INUWAR GASKIYA

Na marhama

Washe gari, Afnaan ta tashi da ciwon kai saboda rashin isasshen barci. Duk dare, muryar mutumin da ta ji yana roƙon taimako a bayan baƙar ƙofa ta riƙa dawo mata a zuciya.

Ta yi alwala, ta yi sallah, sannan ta zauna a gefen gadonta tana addu’ar Allah Ya kiyaye ta daga duk wani sharri da ba ta sani ba.

Ba ta da wanda za ta gaya wa abin da take gani a gidan nan. Hajiya Rabi tana tsoron Mai Gidan, sauran ma’aikata kuma kowannensu yana tsare bakinsa.

Da misalin ƙarfe takwas na safe, tana goge falon babban bene sai ta ji an kira ta.

“Afnaan!”

Muryar Bashir ce.

Ta aje abin goge-gogen, ta fito da sauri.

“Na’am.”

“Mai Gidan yana son ganinki a ofishinsa.”

Cikin jikinta ya yi sanyi.

“Yanzu?”

Bashir ya kalle ta.

“Kin ji na ce yaushe?”

Afnaan ta sunkuyar da kai. “A’a. Yi haƙuri.”

“Ki je.”

Ta wanke hannuwanta, ta gyara mayafinta, sannan ta nufi ofishin Abdulmalik da matuƙar fargaba.

---

Abdulmalik yana zaune a kujerarsa, yana duba wasu takardu. Bai ɗago kai ba lokacin da ta shiga.

“Ka kira ni, ranka ya daɗe?”

Ya ɗaga yatsansa, yana nuna mata ta yi shiru.

Ta tsaya kusa da ƙofar.

Bayan wasu mintuna, ya aje takardun, sannan ya ɗago ya kalle ta.

“Zo nan.”

Afnaan ta matso kaɗan.

“Ka tsaya a gabana.”

Ta yi yadda ya ce.

Ya kalle ta daga sama har ƙasa, sannan ya tambaya, “Tun yaushe kika fara aiki a gidana?”

“Fiye da shekara ɗaya, ranka ya daɗe.”

“Fiye da shekara ɗaya.” Ya maimaita maganar a hankali. “Kina samun abinci, wurin kwana da albashinki. Ko ba haka ba?”

“Eh, ranka ya daɗe.”

“Saboda haka, ya kamata ki san cewa a gidana, ana bin umarni.”

Afnaan ta gyada kai.

Ya miƙe tsaye.

“Jiya da dare, kin ga Bashir a kusa da wata ƙofa?”

Zuciyarta ta buga da ƙarfi.

Ta tuna da ledar da yake riƙe da ita, da muryar mutumin da ya ji yana roƙon taimako.

“Na gan shi yana wucewa, ranka ya daɗe.”

Abdulmalik ya matsa kusa da ita.

“Me ya sa kike kallon inda ba a ce ki kalla ba?”

“Ban tsaya kallonsa ba, ranka ya daɗe. Ina kan hanyata ne—”

“Kin san abin da na tsana?”

Afnaan ta yi shiru.

“Ina tsanar mutumin da yake yi min ƙarya a gidana.”

“Ba na yi maka ƙarya.”

Kalmomin sun fito daga bakinta ba tare da ta yi tunani ba.

Nan take, fuskar Abdulmalik ta sauya.

“Me kika ce?”

Afnaan ta firgita.

“Yi haƙuri, ranka ya daɗe. Ban yi niyyar—”

“Kin ɗauka kina da damar gardama da ni?”

Ta girgiza kai da sauri.

“A’a.”

Ya nuna mata kujera.

“Zauna.”

Ta zauna a hankali, hannayenta suna rawa.

Abdulmalik ya buɗe aljihun teburinsa, ya fito da wasu takardu.

“Kin san Salihu?”

“Eh, ranka ya daɗe. Yana aiki a gidan nan.”

“Kin san inda yake yanzu?”

Afnaan ta girgiza kai.

“Bai ƙara aiki a nan ba.”

Ta yi shiru.

Abdulmalik ya jefar da takardun a gabanta.

“Duba.”

Ta sunkuya, ta ga sunan Salihu a jikin takardar. A ƙasan sunan akwai wasu bayanai da ba ta fahimta ba.

“Wannan mutumin ya yi kuskuren tunanin cewa zai iya yin abin da yake so a gidana,” Abdulmalik ya ce. “Yanzu ya rasa aikinsa. Idan bai koyi darasi ba, zai rasa abin da ya fi aikin muhimmanci.”

Afnaan ta ɗago kai a hankali.

“Me kake nufi, ranka ya daɗe?”

Abdulmalik ya yi murmushi marar daɗi.

“Kin ga? Har yanzu kina son tambayoyi.”

Ta yi saurin sunkuyar da kanta.

“Yi haƙuri.”

Ya ɗauki takardun, ya koma bayan teburinsa.

“Daga yau, duk abin da kika gani ko kika ji a wannan gida, ba aikinki ba ne. Aikinki shi ne ki share, ki wanke, ki dafa idan an ce ki dafa, sannan ki yi shiru.”

“Na fahimta.”

“Ki tashi.”

Ta miƙe.

“Ki jira.”

Ta tsaya nan take.

Abdulmalik ya zagayo daga bayan teburin, ya tsaya gabanta.

“Ki kalle ni.”

A hankali ta ɗago kai.

“Idan na gano kina ɓoye min wani abu, ba zan tsaya korarki daga aiki ba. Zan tabbatar kin yi nadamar ranar da kika shigo gidana.”

Hawaye suka cika idanunta.

“Wallahi, ranka ya daɗe, ni aiki kawai na zo yi. Ba ni da wata matsala da kai.”

Ya kalle ta na ɗan lokaci, sannan ya nuna ƙofar.

“Fita.”

Afnaan ta fita da sauri.

Da ta isa corridor, sai ta jingina da bango, tana ƙoƙarin danne kukanta. Ta rufe fuskarta da mayafinta, amma hawaye suka zubo a hankali.

Ba ta taɓa ganin mutum mai iya tsoratar da ita da kalmomi kaɗan kamar Abdulmalik ba.

---

Da rana, Hajiya Rabi ta aika Afnaan ta kai abinci zuwa wani ɗaki da ke bayan gidan.

“Ki ajiye abincin a ƙofar, sannan ki dawo,” Hajiya Rabi ta umarce ta.

Afnaan ta ɗauki tiren, ta nufi wurin. Da ta isa, sai ta ga wani tsoho zaune a kan kujera a cikin ɗakin. Hannayensa a ɗaure suke, fuskarsa ta kumbura, kuma yana kallon ƙasa.

Ta tsaya cak.

Tsohon ya ɗago kansa.

“Yarinya, don Allah…”

Afnaan ta kalli corridor, tana fatan babu wanda ya gan ta.

“Me ya faru da kai?” ta tambaya cikin raɗaɗi.

Tsohon ya fara kuka.

“Na rantse ban san inda kuɗin suka shiga ba. Na gaya musu duk abin da na sani, amma ba sa yarda da ni.”

Afnaan ta ji jikinta ya yi sanyi.

“Wane ne ya yi maka haka?”

Kafin tsohon ya amsa, wata murya ta fito daga bayan ta.

“Afnaan.”

Ta juya da sauri.

Abdulmalik yana tsaye a ƙofar.

Tiren ya fara rawa a hannunta.

“Ranka ya daɗe, Hajiya Rabi ce ta ce in kawo abinci.”

Ya kalli tsohon, sannan ya koma kallonta.

“Na ce ki kawo abinci. Na ce ki yi masa tambayoyi?”

“A’a, ranka ya daɗe.”

“To, me ya sa kika yi magana da shi?”

Ta kasa amsawa.

Abdulmalik ya matso ya karɓi tiren daga hannunta, ya ajiye shi a kan ƙaramin teburi.

“Sai ki shiga ciki.”

Afnaan ta yi masa kallon tsoro.

“Ranka ya daɗe…”

“Na ce ki shiga!”

Ta shiga ɗakin da ƙafafunta suke rawa.

Abdulmalik ya rufe ƙofar a bayanta.

Tsohon ya fara roƙo.

“Alhaji, don Allah, yarinyar ba ta san komai ba. Ni na yi magana da ita ne—”

“Yi shiru!”

Muryar Abdulmalik ta girgiza ɗakin.

Ya juya ga Afnaan.

“Kin ga mutumin nan?”

Ta gyada kai, hawaye suna zubo mata.

“Yana nan saboda ya yi tunanin zai iya ɓoye min gaskiya. Yanzu kina son ki zama kamar shi?”

“A’a, ranka ya daɗe!”

“Ki tabbatar.”

Ya matsa kusa da tsohon, ya sunkuya ya ɗauki wata takarda da ke ƙasa.

“Na ba ka dama. Na tambaye ka sau da yawa. Amma ka zaɓi ka ɓoye min gaskiya.”

“Alhaji, wallahi—”

Wani mari ya katse maganar tsohon.

Afnaan ta yi kururuwa, ta rufe bakinta da hannaye.

Abdulmalik ya juya ya kalleta.

“Me ya sa kika yi ihu?”

Ta girgiza kai, jikinta yana rawa.

“Ban… ban iya ba.”

“Ba ki iya me?”

Ta kasa magana.

Ya ɗaga hannunsa kaɗan, sai ta ja da baya cikin firgici, tana kare fuskarta.

Abdulmalik ya lura da yadda ta firgita. Ya sauke hannunsa, amma fuskarsa ba ta nuna tausayi ba.

“Ki tuna wannan tsoron da kika ji yau. Duk lokacin da kika ji sha’awar tambayar abin da bai shafe ki ba, ki tuna.”

Ya buɗe ƙofar ya kira masu gadin.

“Ku fitar da ita.”

Afnaan ta fita tana kuka, ta kusan faɗuwa a corridor saboda raunana. Wata ma’aikaciya ta riƙe ta daga hannu, amma da ta ga Abdulmalik yana kallonsu daga ƙofar, sai ta sake ta nan take.

Afnaan ta koma ɗakinta da sauri.

---

Da dare, Hajiya Rabi ta same ta zaune a gefen gado, idanuwanta sun kumbura.

“Me ya faru da ke?” Hajiya Rabi ta tambaya.

Afnaan ta girgiza kai.

“Ba komai.”

“Na ga yadda kika fito daga bayan gidan nan. Ki gaya min gaskiya.”

Afnaan ta fara kuka.

“Hajiya, shin Abdulmalik haka yake da kowa? Ba ya jin tausayin kowa ne?”

Hajiya Rabi ta zauna kusa da ita. Na ɗan lokaci ba ta ce komai ba.

Sai ta numfasa.

“Afnaan, akwai mutanen da idan suka samu iko, sai su manta cewa su ma mutane ne. Amma akwai abin da ya kamata ki fahimta.”

Ta kama hannun Afnaan.

“Tsoronki ba zai sa shi ya tausaya miki ba. Ki yi aikinki, ki guji faɗa da shi, kuma kada ki bari wani ya ga abin da ke zuciyarki.”

Afnaan ta share hawayenta.

“Amma na ji tausayin wannan tsohon. Bai kamata a yi wa mutum haka ba.”

Hajiya Rabi ta kalleta da tsananin damuwa.

“Na san haka kike ji. Amma a wannan gidan, wani lokaci nuna tausayi ma yana iya jefa mutum cikin matsala.”

Ta miƙe ta nufi ƙofa.

Kafin ta fita, ta tsaya.

“Ki kulle ƙofarki da dare. Kuma idan kin ji wani abu, ki zauna a ɗakinki.”

Ta fita, ta bar Afnaan cikin tunani.

A daren nan, Afnaan ta yi kuka har ta gaji. Ta yi kewar gida, ta yi kewar rayuwar da ba ta da tsoro, ta yi kewar lokacin da matsalarta ita ce kawai yadda za ta samu aikin da zai taimaka mata.

Amma yanzu, ta fara fahimtar cewa gidan nan ba kawai wuri ne mai ban tsoro ba.

Gidan ne da mutum zai iya rasa komai saboda ya faɗi kalmar da bai kamata ya faɗa ba.

---

A tsakiyar dare, Abdulmalik yana zaune a ofishinsa yana duba hotunan kyamarorin tsaro.

Ya tsaya a kan hoton Afnaan tana fita daga ɗakin tsohon, fuskarta cike da hawaye.

Bashir yana tsaye a gefensa.

“Ka ga yadda take tsorata?” Abdulmalik ya tambaya.

“Eh, ranka ya daɗe.”

“Tsoron zai sa ta koyi darasi.”

Bashir ya yi shiru na ɗan lokaci, sannan ya ce, “Amma yarinyar ba ta yi komai ba.”

Abdulmalik ya juya a hankali.

“Ka ce me?”

Bashir ya sunkuyar da kai.

“Ba komai, ranka ya daɗe.”

Abdulmalik ya kashe hoton a allon.

“Bashir, kada ka manta matsayinka a gidana. Ni ne nake yanke hukunci kan wanda ya yi laifi da wanda bai yi ba.”

“Na fahimta.”

“Madalla.”

Abdulmalik ya koma kallon allon. Hoton Afnaan yana nan a tsaye, tana share hawayenta da bayan hannunta.

Ya ɗan yi shiru.

Sai ya ce, “Ka binciki rayuwarta tun kafin ta zo wannan gidan. Ina son sanin dalilin da ya sa yarinya kamar ita take iya jurewa zama a nan tsawon shekara guda.”

Bashir ya ɗaga kai.

“Za a yi, ranka ya daɗe.”

“Ka tabbatar babu abin da aka bari a baya.”

Bashir ya fita.

Abdulmalik ya rage shi kaɗai a ofishin. Ya kalli hoton Afnaan na ƙarshe, sannan ya kashe allon.

A cikin wannan gidan, ya saba ganin mutane suna kuka, suna roƙo, suna tsoron mutuwa.

Amma akwai wani abu game da Afnaan da bai fahimta ba.

Ta tsorata da shi sosai.

Amma duk da haka, har yanzu tana nan.

Kuma wannan ya fara damunsa fiye da yadda yake son ya yarda.