(A father's concern) 21_20
by @sheolly
KADDARAR SOYAYYA
"by sheolly"
Tun bayan wannan ranar da Alhaji Bashir ya yi wa Muhammad magana, zuciyarsa ta kasa samun nutsuwa.
Yana zaune a babban ofishinsa a gidansa, amma hankalinsa ba ya kan takardun da ke gabansa. Abin da yake tunani shi ne rayuwar dansa tilo.
Muhammad yana da komai a rayuwa — kyau, ilimi, kudi da matsayi — amma akwai wasu halaye da suke kara damun mahaifinsa.
"A person can have everything, but without discipline, everything can be lost."
Da yamma, bayan ya dawo gida, Alhaji Bashir ya tarar da matarsa Hajiya Aisha a falon gidan.
" Aisha, ina son mu yi magana."
Ta kalle shi cikin kulawa.
"Me ya faru, Alhaji?"
Ya zauna yana sauke numfashi.
"Abin da ya shafi Muhammad ne."
Nan take fuskar Hajiya Aisha ta canza.
"Muhammad? Me ya yi kuma?"
Alhaji Bashir ya kalle ta.
"Ba wai ina cewa shi mugun yaro ba ne. Amma kin san halinsa. Ba ya son sauraron shawara. Yana yin abubuwa yadda yake so."
Hajiya Aisha ta girgiza kai.
"Alhaji, ka san Muhammad. Shi namiji ne yanzu. Kada ka matsa masa sosai."
Alhaji Bashir ya yi shiru na dan lokaci.
"Aisha, wannan ba matsawa ba ne. Ina tunanin makomarsa ne."
Sai ya fada a hankali:
"Ina ganin aure zai iya taimaka masa ya samu nutsuwa."
Hajiya Aisha ta kalle shi cikin mamaki.
"Aure?"
"Eh."
Nan take ta girgiza kai.
"A'a Alhaji, ban yarda ba."
Alhaji Bashir ya kalle ta.
"Me yasa?"
"Saboda Muhammad bai shirya ba. Kuma wace yarinya za ka ba shi? Ka san halinsa kuwa?"
Alhaji Bashir ya yi shiru.
Gaskiya maganar matarsa ta taba shi, domin shi ma bai san wace yarinya ce za ta iya dacewa da Muhammad ba.
Hajiya Aisha ta ci gaba da cewa:
"Ba zan so wata yarinya ta shiga rayuwarsa ta sha wahala saboda halinsa."
Alhaji Bashir ya sauke numfashi.
"I want him to change before life teaches him the hard way."
"To ka san wace za ka aurawa?"
Alhaji Bashir bai amsa ba.
Domin a gaskiya, bai da wata amsa.
Bai san wace yarinya ce za ta iya fahimtar Muhammad ba. Wace ce za ta iya jure halinsa, kuma a lokaci guda ta taimaka masa ya zama mutumin da yake so ya gani.
Ya tashi daga kujerarsa yana tunani.
Amma a zuciyarsa akwai wani suna da bai dawo masa ba tukuna...
Da wata yarinya da ba su san cewa kaddara za ta hada su da Muhammad ba.
Bayan Alhaji Bashir ya bar falon da matarsa Hajiya Aisha, ya shiga babban falonsa na kansa. Ya zauna a kujerar alfarma, amma zuciyarsa har yanzu cike take da tunani.
Maganar Muhammad ce ta fi komai yawo a zuciyarsa.
Ya dade yana kallon wayarsa ba tare da ya taba ta ba. Fuskarsa tana nuna damuwa, kamar mutum da yake neman mafita amma bai san daga ina zai fara ba.
A wannan lokacin sai wayarsa ta yi kara.
Trin... Trin...
Alamar shigowar kira ce.
Ya duba sunan da ya bayyana a screen din wayar.
Nan take fuskarsa ta dan sauya.
Wani irin murmushi kadan ya bayyana.
Saboda mutumin da yake kira ba bako ba ne a gare shi.
Mutum ne da yake da matsayi na musamman a zuciyarsa.
"Alhaji Umar Farouk..."
Da zarar ya ga sunan, wani kaso mai yawa na damuwar da ke kansa ya ragu.
Domin Alhaji Umar Farouk yana daga cikin mutanen da Alhaji Bashir yake matukar daraja. Ba wai saboda dukiyarsa kadai ba, sai saboda halinsa, mutuncinsa da yadda yake girmama mutane.
Ya dauki wayar.
"Assalamu Alaikum, Umar."
Daga dayan bangaren aka amsa da farin ciki.
"Wa Alaikumus Salam, Bashir. Yaya gida? Yaya kake?"
Alhaji Bashir ya yi murmushi.
"Alhamdulillah, muna lafiya. Na dade ban ji muryarka ba."
Alhaji Umar ya yi dariya kadan.
"Ni ma haka. Wallahi kwanaki biyu kenan ina tunanin mu samu lokaci mu zauna mu yi hira, amma abubuwa suka yi yawa."
Alhaji Bashir ya gyara zamansa.
"Gaskiya ne. Har na yi kewar zamanmu na baya."
"Some friendships are built on respect, not just time."
Alhaji Umar ya yi farin ciki da jin hakan.
"Bashir, ya kamata mu shirya mu hadu."
Alhaji Bashir ya amsa da sauri.
"To, zan zo gidanka mu zauna mu tattauna."
Sai Alhaji Umar ya katse shi a hankali.
"A'a Bashir, ka bar maganar zuwa. Ni zan zo wajenka."
Alhaji Bashir ya yi murmushi.
"Umar, ai kai bako na ne."
Alhaji Umar ya amsa:
"A'a, kai ne babban abokina. Ina son zuwa in gaishe ka a gidanka."
Alhaji Bashir ya ji dadi sosai.
"To shikenan. Ka zo family house dina."
Ya dan yi shiru sannan ya kara da farin ciki:
"Amma ka taho da yaranka, don Allah. Na yi kewarsu sosai."
Alhaji Umar ya yi murmushi a daya bangaren.
"Insha Allah, zan zo da su."
Bayan sun yi sallama, Alhaji Bashir ya ajiye wayar.
A karon farko cikin kwanaki da dama, zuciyarsa ta samu dan kwanciyar hankali.
Bai san cewa wannan kiran ba kawai na ziyara ba ne...
A'a, wata hanya ce da kaddara ta fara bude domin hada rayuwar iyalan biyu...
Da yamma ta fara lullube birnin Zariya, wata mota ta shigo cikin babban gidan Alhaji Bashir.
Driver ya tsaya a harabar gidan, sannan ya fito ya bude musu kofa.
Su ne 'ya'yan Alhaji Bashir mata biyu, wadanda suka dawo daga gidan kanwar mahaifinsu da ke Kaduna.
Cike da farin ciki suka shiga gidan, suna dauke da kayansu.
Da suka shiga falon, sai suka ga Mom dinsu, Hajiya Aisha, tana zaune cikin nutsuwa.
Nan take fuskokinsu suka haskaka.
"Mom!"
Suka kira cikin farin ciki.
Hajiya Aisha ta mike tana murmushi.
"Ku ne?"
Ba su jira komai ba, suka rungume ta cikin murna.
"We missed you so much, Mom."
Hajiya Aisha ta rungume su tana dariya.
"Ni ma na yi kewarku, 'ya'yana."
Bayan sun gama murna da tambayar yadda kowa yake, sai suka fara tambayar kaninsu.
"Mom, ina Muhammad?"
Hajiya Aisha ta kalle su.
"Yana dakinsa."
Daya daga cikinsu ta yi murmushi.
"Kamar yadda ya saba kenan?"
Hajiya Aisha ta dan yi shiru kafin ta amsa.
"Eh... yana dakinsa."
A gaskiya, Muhammad ba ya bacci kamar yadda suke zato.
A cikin dakinsa yana zaune ne cikin nutsuwa, yana kallon wayarsa, hannunsa dauke da sigari.
Rayuwarsa ta zama haka a wasu lokuta — boye abubuwan da iyayensa ba sa so ya yi.
Lokacin da 'yan uwansa suka ji hakan, sai suka yi shiru na dan lokaci.
Sai daya daga cikinsu ta tabe baki.
"Har yanzu bai daina ba?"
Hajiya Aisha ta sauke numfashi.
"Na fada masa, na yi masa nasiha... amma kun san halinsa."
Sai suka ce:
"Mom, ai mun taba fada masa. Daddy ma ya dade yana fada masa."
Duk da haka, babu wanda ya tsane Muhammad. Domin duk da matsalolinsa, shi ne kaninsu daya tilo, kuma suna matukar kaunarsa.
"He may have flaws, but he is still our brother."
Daga nan suka tambayi mahaifinsu.
"Mom, Daddy fa?"
Hajiya Aisha ta nuna sama.
"Yana sama a falonsa."
Da zarar suka ji haka, sai suka mike da sauri.
"Mu je mu gaishe shi!"
Hajiya Aisha ta girgiza kai tana murmushi.
"Ku dai rage wannan gudun. Kun girma fa, ba yara ba ne."
Amma kamar ba su ji ba, suka ruga zuwa sama suna dariya.
"Slow down!"
Hajiya Aisha ta kira su, amma dariyarsu kawai ta amsa.
Da suka isa kofar falon Alhaji Bashir, suka tsaya suna shirin shiga.
Bayan sun shiga daya bayan daya, suka tarar da mahaifinsu zaune yana aiki.
Nan take fuskarsa ta haskaka.
"Alhamdulillah! Ku dawo?"
Ya mike tsaye cikin farin ciki.
Ya rungume su daya bayan daya.
"I missed you both."
Sun zauna suna ba shi labarin zamansu a Kaduna, shi kuma yana sauraro cikin farin ciki.
Bayan sun gama hira, Alhaji Bashir ya ce:
"Af, gobe da yamma ina son ku kasance a gida."
Suka kalle shi.
"Me zai faru, Daddy?"
Ya yi murmushi.
"Zan yi bako. Abokina na kusa, Alhaji Umar Farouk, zai zo tare da yaransa."
Duk suka yi murmushi.
"To Daddy."
Alhaji Bashir ya koma kallon su cikin farin ciki.