Free chapter · Read without an account

SIRRIN MAHAIFIYA

by Ummu Khulsum Abubakar · AMARYAR DA AKA BINNE

AMARYAR DA AKA BINNE

CHAPTER 4: SIRRIN MAHAIFIYA

Humaira ta kasa motsi.

Saƙon da ta karanta a wayarta ya sa jikinta ya yi sanyi.

“Ki tambayi mahaifiyarki abin da ta yi a ranar da aka binne Safnah.”

Ta sake karanta saƙon sau da dama.

Wace irin magana ce wannan?

Me mahaifiyarta ta sani game da mutuwar Safnah?

Kuma me ya sa aka haɗa ta da wannan mummunan al’amari?

A hankali ta buɗe ƙofar ɗakin ajiyar ta leƙa.

Faisal bai nan.

Ta fito cikin sauri ta nufi inda Safnah take.

“Safnah!”

Safnah ta ɗago kai.

“Me ya faru?”

Humaira ta nuna mata wayarta.

“Wa ya aiko min da wannan saƙon? Me ya sa aka ce mahaifiyata tana da hannu a cikin abin da ya faru da ke?”

Safnah ta yi shiru.

“Humaira, akwai abubuwa da yawa da ban gaya miki ba.”

“To ki gaya min yanzu! Na gaji da ɓoye-ɓoye!”

Safnah ta riƙe hannunta.

“Ranar da aka ce na mutu, mahaifiyarki ce ta zo ta same ni a asibiti. Ita ce ta ce kada in taɓa komawa gida.”

Humaira ta girgiza kai.

“Ba zai yiwu ba. Umma ba za ta taɓa yin haka ba.”

Safnah ta zubar da hawaye.

“Humaira, akwai dalilin da ya sa aka ce na mutu. Mahaifiyarki tana tsoron wani abu da zan bayyana.”

“Kamar me?”

Safnah ta buɗe bakinta domin yin magana, amma sai aka ji ƙarar ƙofar gidan.

Wani ya shigo.


A babban falon gidan, Faisal yana waya.

“Na ce maka na samu matsala. Ba zan iya ci gaba da ɓoye wannan al’amari ba.”

Daga ɗayan ɓangaren aka amsa:

“Ka yi shiru, Faisal. Ka tuna abin da muka yi yarjejeniya a kai.”

Faisal ya dafe kansa.

“Amma Alhaji ya mutu! Yanzu wa zai ɗauki alhakin abin da ya faru?”

Muryar mutumin ta yi sanyi.

“Ba kai kaɗai ka shiga wannan al’amari ba. Idan ka buɗe baki, kai ma za ka bi shi.”

Faisal ya katse wayar.

Ya juya, sai ya ga Humaira tsaye a bayansa.

“Me kike yi a nan?”

Humaira ta kalle shi cikin fushi.

“Ina son sanin gaskiya, Faisal.”

“Wace gaskiya kuma?”

“Me ya sa aka ɓoye mini cewa Safnah tana raye?”

Faisal ya yi shiru.

Humaira ta ci gaba.

“Me ya sa mahaifina ya mutu? Kuma me ya sa duk wanda na tambaya yake ɓoye mini wani abu?”

Faisal ya matso kusa da ita.

“Humaira, ki daina binciken abin da ba ruwanki da shi.”

Ta ɗaga murya.

“Ni ce abin da ake magana a kai! Ni ce amaryar da ake son binne wa! Ta yaya za ka ce ba ruwana da shi?”

Faisal ya kama hannunta.

“Ki yi hankali da yadda kike magana da ni.”

Ta fizge hannunta.

“Ko me za ka yi min? Za ka kashe ni kamar yadda kuka yi wa Safnah?”

Kafin Faisal ya amsa, sai aka ji muryar mace daga bayan su.

“Humaira!”

Dukansu suka juya.

Mahaifiyar Humaira ce.

Ta shigo cikin gidan tana kuka, hannunta riƙe da wata tsohuwar jaka.

“Umma!”

Humaira ta ruga gare ta.

“Me ke faruwa? Me ya sa aka ce kina da hannu a mutuwar Safnah?”

Mahaifiyarta ta tsaya cak.

Ta kalli Faisal, sannan ta kalli Humaira.

“Ke… wa ya gaya miki wannan?”

Humaira ta zaro ido.

“Don haka gaskiya ne?”

Mahaifiyarta ta fashe da kuka.

“Humaira, ki yafe mini. Na yi duk abin da na yi ne domin in kare ki.”

“Kare ni daga me?”

Mahaifiyarta ta buɗe jakar da ke hannunta.

Ta ciro wata tsohuwar takarda da aka naɗe sosai.

Ta miƙa wa Humaira.

“Ki karanta wannan. Za ki fahimci dalilin da ya sa aka zaɓe ki a matsayin amarya.”

Humaira ta karɓa da hannayen da ke rawa.

Ta buɗe takardar.

Abin da ta gani a jiki ya sa ta kasa numfashi.

Takardar haihuwa ce.

Amma sunan mahaifinta da ke jikin takardar ba Alhaji Mansur ba ne.

Wani suna ne daban.

ALHAJI SANI BELLO.

Humaira ta ɗago kai a hankali.

“Umma… wa ne Alhaji Sani Bello?”

Mahaifiyarta ta rufe idanunta.

“Shi ne mahaifinki na gaskiya.”

Faisal ya yi saurin matsowa.

“Ka ba ni wannan takardar!”

Amma kafin ya isa gare ta, sai wayar Humaira ta yi ƙara.

Saƙo ne daga lambar da ta aika mata tun farko.

“Yanzu kin fara sanin gaskiya. Amma ki yi sauri. Mutumin da kike kira mahaifinki na gaskiya yana nan a gidanki.”

Humaira ta ɗago kai.

Ta kalli mahaifiyarta.

Ta kalli Faisal.

Sannan ta kalli ƙofar gidan.

A can bakin ƙofa, wani dattijo ne yake tsaye yana murmushi.

Ya ce:

“Assalamu alaikum, ’yata.”

Humaira ta zare ido.

Domin mutumin da ke tsaye a gabanta…

SHI NE ALHAJI MANSUR, MUTUMIN DA AKA CE YA MUTU!

ƘARSHEN CHAPTER 4

✍️ AREWAPEN


Want the next chapter?

ui.create_a_free_arewapen_account_to_save_progress_unlock_paid_chapters_fol