INUWAR GASKIYA

Na Marhama

Washegari da safe, Afnaan tana cikin kitchen tana taimaka wa sauran ma'aikata wajen shirya karin kumallo lokacin da Hajiya Rabi ta shigo.

“Afnaan!”

Ta ɗago kai.

“Na'am, Hajiya?”

“Mai Gidan yana son ganinki. Ki je falonsa yanzu.”

Afnaan ta share hannayenta da tawul, ta gyara mayafinta.

A cikin zuciyarta, ta fara tunanin abin da zai iya sa Abdulmalik ya kira ta bayan abin da ya faru a daren jiya.

Shin ya gano cewa ta ji wani abu a kusa da ƙofar baƙin?

Ko kuwa yana son ya kore ta ne?

Ta bi Hajiya Rabi zuwa babban falon.

Abdulmalik yana zaune a kan kujera, yana duba wasu takardu. Da suka shiga, ya ɗaga hannu ya nuna wa Hajiya Rabi cewa ta fita.

Ta yi sallama ta juya, ta bar su su kaɗai.

“Zauna,” Abdulmalik ya ce.

Afnaan ta zauna a gefen kujera, amma ba ta saki jikinta ba.

Ya ajiye takardun da ke hannunsa, ya kalle ta.

“Kin san dalilin da ya sa na kira ki?”

“A'a, ranka ya daɗe.”

“Saboda na lura da wani abu game da ke.”

Afnaan ta yi shiru.

“Kin zo wannan gida kina neman aiki. Na ba ki dama, amma na lura cewa ba ki saba da wannan ɓangaren gidan ba. Kina yawan kallon ko'ina kamar ba ki san inda za ki dosa ba.”

Afnaan ta sunkuyar da kanta.

“Yi haƙuri, ranka ya daɗe. Ban saba da gidan ba ne.”

Abdulmalik ya yi murmushi kaɗan.

“Na sani. Shi ya sa na yanke shawarar cewa daga yau, za ki riƙa yin aikinki a ɓangaren da nake zama. Za ki riƙa kula da falona, ɗakina na karatu, da sauran wuraren da zan ba ki izinin shiga.”

Afnaan ta ɗago kai cikin mamaki.

“Ni, ranka ya daɗe?”

“Ko akwai wata matsala?”

“A'a, ranka ya daɗe.”

Ya jingina da kujerarsa, yana nazarin fuskarta.

“Amma ki kula. Ba na son mutumin da yake yawan tambayoyi ko shiga harkokin da ba su shafe shi ba. Ki yi aikinki kawai.”

“Na fahimta, ranka ya daɗe.”

“Da kyau.”

Ya mayar da hankalinsa kan takardunsa.

“Za ki iya tafiya.”

Afnaan ta tashi ta fita.

A lokacin da ta isa corridor, ta tsaya na ɗan lokaci.

Ba ta san ko wannan dama ce ko kuma wata hanya ce ta sa ta shiga cikin abubuwan da ba ta fahimta ba.

Abin da ta sani kawai shi ne, sabon wurin aikinta bai ba ta kwanciyar hankali ba.

---

A wannan ranar, Afnaan ta fara sabon aikinta a ɓangaren Abdulmalik.

Falonsa yana da tsari na musamman. Akwai manyan tagogi masu kallon lambun gidan, teburin aiki mai duhun launi, da manyan akwatunan littattafai da suka cika bango.

Ta yi aikinta cikin nutsuwa, tana ƙoƙarin bin umarnin da aka ba ta.

Amma duk da haka, ba ta jin daɗin zama a wurin. Shiru ya yi yawa, kuma duk lokacin da ta ji ƙarar ƙofa, sai ta ɗago kai.

Ta yi tunanin ko da ta gama aikin, za ta nemi izinin komawa ɗakinta.

A lokacin da take goge wani tebur, ta ji muryar Abdulmalik daga bakin ƙofa.

“Kin gama?”

Ta juya da sauri.

“Zan gama yanzu, ranka ya daɗe.”

Ya kalleta na ɗan lokaci.

“Ki tabbatar kin yi aikinki yadda ya kamata.”

“Na'am, ranka ya daɗe.”

Ya juya ya fita.

Afnaan ta sauke ajiyar zuciya.

Ta gama aikin da sauri, ta tattara kayanta, sannan ta ɗauki ƙaramar jakarta. Ba ta son ta ci gaba da zama a wannan ɓangaren. Ta yanke shawarar komawa ɗakinta, ko da kuwa sai ta nemi izinin Hajiya Rabi daga baya.

Ta nufi hanyar fita.

Ba ta san cewa a cikin 'yan mintuna kaɗan rayuwarta za ta canza ba.

---

DAREN DA KOMAI YA CANZA

Karfe goma sha ɗaya da minti arba'in da bakwai na dare.

Afnaan tana kan hanyarta ta fita daga ɓangaren Abdulmalik lokacin da wani ƙara mai ƙarfi ya ratsa gidan.

KASH!

Ta tsaya cak.

Jakarta ta zame daga hannunta ta faɗi ƙasa.

Ta buɗe idanunta sosai, tana kallon hanyar da ƙarar ta fito.

“Subhanallah! Mene ne wannan?”

Ta firgita sosai. Ba ta taɓa jin irin wannan ƙara a kusa da ita ba.

Ta fara tafiya a hankali, tana son komawa baya, amma sai ta lura da wata ƙofa a buɗe a gabanta.

Ta tsaya.

A ƙasan ƙofar, wani abu ya yi duhu a kan tiles ɗin falon.

Ta matsa kaɗan.

Sai ta gan shi.

Wani mutum yana kwance a ƙasa, jini ya bazu a kusa da shi.

Afnaan ta zaro ido.

Ta ja baya da sauri, hannunta ya kai bakinta.

“Wayyo Allah na!”

Ƙafafunta suka fara rawa. Ta kasa fahimtar abin da ke faruwa.

Ta kalli mutumin, sannan ta kalli hanyar da ta fito.

“Ni fa aiki na zo yi! Me ke faruwa? Me ya sa ake harbi a gidan nan? Ina tsoro!”

Ta ɗauki jakarta da sauri, tana ƙoƙarin komawa baya, amma a lokacin ne ta ga wani mutum yana fitowa daga cikin ɗakin.

Abdulmalik Sani.

Yana tafiya cikin nutsuwa, kamar babu wani abin mamaki da ya faru.

Da ya ga Afnaan, ya tsaya.

Idanunsa suka sauka kan jakar da take riƙe da ita, sannan ya kalleta.

“Ke kuma, me kike yi a nan?”

Afnaan ta kasa amsa masa da farko. Ta nuna wurin da mutumin yake kwance, hannunta yana rawa.

“Ranka ya daɗe… ni… ni dai…”

Ta haɗiye yawu, amma muryarta ta ƙi fitowa yadda take so.

“Na zo neman aiki ne. Ban san abin da ya faru ba. Na ji ƙara kawai, sai na ga mutumin nan a ƙasa. Don Allah, me ke faruwa? Ina tsoro!”

Abdulmalik ya kalleta ba tare da ya nuna tausayi ko mamaki ba.

“Kin ga abin da ya faru?”

Afnaan ta girgiza kai da sauri.

“A'a! Ban ga komai ba, ranka ya daɗe. Na ji ƙara ne kawai. Wallahi ban san komai ba!”

Ya ci gaba da kallonta, yana nazarin yadda take rawar jiki.

Daga baya, ya kira wani ma'aikaci.

“Ka zo nan.”

Mutumin ya zo da sauri.

“Ka kai ta falon nan.”

Afnaan ta yi saurin girgiza kai.

“Ranka ya daɗe, don Allah, ni ba zan iya zama a nan ba. Ni dai aiki na zo yi. Idan babu aikin, zan tafi. Wallahi ban san komai game da wannan ba!”

Abdulmalik ya ɗaga hannunsa, ya dakatar da ita.

“Ki yi shiru.”

Ta yi shiru nan take.

Ya matso kusa da ita, ya kalleta ido da ido.

“Daga wannan lokacin, babu wanda zai fita daga wannan gida ba tare da izinina ba.”

Afnaan ta ji jikinta ya yi sanyi.

Ya ci gaba da magana cikin murya mai sanyi:

“Musamman ke.”

Ta kasa magana.

“Ka kai ta falon nan,” ya umarci ma'aikacin.

Ma'aikacin ya nuna mata hanya. Afnaan ta bi shi a hankali, tana waiwayen wurin da mutumin yake kwance.

Da suka isa falon, ta tsaya tana kallon Abdulmalik da tsoro a idanunta.

“Ranka ya daɗe, don Allah, ni ban san komai ba. Me ya sa ba za a bar mu mu fita ba?”

Abdulmalik ya kalleta.

“Saboda na ce haka.”

Ya juya ya bar ta a wurin.

Afnaan ta zauna a gefen kujera, tana rawar jiki.

Ba ta san ko mutumin yana da rai ba.

Ba ta san dalilin harbin ba.

Ba ta ma san ko za ta iya fita daga gidan nan da safe ba.

Abin da ta sani kawai shi ne, ta zo neman aikin da zai taimaka mata ta rayu.

Amma a cikin dare ɗaya, ta tsinci kanta a gidan da ake harbi, ana zubar da jini, kuma maigidan ya hana kowa fita.

Ta rungume jakarta, hawaye na zuba a fuskarta.

“Ya Allah, ka taimake ni…”

A wajen falon, ana jin takun ma'aikata suna wucewa. Wani lokaci kuma, sai a ji ana magana cikin raɗaɗi.

Afnaan ta lumshe idanunta, amma ba ta iya barci ba.

Domin ko da ta rufe idanunta, har yanzu tana ganin hoton mutumin kwance cikin jini.

Kuma a cikin zuciyarta, tambaya guda ɗaya ta ci gaba da maimaituwa:

Wane irin gida ne wannan da ta shiga?