Chapter 73-74

_WRITING BY AMANAR COOL_✍️

*YOUNG TALENTED WRITER'S ASSOCIATION (YOTA/021)*

Not editing 

Page 73&74

__________Rufe idanuwa Umma ta yi tana ambaton Allah a zuciyarta. Duk maganar da su Alhaji Munir ke yi ta kasa buɗe idonta balle ta tanka musu.

Duban Haidar Abba ya yi ya ce "Ɗan samari barka dai" 

Sai a lokacin Haidar ya samu damar yin magana, saboda gaba ɗaya kanshi ya ƙulle ya kasa fahimtar komai. Ganin yadda lokaci ɗaya Umma tana ƙoƙarin rikicewa

Ya ce "Yawwa barkan ku da yini".

Abba ya amsa da "Barka dai ɗan samari, ya mai jikin?".

"Da sauƙi Alhamdulillah, sai dai ban waye ku ba". Cewar Haidar

Murmushi Abba ya yi ya ce "Ai ba lallai ne ka san mu ba, amma kai waye a gurin ta?".

Haidar ya ce "Ni ɗanta ne, sai dai ina mamakin rashin sanin ku da ban yi ba, saboda gaba ɗaya ɗanginta ba wanda ban sabi ba". Haidar ya dubi Umma da har yanzu idanuwanta a rufe suke, kuma tana jin duk abin da ake yi, ya ce "Umma dan Allah ki buɗe iadonki, ko jikin ne? Tun ɗazu kin rufe idanuwa kuma ga dukkan alamu ba bacci ki ke yi ba, sannan ga waƴan nan bayin Allah sai magana suke yi kin yi shiru".

Tunda Haidar ya ce shi ɗan Umma ne, Alhaji Munir yake binsa da kallo, ko ƙiftawa ba ya yi. 

Abba ma haka ya kalli Haidar ya kalli Alhaji Munir, kasa haƙuri ya yi ya kuma cewa "Yaro da gaske kai ɗan Amina ne?".

Haidar ya ce "Eh ni ɗanta ne".

Abba ya ce "To kana da ƙanne ko kuma kan ɗaya ne a gurinta?".

"Ba ni da wa ko ƙanne ni kaɗai ne" Haidar ya ba shi amsa.

Abba zai koma yin magana suka ji Umma ta yi magana da ƙyar ta ce "Haidar kira likita ya sallame ni daga gurin nan".

Ya ce "Umma me yasa? Ki bari ki ƙara samun sauƙi naga jikin naki har yanzu da saura. Umma ga fa baƙi nan sun zo gurin ki, ki kula su mana".

Umma ba ta kuma magana ba, ta yunƙura da ƙyar ta tashi daga kan gadon, jiri na ɗiyarta ta nufi hanyar barin ɗakin. Da sauri Haidar ya ce "Subhanallah Umma ina za ki ne? Ki yi haƙuri mana bari na kira likitan".

Bata ko tsaya saurararsa ba ta buɗe ƙofar ta yi waje, Haidar kallon su Abba ya yi ya ce "Dan Allah ku yi haƙuri, ina ga akwai abin da ke damunta ku jira ni ina zuwa". Daga haka ya bi bayan Umma.

Sai dai ya duba ko ina bai ganta ba, fita ya yi harabar asibitin, can ya hango ta tana ƙoƙarin tarar abin hawa, da sauri ya ƙarasa gurin, lokacin har ta shiga napep ɗin.

Ya ce "Haba Umma ya za ki tafi gida ba a bamu sallama ba? Kuma su waƴancan bayin Allah da suka zo gurin fa? Ba kya gudun suga kamar kin wulaƙanta su ne?".

Cikin muryar ta rashin jin daɗin rai Umma ta ce "Haidar ba na son damuwa, idan ka tashi kawai ka shigo mu wuce gida".

Ba yadda ya iya ya san tunda har ta tari abin hawa ba za ta koma ba, shiga ya yi mai napep ɗin ya ja suka bar gurin.

Su Abba kuwa tun suna jiran dawowar su Haidar shiru babu alamar za su dawo, Abba ya dubi Alhaji Munir da ya yi nisa a duniyar tunani, ya ce "Munir anya Amina ba guduwa ta yi ne ta yi ba?".

Da sauri ya dubi Abba ya ce "Tabbas na san ba za ta tsaya ba, yi sauri mu bi bayan ta".

Fita suka yi sai dai ko alamar su Haidar basu gani ba, da sauri suka shiga mota suka bar asibitin, sai dai sun rasa wace hanyar zasu bi. Alhaji Munir ya dafe kansa ya na faɗin "Wayyo Allahna, ina zan kuma ganinki Amina? Na san ba lallai ne ki koma bari mu haɗu ba".

Abba ya ce "Dakata ba ance da Sharifa aka kawo ta asibitin ba? Ai kaga zamu iya bincikar Sharifar mu ji ina suka haɗu da har ta kawota asibiti". 

Munir ya ce "Yes haka ne, mu je gidan ta yi mini baya ni". 

Ko da su Umma suka iso gida, su Afnan har sun gama girki, gudun kar Haidar ya zo ya tambaye abinci. 

Sallamar Umma suka ji, da sauri suka fito waje suna yi mata sannu da zuwa, ta amsa musu cikin yanayi na damuwa, Afnan ta shimfiɗa mata tabarma a waje tana ƙara yi mata ya jikin. Sai dai Umma ba ta zauna ba ta yi shigewarta ɗaki.

Tana shiga kwanciya ta yi ta shiga tuna rayuwarta ta baya.

*ƘAUYEN UNGOGGO*

A hankali yake tafiya har ya ƙarasa cikin ƙauyen, tsaye ya yi ya na duban garin, garin ya yi tsit babu yawan jama'a, ya rasa ta ina zai bi ya sada kansa da gidan mai gari, kasancewar rana ta yi sosai babu yawan maza a garin, kowa ya kama sabgar gaban sa, ya na nan tsaye sai ga wata matashiyar buduwa ta zo za ta wuce shi, har ta gota shi ya ce mata "Ƴan mata ji mana" kamar ba za ta tsaya ba sai kuma ta juyo tana kallon sa.

Ya ce "Sannu boyar Allah, dan Allah in ba damuwa gidan mai gari nake son sani, ni baƙo ne a garin nan".

Ta ce "Allah Sarki tom biyo ni muje".

Godiya ya yi mata, sannan ta yi gaba ya bi ya bi bayan ta.

Da suka zo ta nuna masa ƙofar gidan, sannan ta yi gaba abin ta, godiya ya sake yi mata, ya na bin ta da kallo. Sai da ya ga ta sha kwana sannan ya ƙarasa ƙofar gidan, wani mutum ya gani gaisawa suka yi, nan yake sheda masa cewar shi baƙo ne, ya so anyi masa iso gurin mai gari, mutum ya je ya sanar da mai gari, nan ya ba da damar a shigo da shi. Da sallama ya shiga fadar, cikin girmamawa ya gaida jama'ar gurin, mai gari ya yi gyaran murya ya ce "Bawan Allah sannu da hanya, muna maka barka da zuwa wannan gari namu mai tarin albarka, muna so mu san sunan ka, kuma muji me ke tafe da kai?".

Gyara zama ya yi ya ce "Da farƙo dai sunana Munir, ni ɗan garin Kano ne, aiki ne ya kawo ni nan garin, idan ba damuwa ina so zan yi zama na sati biyu zuwa uku ne a tare da ku, domin fahimtar halayyar mutanen karkara da yanayin rayuwarsu".

Mai gari ya ce "In dan wannan ne ba damuwa. In sha Allah za ka samu karɓuwa da tarba mai kyau a gurinmu, sai dai kai ma ina son ka zauna da mu tsakani da Allah".

"In sha Allah, ba zaku same ni da cin amana ba". Nan mai gari ya sa aka bashi masauki, aka kawo masa abinci da ruwa mai sanyi. Mai gari ya sanar da jama'ar gari cewar ba ƙonsa ne bai yarda ko kallon banza a yi masa ba. Da yamma munir ya fito ya na zagaya gari duk in da ya ga jama'a sai ya tsaya sun gaisa cikin girmamawa da mutunci, a hanyar sa ta kumawa gida ne, ya kuma haɗuwa da budurwar ɗazu, gaba da gaba suka yi, ta raɓa shi za ta wuce da sauri ya kuma cewa "Barka da yamma ƙanwata". Duban sa ta yi da kyau, nan take ta gane sa, ta ce "Yawwa barka dai".

Ya ce "Baki gane ni ba ne?" .

Ta ce "Na gane ka mana, baƙon mai gari ne" daga haka ta yi wucewar ta, da kallo ya bita, ya na murmushi.

Kwana biyu da zuwan Munir ya fara sabawa da jama'ar garin, sannan ya na yawan haɗuwa da yarinyar da har yanzu bai san sunan ta ba, ya na zaune a ƙofar gidan mai gari shida Habibu, sai gata ta zo za ta shiga gidan, gaishesu ta yi ta shiga gidan, Habibu ya ce "Amina boyar Allah ba ruwan ta, wannan yarinyar akwai hankali sosai a gurin ta".

Jujjuya sunan Munir ya shiga yi.

Suna nan zaune ta fito daga gidan, Munir ya kuma binta da kallo sai da ya daina ganin ta.

Habibu ya ce "Munir lafiya dai?".

Murmushi ya yi ya na shafa gemunsa ya ce "No ba komai". Ci gaba da hirarsu suka yi.

Amina tunda ta ɗora idonta akan baƙon gidan mai gari ta ji ya burge ta, kullum ba ta da buri sai na son haɗuwa da shi. Shi ya sa take yawan bin duk wata hanya da ta san za ta haɗu da shi, sai dai ta ƙi bari ya fuskanci komai a game da abin da take ji akan shi.

Bangaren Munir ma haka yake ji akan yarinyar, lokaci ɗaya ya ji yariyar ta burge shi, kuma ya kamu da sonta, har yake tunanin da za a bashi dama zai iya auren ta. Sai dai ya rasa ta yadda zai bayyana mata manufar shi a gare ta. Duk da ya san ba abu ne mai yiyuwa ba, ko da ace iyayen ta sun yarda, ya san na shi iyayen ba zu yarda ba.

Yau da yamma kamar daga sama ya haɗu da ita a wani lungu, tsayar da ita ya yi ya ce "Gimbiya Amina barka da yamma".

Cikin mamakin ya aka yi ya san sunan ta ta ce "Yawwa barka dai, fatan ka yini lafiya?".

Ya ce "Lafiya ƙalau Alhamdulillah da fatan ke ma haka?".

Ta ce "Alhamdulillah".

Munir ya ce "Idan kin ba ni dama ina son yin magana dake ne".

Wani irin daɗi ne ya mamaye zuciyarta, amma sai ta maze ta ce "To shikenan amma gaskiya ba zan tsaya da kai a hanya ba, sai dai ka zo ƙofar gidanmu".

Ya ce "Tom ba damuwa kwatan ta mini gidan naku, anjima zan zo".

Nan ta yi masa kwatance sannan ta bar gurin, tana jin kamar an yi mata bushara.

Bayan sallar isha Munir ya isa ƙofar gidan su Amina, da ƙyar ya gane gidan, kasancewar a lungu gidan yake, ya aika yaro ya ce ana kiran Amina, babu ɓata lokaci ta fito, domin ta san mai kiran nata.

Da sallama ta iso idan yake, ya amsa mata ya na murmushi mai ƙayatarwa.

Ta ce "Barka da zuwa".

Ya ce "Barka dai Gimbiya, ya daren"

Ta ce "Alhamdulillah".

Munir ya ce "Ma sha Allah, Amina na san za ki yi mamaki da na ce ina son magana dake, tom ba abin mamaki ba ne shi lamarin Ubangiji babu yadda baya kasancewa, Amina ba zan tsaya yi miki wani ɓoye ɓoye ba, maganar gaskiya sonki nake yi, kuma so na aure idan kin ba ni dama". Da sauri ta dubi shi ta ce "Taya zan yarda da abin da ka faɗa? Bayan kana ɗan birni wayayye, ni kuma ƴar ƙauye ce, a hakan za ka ce kana sona?".

Munir ya ce "Amina shi so ba ruwan sa da wayewa ko rashin ta matuƙar kana son mutum, dan haka ni duk wannan bai dame ni ba, in dai kin ba ni dama zan nimi auren ki a wajen magabatanki".

Ta ce "To na ji, kai idan ka yarda kana sona za ka aure ni, su iyayenka za su yarda ne?".

Ya ce "Wannan ba damuwa ba ne, iyayena na san zasu so duk abin da nake so, ni dai burina ki amince da ni".

Ta ce "Tom ka ba ni kwana biyu zan yi shawara".

Ya amsa da "To" sannan suka yi sallama ya bar ƙofar gidan.

Bayan kwana biyu ya kuma tun tuɓarta da maganar tunda daga yanayin tarbar da ta yi masa ya san cewar ya samu karɓuwa, nan ya shaida mata cewar zai yi wa iyayensa magana su zo nema masa aurenta, sai dai gefe ɗaya ya na fargabar sanar da iyayensa dan ya san ba yarda zasu yi ba. 

Cikin ƙanƙanin lokaci labarin soyayyar baƙon mai gari da Amina ya zagaye ko ina, mutane sai faɗin suke ƙarya ce ba sonta yake yi ba, yaudararta ne zai yi. Magana har ta je kunnen mai gari nan ya kira Munir yake tambayar sa maganar da ya ce gaskiya ce?.

Munir ya ce "Eh ranka ya daɗe gaskiya ce"

Mai gari ya ce "Anya Munir wannan lamari zai yiyu kuwa? Taya mutum kamar kai zai ce ya na son ƴar ƙauye kuma da aure?".

Munir ya ce "Ranka ya daɗe Allah ne ya jarane ni da sonta, kuma ne babu cuta ko yaudara a zuciyata game da Amina".

Mai gari ya ce "Tom shikenan Allah ya shige mana gaba". Da amin ya amsa sannan ya tashi.

Amina ta tashi cikin tashin hankali saboda iyayenta sunci ko za ta mutu ba za su aura mata shi Munir ba, haka kawai daga ganin mutum ba ta san ko waye shi ba ta ce shi take so za ta aure shi, saboda ba ta da hankali, ta yi kuka kamar ranta zai fita, sannan gashi sun hana mata hita saboda kar ta haɗu da shi, kuma an fara ya maɗiɗin cewar har ɗakin shi take iske shi.

Shi ma Munir ya na cikin damuwa dan iyayensa sun nuna masa cewar ko da wasa kar su sake jin maganar a bakin sa, dama ya san hakan za ta faru. Gashi yau kwanan sa goma a garin kwana huɗu ya rage masa, ya kuma garinsu. Duk abin duniya ya dame shi, ga surutun da mutane ke yi akan sa, ga rashin ganin Amina da bayayi. Duk ya damu kansa har wata rama ya yi, ji yake idan bai aure Amina ba komai zai iya faruwa da shi, saboda ba ƙaramin so yake mata ba.

Amina ma gaba ɗaya ta fita a hayyacinta, na rashin ganin Munir da ba ta yi, gashi ta ji raɗe raɗin cewar gobe zai bar garin, dan haka yau ta yanke hukuncin ko mai zai faru sai ta fita ta je girin sa, kuma sai ta ai watar da abin da zuciyarta ke umarta ta da ta aikata, ko da hakan ya na nufin salwantar da rayuwarta ne.

Amanar cool ce ✍️ 

***