da muka ji tsoro yana faruwa.”
Amsar ta shigo.
“To, lokaci ya yi da za mu raba su.”
Washegari da safe, Haris yana cikin ofishinsa lokacin da Faisal ya kira shi.
“Haris, na gano wani abu.”
Haris ya miƙe.
“Me ka gano?”
“Na gano inda Amina ta kasance bayan ta ɓace.”
“Ina take?”
Faisal ya yi shiru.
“Haris… Amina ta yi aure.”
Haris ya ji kamar an buge shi.
“Aure?”
“Eh. Kuma tana da ɗa.”
Haris ya rufe idanunsa.
“Wane ne mijinta?”
Faisal ya yi shiru na ɗan lokaci kafin ya amsa.
“Alhaji Sulaiman.”
Haris ya kasa magana.
“Me?”
“Na ce mijin Amina shi ne Alhaji Sulaiman.”
Haris ya ajiye wayar a hankali.
A wannan lokacin aka ƙwanƙwasa ƙofar ofishinsa.
“Shigo.”
Rayhana ce ta shigo da murmushi.
“Haris, Hajiya tana kiranka.”
Ya kalleta.
Murmushinta ya sa ya tuna da hoton Amina.
Sai wata tambaya ta faɗo masa a zuciya.
Shin Rayhana tana da wata alaƙa da ɗan Amina?
Kafin ya iya magana, wayarsa ta sake haske.
Wani sabon saƙo ne.
“Idan kana son sanin gaskiyar Rayhana, ka binciki ranar haihuwarta. Za ka gano cewa ba duk abin da aka gaya maka game da ita ne gaskiya ba.”
Haris ya ɗago kansa ya kalli Rayhana.
“Rayhana…”
“Na’am?”
“Wace rana aka haife ki?”
Ta yi murmushi.
“Me ya sa kake tambaya?”
Ya matso kusa da ita.
“Ki amsa min kawai.”
Ta faɗi ranar haihuwarta.
Haris ya tsaya cak.
Domin wannan ita ce ranar da aka rubuta a cikin tsohuwar takardar da mahaifinsa ya bari kafin ya mutu.
Ranar da aka haifi Rayhana ita ce ranar da aka kashe mahaifin Haris.
END OF CHAPTER 7