Soyayya ko Zalunci

Sample · Babi na days

Bismillahir rahmanir rahim… “Kar ki zo daga baya kina cewa da-na-sani. Shawara muke baki. Duk namijin da zai zo yana kushe matar gidansa a gaban budurwarsa, to wallahi wannan ba mijin aure ba ne.” Muryar Siyama ce ta fito daga cikin wayar cikin nuna damuwa da takaici. Fatima na zaune a gefen gadonta, ta jingina bayanta da bango yayin da take sauraron conference call ɗin da yayyenta biyu, Siyama da Qawwama, suka kira ta. “Fatima, mai son ki shi ne yake gaya miki gaskiya,” Siyama ta ci gaba da magana cikin natsuwa. “Kin yi babban kuskure da kika yarda aka sa ranar aurenki da wannan mutumin.” Fatima ta ja numfashi a hankali. Tun kafin Siyama ta gama magana, ranta ya riga ya ɓaci matuƙa. A ganinta, babu wanda yake fahimtar Muktar kamar ita. Duk lokacin da yayyenta suka fara magana a kansa, sai ta ji kamar suna zaluntarsa ne ba tare da sun san hakikanin halayensa ba. “In shaa Allahu, alkhairi ne,” ta faɗa cikin ɗan ɓacin rai. “Ba wani da-na-sani da zan yi. Muktar yana sona, ni ma ina sonsa. Yana girmama ni, yana girmama Abbi, har da ku ma. Maganar matarsa kuwa, ita ce ta kasa sauke nauyin da Allah Ya ɗora mata. Ta barshi babu kulawa da tarba irin ta mace.” Siyama ta girgiza kai a hankali, duk da cewa Fatima ba ta ganinta. A zuciyarta tana jin kamar an lullube ƙanwarta da wani irin mayafi na soyayya wanda ya hana ta ganin gaskiyar da ke gabanta. “Fatima,” ta ce cikin murya mai cike da takaici, “kar ki taɓa yarda da kowace magana daga bakin namiji ba tare da kin bincika ba. Never trust a single word from a man.” Qawwama, wadda ita ce babbar su, ta yi gyaran murya kafin ta yi magana cikin nutsuwa. “Fatima, tun kafin a kai ga wannan matakin kin nuna mana cewa ba za ki saurare mu ba. Allah Ya jiƙan Ammi, da tana raye da wannan ba zai faru ba. Mun baki shawara, mun gaya miki abubuwan da muka hango, amma kin zaɓi kin yi kunnen uwar shegu. To shi ke nan, idan kin zaɓi tafiyar da za ta kai ki inda ba ki sani ba, ki tabbata za ki ɗauki alhakin zaɓinki. Kada daga baya ki zo kina kawo mana kuka.” Fatima ta yi dariyar takaici. “Kar ku manta,” ta ce cikin ɗan zafi da ɓacin rai, “da ba ku yi aure ba da sai na yi tunanin ko hassada kuke min ko wani abu makamancin haka.” Maganar ta faɗi musu kamar walkiya. “Fatima!” suka kira sunanta kusan a tare cikin mamaki. Siyama kuwa ta fusata. “Mu za mu yi miki hassada?” ta faɗa cikin mamaki. “Daga Aliyu har Yaya Irfan sun fi wannan yaron ninki ba ninki ba. Kyau, hankali, ilimi da kudi. Wane bakin ciki za mu yi? Da wa? Da wannan mutumin da ko kamanni masu ɗaukar ido ba su tare da shi?” “Siyama, ya isa haka!” Qawwama ta katse ta cikin tsawa mai cike da gargaɗi. Sai ta juya ga Fatima da murya mai sanyi. “Tun da har abin ya kai ga kina zarginmu da yi miki bakin ciki, babu abin da zan ce sai Allah Ya ba ki sa’a. Al...

Continue reading free chapter