INUWAR GASKIYA

Na marhama

Da yamma ta yi, gidan Abdulmalik Sani ya cika da motsin ma’aikata.

Wasu suna ɗaukar buhunan kayan abinci zuwa ɗakin ajiya, wasu suna shirya sabbin kayan girki, yayin da wasu kuma suke gyara wuraren da za a ajiye kayan gidan da aka saya. A cikin ɗan lokaci, gidan ya koma kamar ana shirya wani babban biki.

Afnaan tana taimaka wa Hajiya Rabi wajen duba kayan da aka kawo, tana tabbatar da cewa komai ya isa inda ya kamata.

“Ki duba wannan takardar,” Hajiya Rabi ta ce, tana miƙa mata jerin kayan.

Afnaan ta karɓa ta fara dubawa.

“Shinkafa ta isa. Mai ma ya isa. Taliya, sukari, fulawa… komai yana nan.”

“Alhamdulillah. Aƙalla yanzu ba za mu damu da kayan girki na ɗan lokaci ba.”

Afnaan ta ajiye takardar.

“Hajiya, me ya sa Mai gida yake kashe kuɗi haka? Wasu daga cikin kayan da ya saya ba ma gaggawar buƙatarsu muke da ita ba.”

Hajiya Rabi ta dube ta, sannan ta kalli ma’aikatan da ke kusa da su. Ta rage muryarta.

“Afnaan, kin daɗe a gidan nan. Ya kamata ki san cewa Mai gida ba ya son a yi masa tambayoyi game da yadda yake kashe kuɗinsa.”

“Ba tambayarsa nake yi ba, Hajiya. Ina mamakin yadda yake kashe kuɗi kawai.”

“Ki bar mamakin. Mutum yana da kuɗinsa, yana da yadda yake son rayuwa. Mu kuma aikinmu shi ne mu kula da gidan.”

Afnaan ta gyada kai.

“Na fahimta.”

Amma a zuciyarta, ta san cewa abin da take gani a gidan nan ya wuce batun kuɗi kawai.

---

Da misalin ƙarfe takwas na dare, Abdulmalik ya dawo daga wani waje. Ya shigo gidan yana magana a waya, fuskar sa a haɗe kamar wanda aka ɓata wa rai.

“Na ce ba na son jin wannan labarin kuma!” ya faɗa cikin tsawa. “Idan ba za ka iya yin abin da na umarce ka ba, ka gaya mini tun farko.”

Ya katse wayar da ƙarfi.

Ma’aikatan da ke falon suka yi saurin sunkuyar da kawunansu. Wani daga cikinsu yana ɗauke da tire, amma hannunsa ya fara rawa har ƙoƙon da ke kai ya yi ƙara.

Abdulmalik ya juya da sauri.

“Me kake yi?”

“Yi haƙuri, ranka ya daɗe.”

“Ka san nawa ne kuɗin wannan ƙoƙon?”

Mutumin ya kasa amsawa.

“Na tambaye ka, ka san nawa ne?”

“A’a, ranka ya daɗe.”

Abdulmalik ya matso kusa da shi, ya ɗauki ƙoƙon daga kan tiren, ya dube shi sannan ya mayar da shi.

“Idan ba ka san darajar abin da ke hannunka ba, ka koyi kula da shi. Ba na son sakaci a gidana.”

“Na’am, ranka ya daɗe.”

“Ka tafi.”

Mutumin ya yi saurin barin wurin.

Afnaan, wadda ke gefen ƙofar falon, ta kalli abin da ya faru cikin shiru. Ba a fasa ƙoƙon ba, ba a zubar da komai ba, amma Abdulmalik ya yi magana kamar an aikata wani babban laifi.

Ya lura tana kallonsa.

“Me kike kallo?”

Ta sunkuyar da kai.

“Ba komai, ranka ya daɗe.”

“Idan kin gama aikinki, ki tafi ki huta.”

“Na’am.”

Ta juya, amma kafin ta yi nisa, ya sake kiranta.

“Afnaan.”

Ta tsaya.

“Na’am?”

“Gobe zan fita da safe. Ki tabbatar an shirya mini tufafina kafin ƙarfe bakwai.”

“Zan shirya.”

Ya gyada kai, sannan ya wuce zuwa ofishinsa.

Afnaan ta ci gaba da tafiyarta, tana tunanin yadda yake sauya yanayi cikin ɗan lokaci. Da safe yana sayen kaya kamar babu iyaka ga kuɗinsa. Da yamma kuma yana iya tsawata wa mutum saboda ƙaramin abu.

A gare shi, komai yana da muhimmanci idan ya shafe shi.

Amma idan wani ne ya ji tsoro ko ya shiga damuwa, kamar ba ya ganin abin da yake faruwa.

---

Washegari da safe, Afnaan ta shirya tufafin Abdulmalik kamar yadda ya umarta. Ta ajiye su a ɗakin sa, sannan ta nufi ɗakin cin abinci don taimaka wa sauran ma’aikata.

Ta samu Hajiya Rabi tana magana da wata mata da ba ta taɓa gani ba. Matar tana sanye da hijabi mai launin toka, fuskarta a gajiye, hannunta kuma tana riƙe da wata ƙaramar jaka.

“Don Allah, Hajiya,” matar ta ce cikin muryar roƙo. “Ina son ganin Mai gida ne kawai.”

Hajiya Rabi ta girgiza kai.

“Na gaya miki, ba zan iya shigar da ke ba tare da izininsa ba.”

“Amma na yi tafiya mai nisa. Ina bukatar in yi magana da shi.”

Afnaan ta tsaya a gefe tana sauraro, ba tare da ta yi niyyar shiga hirar ba.

Hajiya Rabi ta lura da ita.

“Afnaan, je ki duba abin da ake yi a ɗakin girki.”

Ta gane ana son ta tafi, don haka ta juya. Amma kafin ta yi nisa, ta ji matar ta sake magana.

“Don Allah, ki gaya masa cewa ni ce matar Haruna.”

Afnaan ta tsaya na ɗan lokaci, amma ta ci gaba da tafiya.

Sunan Haruna bai saba mata ba. Ta ji ana ambatonsa a gidan sau ɗaya ko sau biyu, amma ba ta san shi wanene ba.

Bayan ɗan lokaci, Bashir ya fito daga corridor ya kira Hajiya Rabi. Sun yi magana a hankali, sannan ya juya ga matar.

“Ki biyo ni.”

Matar ta share hawayenta, ta bi shi zuwa ofishin Abdulmalik.

Afnaan ta tsaya a bakin ɗakin girki, tana kallon yadda suka tafi.

Wani abu a cikin zuciyarta ya gaya mata cewa wannan ba ziyarar da aka saba yi ba ce.

---

Bayan kusan rabin sa'a, Bashir ya fito daga ofishin. Fuskarsa ba ta nuna komai ba.

Matar kuwa ba ta fito tare da shi ba.

Afnaan ta ci gaba da aikinta, tana ƙoƙarin kada ta yi tunani game da abin da ta gani. Amma yayin da ta wuce corridor ɗin ofishin daga baya, sai ta ji muryar Abdulmalik.

“Ka tabbatar an warware wannan magana yau.”

Bashir ya amsa, “Na fahimta.”

“Ba na son a sake kawo mini wannan matsalar.”

“Ba za ta sake faruwa ba.”

Afnaan ta wuce da sauri.

Ba ta san abin da matar ta zo nema ba. Ba ta san ko wane ne Haruna ba. Kuma ba ta san abin da Abdulmalik ya gaya mata ba.

Abin da ta sani shi ne, matar ta shigo gidan da hawaye a idanunta.

Kuma har yanzu ba ta ga lokacin da ta fita ba.

---

Da dare, Afnaan tana zaune a ɗakinta tana gyara tufafinta, sai ta ji ƙarar ƙofa a corridor.

Ta ɗago kai.

Hajiya Rabi ta shigo, ta rufe ƙofar a hankali.

“Afnaan, kin ga matar da ta zo da safe?”

“Na gani, Hajiya.”

“Kin san dalilin zuwanta?”

Afnaan ta girgiza kai.

“A’a.”

Hajiya Rabi ta yi shiru na ɗan lokaci.

“Ki manta da abin da kika gani yau.”

Afnaan ta kalleta cikin mamaki.

“Amma ban ga komai ba, Hajiya.”

“Madalla. Ki ci gaba da kasancewa haka.”

Ta juya ta fita.

Afnaan ta zauna tana kallon ƙofar da ta rufe.

A shekara ɗaya da ta yi a gidan Abdulmalik, ta fahimci cewa wasu abubuwa ba a hana mutum gani kawai ba ne.

Ana kuma koya masa yadda zai manta da su.

Amma akwai abubuwan da mutum ba zai iya mantawa da su ba, ko da ya yi ƙoƙari.

Ta kwanta a hankali, tana kallon duhun ɗakinta.

A wani wuri na gidan, ta ji ƙarar ƙofa tana buɗewa, sannan aka rufe ta.

Bayan ɗan lokaci, komai ya yi shiru.

Afnaan ta ja bargo zuwa kirjinta.

Ta yi addu’ar Allah Ya ba ta ƙarfin jure wa sauran kwanakin da za ta yi a gidan nan.

Domin duk da cewa shekara ɗaya ta wuce, har yanzu ba ta san irin abubuwan da sauran shekarun za su kawo mata ba.