Free chapter · Read without an account

KOMAWAR MATACCEN UBA

by Ummu Khulsum Abubakar · AMARYAR DA AKA BINNE

AMARYAR DA AKA BINNE

CHAPTER 5: KOMOWAR MATACCEN UBA

Duk wanda ke cikin gidan ya tsaya cak.

Humaira ta kasa motsi. Idanunta sun zuba kan mutumin da ke tsaye a bakin ƙofa.

“Mansur…?”

Ta furta sunan cikin rawar murya.

Mutumin ya yi murmushi mai ɗauke da baƙin ciki.

“Eh, ni ne, Humaira. Mahaifinki.”

Humaira ta girgiza kai.

“A’a! Wannan ba zai yiwu ba. An binne ka tun shekaru da suka wuce. Na ga makabarta, na ga mutane suna kuka a jana’izarka!”

Mansur ya yi taku biyu zuwa cikin gidan.

“Ba mutuwa na yi ba, ’yata. An binne ni ne da rai a cikin wani sirri da ba ki san komai a kansa ba.”

Faisal ya miƙe tsaye cikin sauri.

“Me ya kawo ka nan?”

Mansur ya juya ya kalle shi.

“Har yanzu kana da ƙarfin tambayata me ya kawo ni gidan da aka aura mini ’yata?”

Faisal ya yi shiru.

Humaira ta kalli Faisal, sannan ta koma kallon Mansur.

“Don Allah, wani ya gaya mini gaskiya. Wacece Safnah? Me ya sa ake ɓoye ta a wannan gida? Kuma wane ne ainihin mahaifina?”

A wannan lokacin Maryam ta fito daga ɗakin ciki.

Da zarar ta ga Mansur, sai ta riƙe bango.

“Mansur!”

Ya kalle ta cikin tsananin fushi.

“Maryam, kin yi tunanin ba zan dawo ba kenan?”

Hawaye suka fara zuba daga idanunta.

“Na yi duk abin da na yi ne saboda—”

“Ki yi shiru!”

Muryarsa ta daki gidan.

“Shekaru biyar kina gaya wa duniya cewa na mutu. Kin sa aka binne wani mutum a madadina. Kin kuma sa ’yata ta rayu cikin ƙarya.”

Humaira ta kama kanta.

“Me kuke nufi? Wani mutum aka binne a madadinka?”

Mansur ya zaro wata tsohuwar takarda daga aljihunsa.

Ya miƙa wa Humaira.

“Karanta wannan takarda. Za ki fahimci dalilin da ya sa aka aura miki Faisal.”

Humaira ta karɓa da hannayen da suke rawa.

Da ta buɗe takardar, sai ta ga hoton wani jariri, tare da sunan da ya sa numfashinta ya tsaya.

SAFNAH MANSUR.

Ta ɗaga kai.

“Safnah…?”

Mansur ya gyada kai.

“Safnah ba ƙanwarki ba ce kawai, Humaira. Ita ce dalilin da ya sa aka binne ni a idon duniya.”

Kafin ya ƙarasa magana, sai aka ji wata murya daga saman bene.

“KU DAINA!”

Kowa ya juya.

Safnah ce.

Tana tsaye a saman matakala, hannunta ɗaya a kan jikin ta saboda raunin da take fama da shi.

Ta sauko a hankali.

“Mahaifi, ka yi shiru. Ba su san komai ba tukuna.”

Mansur ya kalle ta cikin mamaki.

“Safnah?”

Ta ƙarasa ƙasa, ta tsaya gaban Humaira.

“Yar uwa, ki yafe mini. Na daɗe ina son gaya miki gaskiya.”

Humaira ta kama hannunta.

“To ki gaya mini yanzu. Me aka yi mana?”

Safnah ta kalli Faisal.

“Domin Faisal ne ya san inda aka binne ainihin amaryar da aka ce ta mutu.”

Faisal ya ja da baya.

“Safnah, ki yi hankali da abin da za ki faɗa.”

Safnah ta yi dariyar takaici.

“Me? Kana tsoron gaskiya ne?”

Sai ta juya ga Humaira.

“Amaryar da aka binne ba ni ba ce…”

Ta nuna Humaira da yatsa.

“KE CE, HUMAIRA!”

Humaira ta saki hannunta.

A daidai lokacin ne wutar gidan ta mutu.

A cikin duhun, aka ji karar harbin bindiga.

CI GABA…


Want the next chapter?

ui.create_a_free_arewapen_account_to_save_progress_unlock_paid_chapters_fol