INUWAR GASKIYA

Na marhama

Washe gari, gidan Abdulmalik Sani ya tashi cikin wani irin yanayi na shiru. Ma’aikata suna gudanar da aikinsu kamar yadda suka saba, amma akwai wani abu da ya bambanta da sauran ranaku.

Tun da sassafe, wasu baƙi biyu suka shigo gidan. Daya daga cikinsu dattijo ne mai ɗan furfura, sanye da fararen kaya da hular da ta dace da su. Dayan kuma saurayi ne mai baƙin kwat, wanda bai cika ɗaga kansa daga waya ba.

Afnaan tana goge teburin falon lokacin da suka shigo. Ta ɗan ɗaga kai ta kalle su, sannan ta koma aikinta.

“Mai gidan yana ciki?” dattijon ya tambaya.

“Eh, ranka ya daɗe. Bashir ne zai kai ku wurinsa,” Afnaan ta amsa cikin ladabi.

Dattijon ya kalle ta da kyau.

“Ke ce Afnaan?”

Hannunta ya tsaya cak a kan teburin.

Ta ɗago da sauri, tana kallonsa cikin mamaki.

“Eh… ni ce.”

Ya ɗan yi murmushi, amma murmushin bai kai idanunsa ba.

“Allah ya taimake ki.”

Kafin Afnaan ta samu damar tambayar dalilin da ya sa ya san sunanta, Bashir ya shigo falon.

“Alhaji, ku biyo ni.”

Baƙin suka bi shi. Amma kafin dattijon ya fita, ya sake juyowa ya kalli Afnaan na ɗan lokaci.

Ta ji wani sanyi ya ratsa bayanta.

Wane ne mutumin nan? Kuma ta yaya ya san sunana?

Ta girgiza kai a hankali, ta koma goge-gogenta. Watakila ya ji sunanta ne daga wurin wani ma’aikaci. Ba wani sabon abu ba ne a ce baƙi sun san sunayen ma’aikatan gida.

Sai dai yadda ya kalle ta ya sa ta kasa samun nutsuwa.

---

Da misalin ƙarfe goma sha ɗaya na safe, Hajiya Rabi ta aika Afnaan zuwa ɗakin ajiya domin ta ɗauko wasu kayan girki.

Tana cikin neman kayan ne ta ji muryoyin mutane a bayan ƙofar da ke ƙarshen corridor.

“Ba za mu iya ci gaba da ɓoye shi a nan ba,” wani mutum ya ce cikin raɗaɗi.

Sai wata murya ta amsa:

“Ka rage sautin muryarka! Kana son kowa ya ji ne?”

Afnaan ta tsaya, hannunta a kan wata kwali.

Ba ta san ko su waye ba, amma ta gane ɗaya daga cikin muryoyin. Bashir ne.

“Amma idan ya mutu fa?” ɗayan mutumin ya sake tambaya.

Shiru ya biyo baya.

Sai Bashir ya ce, “Abin da ya faru ba zai fita daga wannan gidan ba. Ka fahimta?”

Afnaan ta ji bugun zuciyarta ya ƙaru. Ta manta da kayan da ta zo ɗauka, tana tunanin ko ta koma ta kira Hajiya Rabi.

Kwatsam, ƙofar da ke gabanta ta buɗe.

Wani ma'aikaci ya fito, yana riƙe da ƙaramin tire. Da ya gan ta, sai ya tsaya.

“Me kike yi a nan?”

“An aiko ni ɗauko kayan girki,” ta amsa cikin rawar murya.

Ya kalleta daga kai har ƙafa, sannan ya nuna mata hanyar fita.

“To, ki ɗauki abin da kika zo ɗauka ki tafi. Kada ki tsaya a nan.”

Afnaan ta gyada kai da sauri. Ta ɗauki kayan da take buƙata, ta bar wurin ba tare da ta sake kallon baya ba.

Amma kalmar da ta ji ta kasa fita daga ranta.

Idan ya mutu fa?

Wane ne yake cikin wannan gidan da rayuwarsa ta zama abin ɓoyewa?

---

Da yamma, Abdulmalik ya dawo daga wani taro. Yana tsallaka falon ne ya ga Afnaan tana shara a gefe.

“Ke!”

Ta firgita ta miƙe tsaye.

“Na’am, ranka ya daɗe.”

“Baƙin da suka zo da safe, kin gan su?”

“Eh, ranka ya daɗe.”

“Sun yi magana da ke?”

Afnaan ta ɗan yi jinkiri.

“Dattijon ya tambaye ni ko ni ce Afnaan.”

Fuskar Abdulmalik ta sauya na ɗan lokaci. Sai dai da sauri ya ɓoye hakan.

“Me kika ce masa?”

“Na ce masa eh.”

“Ya tambaye ki wani abu?”

“A’a, ranka ya daɗe. Ya ce Allah ya taimake ni kawai.”

Abdulmalik ya ci gaba da kallonta, kamar yana ƙoƙarin karanta wani abu a fuskarta.

“Kin san shi ne?”

Afnaan ta girgiza kai.

“A’a.”

Ya yi shiru na ɗan lokaci, sannan ya ce, “To, ki ci gaba da aikinki.”

Ta sunkuyar da kanta ta koma shara.

Amma da ta ɗaga ido bayan ya wuce, sai ta ga ya tsaya a ƙarshen corridor yana magana da Bashir. Fuskar Abdulmalik ba ta nuna fushi sosai ba, amma yadda yake motsa hannunsa ya nuna cewa akwai abin da bai ji daɗi ba.

“Ka tabbatar na san duk wanda ya shigo wannan gidan,” ta ji ya faɗa a hankali.

Bashir ya amsa, “Na fahimta, ranka ya daɗe.”

“Ba na son sake samun irin wannan kuskuren.”

Abdulmalik ya juya ya shiga ofishinsa, ya bar Bashir tsaye.

Afnaan ta sunkuyar da kai, ta ci gaba da aikinta. Ba ta son wani ya lura cewa ta ji maganarsu.

---

A daren ranar, lokacin da ma’aikata suka fara komawa ɗakunan su, Afnaan ta tsaya a ƙofar ɗakinta tana neman ƙaramin mayafinta. A lokacin ne ta ga Bashir yana wucewa da sauri zuwa ɓangaren baƙar ƙofar.

A hannunsa akwai ƙaramin leda mai launin ruwan kasa.

Ya duba gefensa kafin ya saka makullin ƙofar.

Afnaan ta janye jikinta daga ƙofar ɗakinta, tana fatan bai gan ta ba.

Ƙofar ta buɗe. Bashir ya shiga, sannan ya rufe ta a hankali.

Bayan wasu mintuna, ta ji ƙaramar ƙara daga cikin ɗakin.

Kamar wani abu ya faɗi ƙasa.

Sai muryar wani mutum ta fito a raunane.

“Don Allah…”

Afnaan ta rufe bakinta da hannu.

Ta ji tsoro ya mamaye ta. Ta so ta koma ɗakinta ta rufe ƙofa, ta yi kamar ba ta ji komai ba. Amma ƙafafunta sun yi nauyi na ɗan lokaci.

Sai ta tuna gargadin Hajiya Rabi.

Kada ki tambayi abin da bai shafe ki ba.

Ta juya da sauri ta shiga ɗakinta, ta rufe ƙofa, ta jingina da ita tana jan numfashi.

Ba ta san abin da ke bayan wannan ƙofa ba.

Ba ta san ko wane ne yake roƙon taimako ba.

Abin da ta sani kawai shi ne, a gidan Abdulmalik Sani, akwai abubuwan da ko ma’aikatan gidan ba su da ikon magana a kansu.

Kuma a daren nan, yayin da take kwance a gadonta tana kallon duhun ɗakin, ta ji muryar mutumin nan a kunnenta har ta kasa yin barci.

“Don Allah…”

A wani ɓangaren gidan kuwa, Abdulmalik yana zaune a ofishinsa yana kallon wani saƙo da aka turo masa.

Saƙon ya ƙunshi kalmomi kaɗan:

“Mun gano cewa tana gidan naka.”

Ya karanta saƙon sau biyu.

Sai ya ɗauki wayarsa ya kira Bashir.

“Ka zo ofishina. Yanzu.”

Domin a karon farko cikin dogon lokaci, Abdulmalik Sani bai san ko wane ne yake bin sawunsa ba.

Amma ya san abu ɗaya.

Wani ya fara kusantar sirrinsa.