INUWAR GASKIYA

Na marhama

Da misalin ƙarfe goma na safe, Afnaan tana taimaka wa Hajiya Rabi wajen duba kayan abinci da suka rage a ɗakin ajiyar kayan girki. An jera buhunan shinkafa a gefe, amma yawancinsu sun kusa ƙarewa. Gwanjon mai, taliya, sukari da sauran kayan masarufi ma ya ragu sosai.

Hajiya Rabi ta tsaya tana kallon littafin da take rubuta duk abin da ake amfani da shi a gidan.

“Wallahi, idan ba a je kasuwa yau ba, nan da kwana biyu za mu fara neman abin girki,” ta faɗa tana sauke ajiyar zuciya.

Afnaan ta ɗaga wani ƙaramin kwando.

“Amma Hajiya, ai akwai sauran shinkafa.”

“Shinkafa kaɗai ake ci a wannan gidan ne?” Hajiya Rabi ta tambaya, tana kallonta.

Afnaan ta yi murmushi kaɗan.

“Na san ba haka ba ne.”

Hajiya Rabi ta girgiza kai.

“Na riga na sanar da Mai gida. Amma kin san shi, wani lokaci sai ya ɗauki abin da ya fi sauƙi ya zama kamar babban aiki.”

Kafin Afnaan ta iya amsawa, wayar Hajiya Rabi ta yi ƙara. Ta ɗaga ta saurara na ɗan lokaci, sannan ta juya ga Afnaan.

“Mai gida yana kiranki.”

Afnaan ta yi mamaki.

“Ni?”

“Ke ɗin mana. Ko akwai wata Afnaan a gidan nan?”

Ta share hannunta da tawul, sannan ta nufi ofishin Abdulmalik.

---

Abdulmalik yana tsaye a gaban babban madubi lokacin da Afnaan ta shiga. Yana sanye da farar shadda mai tsada, agogon zinare a hannunsa, sannan ya ɗauki wata baƙar tabarau daga kan tebur.

Ya kalle ta ta cikin madubi.

“Kin shirya?”

Afnaan ta tsaya a ƙofar.

“Don me, ranka ya daɗe?”

Ya juya ya kalle ta.

“Za ki raka ni kasuwa.”

Ta yi shiru na ɗan lokaci.

“Ni?”

“Kin ji ina magana da wani ne?”

“A’a, ranka ya daɗe.”

“To, ki je ki shirya. Za mu sayi kayan gidan nan. Hajiya Rabi ta ce kayan abinci sun kusa ƙarewa.”

Afnaan ta ɗan yi mamaki. Ba ta yi tsammanin zai tafi da kansa ba.

“Ba za a iya aika wani daga cikin ma’aikata ba?”

Abdulmalik ya ɗaga gira.

“Kin ce me?”

Ta saurin sunkuyar da kai.

“Na ce… na yi tunanin za a iya aika wani.”

“Idan ina son a aika wani, da na aika shi. Amma yau ke za ki raka ni.”

“Na’am, ranka ya daɗe.”

Ya ɗauki makullin motarsa daga kan tebur.

“Kuma kada ki sa ni jira.”

Afnaan ta juya ta fita, tana mamakin dalilin da ya sa mutumin da yake da ma’aikata da dama zai zaɓe ta ta raka shi kasuwa.

Amma a wannan gidan, tambayar dalili ba ta taɓa zama hanya mai kyau ta samun amsa ba.

---

Bayan ɗan lokaci, wata baƙar mota mai tsada ta tsaya a gaban ƙofar gidan. Motar tana sheƙi kamar an gama goge ta ne a wannan lokacin. Abdulmalik ya shiga kujerar direba da kansa, yayin da Afnaan ta buɗe ƙofar gefensa ta zauna.

Masu gadi biyu suka fito daga ƙofar gidan, ɗaya daga cikinsu yana magana a waya.

“Ranka ya daɗe, za mu bi ku a baya.”

Abdulmalik ya kunna motar.

“Ku bi ni idan kuna so.”

“Amma ranka ya daɗe, umarnin tsaro—”

Abdulmalik ya sauke gilashin motar kaɗan ya kalle shi.

“Ka gama?”

Mai gadin ya haɗiye yawu.

“Na’am, ranka ya daɗe.”

“Madalla.”

Motar ta fice daga harabar gidan kafin masu gadin su gama shirya motocinsu.

Afnaan ta riƙe gefen kujerarta.

“Ranka ya daɗe, ba za su bi mu ba?”

“Su bi mu idan sun iya.”

Ya faɗi haka cikin nutsuwa, kamar ba wani abu ba ne.

Da suka isa babban titi, Abdulmalik ya ƙara gudun motar. Ya wuce wata mota a wajen da ba shi da isasshen fili, sannan ya juya sitiyarin da sauri don kauce wa wata mota da ta fito daga gefe.

Afnaan ta firgita.

“Don Allah, a hankali!”

Ya kalle ta na ɗan lokaci.

“Me ya faru?”

“Gudun nan ya yi yawa.”

Ya yi murmushi kaɗan.

“Kin saba da zama a mota ne?”

“Na saba, amma ba da irin wannan gudun ba.”

Ya sake mayar da idanunsa kan hanya.

“Ki kwantar da hankalinki. Na san abin da nake yi.”

Amma Afnaan ba ta kwantar da hankalinta ba. Ta riƙe jakarta a cinyarta, tana addu'ar Allah Ya kai su lafiya.

A wani wuri, wata mota ta yi ƙaho tana neman Abdulmalik ya rage gudu. Bai kula da ita ba. Ya wuce ta, ya shiga wani layi, sannan ya fita daga cikinsa kamar dokokin hanya ba su shafe shi ba.

Wayarsa ta yi ƙara.

Ya ɗaga ta ba tare da ya rage gudu ba.

“Na ce ku jira ni a can,” ya faɗa. “Ba na son wani ya fara sayen komai kafin in zo.”

Ya katse wayar, sannan ya ƙara gudu.

Afnaan ta kalle shi da fargaba.

“Ranka ya daɗe, don Allah ka rage gudu. Idan wani abu ya faru fa?”

Ya yi shiru na ɗan lokaci.

Sai ya ce, “A rayuwa, Afnaan, wanda yake tsoron komai ba ya samun komai.”

Ta sunkuyar da kai.

Ba ta san ko wannan magana ta fito daga ƙwarin gwiwa ne ko girman kai ba. Amma tana ganin cewa Abdulmalik yana rayuwa kamar babu wani abu da zai iya hana shi abin da yake so.

Har ma tsaron da ke kewaye da shi yana kama da wani abu da yake yi wa kansa ado kawai. Idan ya yanke shawarar tafiya shi kaɗai, babu wanda yake iya tsayar da shi.

---

Da suka isa babban shopping mall ɗin, Abdulmalik ya ajiye motarsa a gaban ƙofar shiga. Ma'aikatan wajen suka zo da sauri don tarbarsa.

“Barka da zuwa, ranka ya daɗe.”

Ya miƙa musu makullin motarsa.

“Ku kula da ita.”

“Za a kula sosai, ranka ya daɗe.”

Afnaan ta fito daga motar, tana kallon ginin da ke gabansu. Babban wuri ne mai haske, da manyan tagogi da ƙofofi masu buɗewa da kansu. A ciki, ana jin ƙamshin turare da kayan abinci, yayin da mutane ke ta shiga da fita.

Ta bi Abdulmalik a hankali.

Wani ma'aikaci ya kawo musu trolley mai girma.

Abdulmalik ya kalli Afnaan.

“Me kuke amfani da shi a gidan?”

Ta ɗan yi mamaki.

“Me kake nufi?”

“Kayan abinci. Kaɗa mini abin da ya ƙare.”

Ta buɗe takardar da Hajiya Rabi ta ba ta.

“Shinkafa, taliya, fulawa, sukari, mai, madara, kayan miya, kayan yaji…”

“Madalla. Mu fara.”

Ya tura trolley ɗin zuwa inda ake sayar da shinkafa.

“Wacce kuke saya?”

Afnaan ta nuna wata alama.

“Wannan ce Hajiya Rabi take amfani da ita.”

Abdulmalik ya kalli buhun, sannan ya juya ga ma'aikacin shagon.

“A kawo buhu goma.”

Afnaan ta zaro ido.

“Goma?”

Ya kalle ta.

“Na ce goma.”

“Amma ranka ya daɗe, ai gidan ba shago ba ne.”

Ma'aikacin ya sunkuyar da kansa yana ƙoƙarin ɓoye murmushi.

Abdulmalik ya juya a hankali ga Afnaan.

“Kin san yawan mutanen da ke cin abinci a gidana?”

Ta girgiza kai.

“To, ki bar ni in yanke shawarar abin da gidana yake buƙata.”

Ta yi shiru.

Sai aka ɗora buhunan shinkafa a kan trolley ɗin.

A wajen taliya kuwa, ya ce a kawo kwalaye da dama. Ya sayi fulawa, sukari, madara, man girki, tumatir gwangwani, kayan yaji da sauran kayan da Hajiya Rabi ta rubuta.

Amma bai tsaya a nan ba.

Da suka wuce wajen kayan girki, ya ga wasu manyan tukwane masu sheƙi.

“Waɗannan ma a ɗora.”

Afnaan ta kalli tukwanen.

“Ranka ya daɗe, ai akwai tukwane a gidan.”

“Na san akwai.”

“To, me za a yi da waɗannan?”

“Za a yi amfani da su.”

Ta kasa magana.

Ya wuce wajen kayan cin abinci, ya zaɓi faranti da ƙoƙuna masu kyau, sannan ya ce a kawo cikakken set ɗin da ya dace da babban gidan.

A wani ɓangaren, ya ga wani injin girki mai tsada da wani sabon injin sarrafa abinci.

“Waɗannan ma.”

Afnaan ta kalli ma'aikacin da ke rubuta abubuwan da suka saya.

“Don Allah, ka tabbatar ka rubuta komai,” ta faɗa a hankali.

Ma'aikacin ya yi murmushi.

“Mun rubuta, madam.”

Afnaan ta juya da sauri.

“Ba ni da…”

Ta tsaya.

Abdulmalik ya kalle ta, sai ya yi wata dariya kaɗan.

“Ki bar shi. A wurin nan, duk wanda ya zo tare da ni, sai an yi masa girmamawa.”

Afnaan ta ji kunya. Ta sunkuyar da kai ta bi shi.

---

Bayan sun kammala kayan abinci, Abdulmalik ya juya zuwa wani ɓangaren mall ɗin inda ake sayar da kayan gida masu tsada.

Akwai kujerun falo masu laushi, tebura masu ƙyalli, labule masu kyau, fitilu na ado, da manyan kayan shimfiɗa.

Afnaan ta tsaya a gefe tana kallonsa.

“Ranka ya daɗe, ai ba kayan gida muka zo saya ba?”

“Eh.”

“To, me ya sa muke nan?”

Ya nuna wata kujera mai launin ruwan kasa.

“Kin ga wannan?”

“Na gani.”

“Ya yi kyau?”

Ta kalle ta sosai.

“Eh, ya yi kyau.”

“Madalla. A kawo irin wannan kujeru guda biyu, sannan a kawo teburin da yake tare da su.”

Afnaan ta buɗe baki, amma ta kasa magana.

Ya nuna wasu fitilu.

“Waɗannan ma.”

Sai ya juya ga mai sayarwa.

“Ina son labule masu kyau na ɗakuna uku. Kada a kawo mini abin da zai yi arha saboda kawai yana da kyau a ido. Ina son abu mai inganci.”

Mai sayarwar ya fara nuna masa wasu zaɓuɓɓuka.

Abdulmalik ya duba su, ya zaɓi waɗanda yake so, sannan ya umarci a rubuta dukkan kuɗinsu a kan asusunsa.

Afnaan ta tsaya tana kallon yadda yake kashe kuɗi ba tare da ya yi tunani na biyu ba.

A gare ta, kuɗi abu ne da mutum yake wahala kafin ya samu. Amma a gare shi, kamar wani abu ne da yake da yawa har ba zai taɓa ƙarewa ba.

Lokacin da mai sayarwar ya kawo takardar kuɗin kayan da suka saya, Afnaan ta yi ƙoƙarin kallon jimillar kuɗin. Amma da ta ga adadin, sai ta yi shiru.

“Ranka ya daɗe…” ta fara magana.

“Me?”

“Kuɗin nan…”

Ya karɓi takardar, ya duba ta a taƙaice, sannan ya miƙa katinsa.

“Babu matsala.”

Afnaan ta kalle shi cikin mamaki.

“Amma kuɗin sun yi yawa sosai.”

Abdulmalik ya saka katinsa cikin walat ɗinsa bayan an biya.

“Idan kina son rayuwa mai kyau, dole ne ki saba da kashe kuɗi.”

Ta yi shiru.

A zuciyarta kuwa, ta yi tunanin irin iyalan da za su iya rayuwa na watanni da kuɗin da ya kashe a wannan safiyar kaɗai.

Amma ba ta faɗi komai ba.

---

Da suka fito daga mall ɗin, motar Abdulmalik ta cika da ƙananan buhunan kayan da suka saya, yayin da manyan kayan gida za a kai su gidan daga baya.

Masu tsaronsa sun iso, amma da suka ga motar Abdulmalik ta riga ta fito, sai suka tsaya a gefe.

Ɗaya daga cikinsu ya buɗe baki kamar zai yi magana.

“Ranka ya daɗe, mun yi ƙoƙarin—”

“Ba na son jin labari,” Abdulmalik ya katse shi. “Idan na ce ku bi ni, ku bi ni. Idan ban ce ba, kada ku tsaya a hanya kuna yi mini magana.”

Mai gadin ya sunkuyar da kai.

“Na’am, ranka ya daɗe.”

Abdulmalik ya shiga motarsa. Afnaan ta zauna a gefensa, tana fatan dawowa gida za ta fi tafiyar safe sauƙi.

Amma da zarar motar ta tashi, ya sake gudu.

A wannan karon, Afnaan ba ta yi magana da wuri ba. Ta riƙe jakarta sosai, tana kallon hanya. Lokacin da wata mota ta fito daga gefe, Abdulmalik ya taka birki a ƙarshe, motar ta yi wani sauti mai ƙarfi.

Afnaan ta yi ihu.

“Abdulmalik!”

Shi ma ya kalle ta, kamar bai saba jin ana kiran sunansa da irin wannan tsoro ba.

“Me ya faru yanzu?”

“Ka kusa bugun motar nan!”

Ya gyara zamansa, ya mayar da idanunsa kan hanya.

“Ba abin da ya faru.”

“Amma da ya faru fa?”

Bai amsa ba.

Sai bayan ɗan lokaci ya ce, “Kin damu da abubuwa da yawa.”

Afnaan ta juya ta kalli tagar.

“Domin abubuwa suna iya faruwa ko da mutum bai shirya ba.”

Wannan karon, Abdulmalik bai yi murmushi ba. Ya yi shiru na ɗan lokaci, sannan ya rage gudun motar kaɗan.

Afnaan ta lura, amma ba ta ce komai ba.

Ta dai ci gaba da kallon hanya, tana addu'ar Allah Ya kai su gida lafiya.

---

Da suka dawo gidan, Hajiya Rabi ta fito tana jiran su.

Da ta ga yawan kayan da aka kawo, sai ta tsaya cak.

“Subhanallah! Wannan duk kayan abinci ne?”

Abdulmalik ya fito daga motar.

“Kayan abinci ne, kayan girki, da wasu kayan gida.”

Hajiya Rabi ta kalli Afnaan, kamar tana neman tabbaci.

Afnaan ta gyada kai.

“Eh, Hajiya. Mun sayi duk abin da ke cikin takardar.”

Hajiya Rabi ta ɗora hannu a ƙirji.

“Allah Ya ƙara arziki.”

Abdulmalik ya wuce cikin gidan yana magana da wani mai kula da kayan da aka saya.

“A tabbatar an kai kayan abinci ɗakin ajiyarsu. Kayan girki a gyara su. Sauran kayan kuma a kai su inda aka tanada.”

“Na’am, ranka ya daɗe.”

Afnaan ta tsaya tana kallon yadda ma'aikata suka fara ɗaukar kayan. A cikin rana ɗaya, an cika ɗakin ajiyar abinci, an ƙara sabbin kayan girki, kuma an sayi kayan gida masu tsada waɗanda ba su ma da gaggawar buƙata.

Hajiya Rabi ta zo kusa da ita.

“Yaya kasuwar?”

Afnaan ta yi murmushi mai rauni.

“Alhamdulillah.”

“Mai gidan ya wahalar da ke?”

Afnaan ta yi tunani na ɗan lokaci.

“Ya sayi abubuwa da yawa.”

Hajiya Rabi ta yi wata dariya ƙasa-ƙasa.

“Wannan ai halinsa ne. Idan ya fita kasuwa, ba ya son komawa da hannu wofi.”

Afnaan ta kalli manyan kayan da ake ɗauka zuwa cikin gidan.

“Amma Hajiya, ai ba komai ne mutum yake buƙata ba saboda kawai yana da kuɗin sayensa.”

Hajiya Rabi ta tsaya ta kalle ta.

“Kin faɗi gaskiya, ’yata. Amma a wannan gidan, ba kowane abu ake yi saboda ana buƙatarsa ba.”

Ta faɗi haka, sannan ta juya ta tafi.

Afnaan ta tsaya a wurin, tana tunanin maganar Hajiya Rabi.

Shekara ɗaya kenan da ta fara aiki a gidan Abdulmalik Sani.

Ta saba da dukiya, ta saba da tsoro, ta saba da mutanen da suke yin abin da suke so ba tare da sun damu da sakamakon ba.

Amma har yanzu akwai abu guda da ba ta saba da shi ba.

Yadda mutum zai mallaki dukiya mai yawa, amma ya rayu kamar babu wata doka da ta shafe shi.

A wannan gidan, kuɗi yana iya sayen kusan komai.

Amma shin zai iya sayen gaskiya?

Ko kuwa akwai ranar da hatta Abdulmalik Sani zai fahimci cewa ba duk abin da yake so ne zai iya mallaka ba?