Free chapter · Read without an account
CHIN AMANAR DA BA A ZATO
CHAPTER 10
CIN AMANAR DA BA A ZATO
Haris yana tuƙi cikin sauri. Hannunsa ɗaya yana kan sitiyari, ɗayan kuma yana riƙe da wayarsa.
Ya sake buɗe hoton Rayhana.
An daure hannunta, fuskarta cike da hawaye.
“Rayhana, ki yi haƙuri. Ina zuwa.”
Ya ƙara gudun motar.
A cikin zuciyarsa kuwa, abu guda ne kawai yake tunani.
Ba zan bari wani abu ya same ta ba.
A wani tsohon gida da ke bayan gari, Rayhana tana zaune a kan kujera, hannayenta a daure.
Ta yi ƙoƙarin kwance igiyar, amma ta kasa.
Sai aka buɗe ƙofar.
Wani mutum ya shigo sanye da baƙin kaya.
“Kin san dalilin da ya sa kika zo nan?”
Rayhana ta ɗago kai.
“Waye kai? Me kuke so da ni?”
Mutumin ya yi dariya.
“Ke ce mabuɗin sirrin da aka ɓoye shekaru ashirin.”
“Ni ban san wani sirri ba!”
Ya matso kusa da ita.
“Amma mahaifiyarki ta sani. Amina ma ta sani. Haris kuwa yana gab da gano komai.”
Rayhana ta kalleshi.
“Me ya sa kuke tsoron Haris ya gano gaskiya?”
Mutumin ya yi shiru.
Sai ya ce:
“Saboda idan ya gano gaskiya, zai fahimci cewa mutumin da ya kashe mahaifinsa yana kusa da shi tun farkon rayuwarsa.”
Rayhana ta ji gabanta ya faɗi.
“Wane ne?”
Mutumin ya sunkuyar da kansa kusa da ita.
“Wannan tambayar ce za ta kashe ki idan kika ci gaba da yi.”
A gidan Haris, Uncle Musa yana tsaye a falon yana jiran dawowar Haris.
Hajiya ta fito daga ɗakinta.
“Ina Haris?”
“Ya tafi neman Rayhana.”
Hajiya ta zauna cikin damuwa.
“Na gaya masa kada ya fita shi kaɗai.”
Uncle Musa ya yi shiru.
Hajiya ta kalleshi.
“Me ke damunka?”
“Babu komai.”
“Uncle Musa, na san ka fi kowa sanin abin da ke faruwa a wannan gidan. Ka daina ɓoye min abubuwa.”
Ya sunkuyar da kansa.
“Hajiya, akwai wani abu da ban taɓa gaya miki ba.”
“Me?”
“Daren da aka kashe Alhaji Abubakar, na ga wani mutum yana fita daga ɗakin ofishinsa.”
Hajiya ta miƙe tsaye.
“Wane mutum?”
Uncle Musa ya kalleta.
“Mutumin da Haris yake kira da amininsa.”
Hajiya ta dafe ƙirjinta.
“Faisal?”
Uncle Musa ya gyada kai.
Haris ya isa tsohon gidan.
Ya fito daga motar, ya kalli ko’ina.
“Rayhana!”
Babu amsa.
Ya shiga cikin gidan a hankali.
Sai ya ji muryar wani mutum.
“Na san za ka zo.”
Haris ya juya.
Faisal ne.
Haris ya tsaya cak.
“Faisal?”
Faisal ya yi murmushi.
“Ka yi mamaki?”
“Me kake yi a nan?”
“Na jira ka.”
Haris ya matso kusa da shi.
“Ina Rayhana take?”
Faisal ya yi dariya.
“Kullum Rayhana, Rayhana! Tun yaushe ka fara damuwa da wata mace haka?”
“Na tambaye ka ina take!”
Faisal ya cire wayarsa ya nuna masa wani bidiyo.
Rayhana ce a ciki, tana zaune a kan kujera.
Haris ya fusata.
“Me ya sa kake yi mata haka?”
“Saboda ita ce hanyar da zan bi domin samun abin da nake so.”
“Me kake so?”
Faisal ya matso kusa da shi.
“Gaskiyar da mahaifinka ya mutu yana ɓoyewa.”
Haris ya kama wuyan rigarsa.
“Ka kashe mahaifina?”
Faisal ya yi murmushi.
“Ka saki rigata, Haris.”
“Ka amsa min!”
Faisal ya cire hannunsa.
“Ba ni kaɗai ba ne na yi abin da ya faru a wannan gidan. Amma mahaifinka ya yi kuskuren tunanin zai iya tona asirinmu.”
Haris ya yi shiru.
“Kenan kai ne ka kashe shi?”
Faisal ya kalli ƙasa na ɗan lokaci.
“Na taimaka wajen shirya abin da ya faru.”
Haris ya ture shi.
“Ka ci amanata! Na ɗauke ka kamar ɗan’uwana!”
Faisal ya yi dariya.
“Shi ya sa na samu damar kusantarka. Ka yarda da ni fiye da kowa.”
Haris ya matso kusa da shi.
“Idan wani abu ya faru da Rayhana, ba zan taɓa yafe maka ba.”
Faisal ya nuna masa wata ƙofa.
“Ka shiga. Za ka same ta.”
Rayhana tana jin muryoyin mutanen daga ɗayan ɗakin.
Ta yi ƙoƙarin kwance igiyar da ke hannunta.
A ƙarshe ta samu nasarar sassauta ta.
Ta tashi a hankali ta fara neman hanyar fita.
Sai ta ji muryar Haris.
“Rayhana!”
Ta yi ƙoƙarin amsawa.
“Haris! Ina nan!”
Ya ji muryarta ya ruga zuwa ɗakin.
Da ya buɗe ƙofar, sai ya tarar da ita a tsaye, hannayenta a ɗan sassauce.
Ya matso ya kwance sauran igiyar.
“Kin ji rauni?”
Ta girgiza kai tana kuka.
“Na yi tunanin ba zan sake ganinka ba.”
Haris ya riƙe kafadunta.
“Na gaya miki ba zan bar wani abu ya same ki ba.”
Rayhana ta rungume shi.
Ya tsaya na ɗan lokaci, sannan ya rungume ta sosai.
“Na tsorata sosai, Haris.”
Ya shafa kanta.
“Ki yi haƙuri.”
Sai aka ji ƙarar harbi daga waje.
Haris ya ture Rayhana a hankali ya tsaya a gabanta.
“Ki tsaya a bayana!”
Faisal ne ya shigo da bindiga a hannunsa.
“Abin tausayi. Har yanzu kana tunanin za ka iya ceton kowa.”
Haris ya kalleshi cikin fushi.
“Ka sauke makamin.”
Faisal ya yi murmushi.
“Ba zan iya ba. A yau dole ne wannan labarin ya ƙare.”
Rayhana ta kama hannun Haris.
“Haris, mu tafi. Don Allah.”
Faisal ya nuna su da bindigar.
“Babu wanda zai fita daga nan sai an gama magana.”
A daidai wannan lokacin, wata mota ta tsaya a wajen gidan.
Alhaji Sulaiman ya fito tare da wasu mutane biyu.
Ya shiga gidan da sauri.
“Faisal! Ka dakatar da wannan abin!”
Faisal ya juyo.
“Alhaji Sulaiman? Kai kuma me ya kawo ka?”
Sulaiman ya kalleshi cikin fushi.
“Na gaya maka kada ka taɓa yarinyar nan!”
Faisal ya yi dariya.
“Yarinyar nan? Ka manta cewa ita ce dalilin da ya sa komai ya faru?”
Sulaiman ya matso.
“Rayhana ba ta da laifi.”
Faisal ya nuna shi da bindiga.
“Ke ma ka yi shiru! Shekaru ashirin kana yaudarar mutane.”
Haris ya kalli Sulaiman.
“Me yake nufi?”
Sulaiman ya kasa magana.
Haris ya ƙara tambaya.
“Wane sirri kake ɓoyewa?”
Sulaiman ya kalli Rayhana.
“Rayhana, ki yi haƙuri. Na yi ƙoƙarin kare ki.”
Ta fara kuka.
“Ni dai gaskiya nake so. Me ya sa kowa yake ɓoye min komai?”
Sulaiman ya buɗe baki zai yi magana.
Sai Faisal ya harba bindigarsa.
An ji ƙara mai ƙarfi.
Sulaiman ya faɗi ƙasa.
“Sulaiman!”
Rayhana ta yi ihu ta ruga wajensa, amma Haris ya riƙe ta.
“Ki tsaya! Kada ki je!”
Faisal ya yi amfani da damar ya gudu ta ƙofar baya.
Haris ya kalli Sulaiman da ke kwance cikin jini.
Ya durƙusa kusa da shi.
“Alhaji Sulaiman! Ka buɗe idanunka!”
Sulaiman ya buɗe idanunsa a hankali.
Ya kama hannun Haris.
“Ka… kula da Rayhana…”
Haris ya sunkuya.
“Me ya sa? Wacece ita a gare ka?”
Sulaiman ya kalli Rayhana.
Sai ya furta kalmomin da suka sa Rayhana ta kasa motsi.
“Rayhana ba ’yata ba ce, Haris… mahaifinta na gaskiya yana cikin wannan gidan da kuke zaune.”
Haris ya ɗago kai a hankali.
“Me ka ce?”
Sulaiman ya yi ƙoƙarin ci gaba da magana.
Amma kafin ya iya faɗin wani abu, sai idanunsa suka rufe.
Rayhana ta fashe da kuka.
“Don Allah! Kada ku mutu! Ina son sanin gaskiya!”
Bayan an kai Sulaiman asibiti, Haris ya dawo da Rayhana gida.
Dukansu sun yi shiru a cikin motar.
Da suka isa gida, Hajiya ta fito da sauri.
“Rayhana!”
Ta rungume ta.
“Na yi tunanin na rasa ki!”
Rayhana ta rungume ta tana kuka.
Haris ya tsaya yana kallonsu.
Sai ya kalli Uncle Musa.
“Uncle, ina son gaskiya. Yanzu-yanzu.”
Uncle Musa ya yi shiru.
Haris ya matso kusa da shi.
“Alhaji Sulaiman ya ce mahaifin Rayhana yana cikin wannan gidan.”
Hajiya ta rufe fuskarta da hannayenta.
Uncle Musa ya kalli Haris.
“Ka yi haƙuri, ɗana.”
Haris ya girgiza kai.
“Kar ka kira ni ɗanka idan za ka ci gaba da ɓoye min gaskiya.”
Uncle Musa ya numfasa.
“Idan na gaya maka abin da na sani, ba zan iya tabbatar da cewa rayuwarka za ta ci gaba da zama yadda take ba.”
Haris ya kalli Rayhana.
“Ni dai ina son gaskiya.”
Uncle Musa ya juya ya kalli Hajiya.
Sai ya ce:
“Alhaji Abubakar ya bar wasiƙa kafin mutuwarsa. A cikin wasiƙar ya bayyana sunan mahaifin Rayhana.”
Rayhana ta matsa kusa da su.
“Wane ne?”
Uncle Musa ya yi shiru na wasu daƙiƙu.
Sai ya furta:
“Mahaifin Rayhana shi ne mutumin da kowa a wannan gidan yake kira da mahaifinsa.”
Rayhana ta kalli Hajiya.
Haris ya kalli Uncle Musa.
Kowa ya yi shiru.
Domin mutumin da Uncle Musa yake nufi shi ne…
Alhaji Abubakar.
END OF CHAPTER 10