93
🐾 BARRISTER SUHAIL 🐾
Mallakar
KHADIJA WRITES
YOUNG TALENTED WRITERS ASSOCIATION (YOTA)
⸻
💖 Dedicated To My Mom 💖
⸻
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ
🅿️—93
Bayan Malam ya sanar da Suhail sunan da ya raɗawa jaririyar, ya ɗauki hanyarsa zuwa Abuja
Tun daga ranar kuwa, Ammi ta fara lura da wani sabon yanayi tattare da Iman
Da farko ta ɗauka gajiyar aikin tiyata ce
Sai dai kwanaki suna wucewa, abin maimakon ya ragu sai ƙaruwa yake
Ko da Khairiya ta yi kuka, Iman ba ta ɗaukar ta
Ammi ko Hafsat ne suke rige-rigen ɗaukar jaririyar
Idan lokacin shayarwa ya yi kuwa
Sai Iman ta ce
“Ammi… zafi yake min"
Ammi ta yi haƙuri.
Ta nuna mata yadda za ta riƙe jaririyar
Ta nuna mata yadda za ta ba ta nono
Amma kullum amsa ɗaya ce
“Ba za ta iya ba"
A hankali Ammi ta fara jin tsoro
Ta kan zauna tana kallon Iman
Yarinyar dai ba ta da wata rashin lafiya
Jikinta yana ƙara samum sauki
Raunin tiyata ma yana warkewa
Amma zuciyarta kamar tana wani wuri dabam
Sau da yawa sai ta zauna tana kallon Khairiya kamar ba ’yarta ba
Hafsat ce ta fi yawan kula da jaririyar
Ita ce ke mata wanka
Ita ce ke canja mata kaya
Ita ce ke rarrashinta idan ta yi kuka
A farko Ammi ta ce a ranta
“Ko damuwar bayan haihuwa ce (postpartum depression)?”
Sai ta ci gaba da lallashinta
Amma bayan wasu kwanaki
Ta fahimci abin ya fara wuce gona da iri
Wata rana Khairiya tana kuka sosai Saboda yunwa
Ammi ta kawo ta gaban Iman
Ta ce
“Ki ba ta nono"
Iman ta girgiza kai
“Ba zan iya ba Ammi"
“Ammi… zafi yake min"
Ammi ta yi shiru na ɗan lokaci
Sai ta zauna kusa da ita
Cikin taushi ta ce
“Dole ne ki bata kuwa"
Da Iman ta ƙi
Sai Ammi ta rungumo ta
Ta taimaka mata ta zaunar da Khairiya a ƙirjinta
Da ta ciro mata nono da kanta
Sai Iman ta fashe da kuka
Hawayenta suka jiƙa fuskarta
Khairiya kuwa ta kama shan nonon cikin natsuwa
Ammi ma idanunta suka cika da hawaye
Ta san ba ciwon jiki kaɗai ne ke damun Iman ba
Har zuciyarta ma tana ciwo
Duk da haka
Ammi ta sami Malam
Ta ba shi labarin komai
Da yamma Malam ya kira Iman
Ta zo ta zauna gabansa
Ya kalle ta cikin natsuwa
Ya ce
“Khadija"
“Ko wani abu ya haɗa ki da mahaifin wannan jaririyar nan"
“Ba ita tai yi miki laifi ba"
“Ba ta san komai ba"
“Ba ki da ikon ɗaukar fushinki ki ɗora mata"
“Allah ne Ya ba ki amanarta"
“Idan kika kasa kula da ita… wa zai kula da ita?”
Hawayen Iman suka sake zuba
Ta sunkuyar da kai
“Ka yi haƙuri Malam"
“Ban san me yake damuna ba"
Malam ya ce
“Ki nemi taimakon Allah"
“Ki daina bari Shaiɗan ya rinjayi zuciyarki"
Tun daga wannan ranar
Iman ta fara ƙoƙarin kula da Khairiya
Ko da ba ta saba ba
Tana ɗaukar ta
Tana shayar da ita
Tana daukar ita tayi kuka
A hankali soyayyar jaririyar ta fara shiga zuciyarta
⸻
A Abuja kuwa
Da Suhail ya isa gida, abu na farko da ya yi shi ne kiran Mami
Bayan sun gaisa ya ce
“Mami…”
“Alhamdulillah"
“Iman ta haihu lafiya"
Mami ta yi farin ciki sosai
“Allah Ya raya mana"
“Ameen"
A ranar
Kwana biyar kenan da dawowar Mami gidan mijinta
Tun shigarta gida
Abba ya lura da wani babban canji a tare da ita
Ta daina tsawa
Ta daina raina ma’aikata
Har da Aunty Fauziya
Yadda take mata magana ya sauya gaba ɗaya
Abba ya yi mamaki
Ranar da Mami ta ba su labarin haihuwar Iman
Aunty Fauziya ta yi farin ciki
Ta ce
“Alhamdulillah"
“Ya kamata mu kai mata kayan barka"
Nan take ta haɗa kyawawan kayan jarirai
Da sauran abubuwan buƙata
Abba ya tambaya cikin mamaki
“Af… tana ina yanzu?”
Gaban Mami ya faɗi
Ta gane har yanzu bai san gaskiyar abin da ya faru ba
Da sauri ta ce
“Tana gidan su ne"
“Haihuwar ce ta zo da ɗan matsala"
Aunty Fauziya ta lura da yadda Mami ta rikice
Sai dai ba ta ce komai ba
Ta ce
“Ku ba ni kayan ni zan je"
“Driver zai kai ni"
Ba tare da ɓata lokaci ba
Ta kama hanyar gidan su iman
Da ta isa gidan Malam
tun a tsakar Iman ta ji muryarta
Nan take ta fito daga ɗaki
Ko da ta gan ta
Sai zuciyarta ta cika da wani iri
Ba za ta taɓa mantawa da alherin Aunty Fauziya ba
Ta gaishe ta cikin ladabi
Aunty Fauziya ta rungume ta
Ta ce
“Iman ashe an sauka"
murmushi iman tayi ta jata suka shiga dakin
Hafsat Ta fito da Khairiya
Aunty Fauziya ta karɓe ta
Ta yi murmushi
“Masha Allah…”
“Allah Ya raya ki"
Amma yayin da take kallon Iman
Sai ta lura da wani abu
Fuskarta ta rame
Murmushinta ba ya fitowa daga zuciya
Idanunta kuwa
Sun cika da wani irin baƙin ciki
Ta juya ta dubi Ammi da gaisuwa ce ta shiga tsakanin su
Ta ce cikin ladabi
“Ammi"
“Dan Allah idan ba damuwa"
“Ina so ni da Iman mu ɗan yi magana mu kaɗai"
Ammi ta fahimci akwai abin da ta lura da shi
Ta jinjina kai
Ta fito tare da Hafsat
Suka barsu su biyu."
Aunty Fauziya ta matsa kusa da Iman."
Ta kamo hannunta
“Iman"
“Lafiya kuwa?”
“Na lura akwai abin da yake damunki'"
“Na haɗa ki da girman Allah"
“Idan akwai wata matsala… ki faɗa min"
Nan take
Kuka ya ƙwace wa Ima
Ba ta iya ɓoye komai ba
Ta ba ta labarin komai
Tun daga ranar da mami ta dawo gidan su aka wulaƙanta ta
Har zuwa mutuwar aurenta da Suhail wanda mami ce tirsasa sa
Watanni bakwai kenan da faruwar komai
Aunty Fauziya ta tsaya cak
“Subhanallah…”
“Wallahi ban san komai ba"
Hawaye suka cika idanunta
Ta kamo hannun Iman da ƙarfi
“Ki yi haƙuri"
“Allah Ya fi kowa sanin abin da ya faru"
“Allah zai gyara lamarin"
Ta rungume ta
Ta share mata hawaye
Bayan ta yi mata addu’a
Ta yi musu sallama
A hanya cikin mota
Tunani kawai take yi
A ranta ta ce
“Duk alamu"
“Abba bai san komai ba""
“Dole ne ya san gaskiyar abin da ya faru"
Ta jingina da kujerar motar
Ranta ya yi matuƙar ɓaci
Ta yi alƙawarin
Ba za ta yi shiru ba
Bayan Aunty Fauziya ta dawo gida
Tun daga shigowarta Abba ya lura da wani canji a tattare da ita
Ba fara’arta ta saba ba
Ba ta da walwala
Tunani ne ya mamaye fuskarta
Har bayan sun gama cin abinci tana cikin yanayin
Abba ya ajiye spoon ɗinsa
Ya dubeta
“Fauziya"
Ta ɗago kai
“Na’am"
“Lafiya kuwa?”
Ta yi saurin ƙaƙalo murmushi
“Lafiya lau"
Abba ya girgiza kai
“A’a.”
“Na fi shekar goma ina rayuwa da ke"
“Na san lokacin da kike cikin damuwa"
Ta yi shiru
Ta sunkuyar da kanta
Ta yi niyyar ɓoye masa gaskiyar
Ba don komai ba
Sai don ba ta son Mami ta ji cewa ita ce ta bayyana abin da aka ɓoye
Sai dai
Ta tuna cewa ci gaba da ɓoye gaskiya ba zai kawo maslaha ba
A hankali ta sauke ajiyar zuciya
“Alhaji"
“Akwai wani abu da ya kamata ka sani"
Abba ya daidaita zamansa
“Menene?”
Cikin nutsuwa
Aunty Fauziya ta fara ba shi labarin duk abin da ta ji daga bakin Iman
Tun daga ranar da aka kore ta
Har zuwa mutuwar aurenta da Suhail
Da zaman da ta yi a gidan Malam
Da cikin da take ɗauke da shi
Har zuwa haihuwar Khairiya
Kowace kalma da take faɗa
Sai fuskar Abba ta ƙara sauyawa
Lokacin da ta kai ƙarshen labarin
Shiru ya mamaye falon
Abba ya kasa cewa komai
Ya zauna kamar mutum-mutumi
Idanunsa sun tsaya wuri ɗaya
Tamkar ya kasa gaskata abin da kunnuwansa suka ji
Can kuma
A hankali hawaye suka fara cika masa ido
Ya girgiza kai
“innalillahi wa'inna illahir raji'un"
Muryarsa ta yi rawa
“Yarinyar nan"
“Yarinyar nan tana gidan Malam tsawon watanni bakwai"
“An raba aurenta"
“Ni kuma ban san komai ba?”
Hawayen da yake ƙoƙarin dannewa suka zubo
Ya rufe fuskarsa da tafin hannunsa
Karo na farko
Aunty Fauziya ta ga Abba yana kuka saboda Iman
Ya ɗaga kansa cikin ciwo
“Fauziya"
“Ko na masu laifi ne"
“Ba su ga ya dace a sanar da ni ba?”
Ta girgiza kai
“A’a.”
“Ban ga laifinsu ba"
“Da alama ba su so ƙarin matsala ne"
Abba ya miƙe tsaye."
Cikin murya mai nauyi ya ce
“Allah Ya isa tsakanina da Laila"
“Da wani ido zan kalli Malam?”
“Mutumin da na je na roƙi auren Iman kuma ya bamu"
“Mutumin da ya amince da ni"
“Yau ga abin da ya faru"
“Ni kuma ban ma sani ba"
Ya share hawayensa
Sai dai zuciyarsa ta ƙi samun nutsuwa
A fusace ya juya
Kai tsaye ya nufi part ɗin Mami.
Aunty Fauziya ta firgita
“Alhaji"
Ta kira shi
Bai waiwayo ba
Ta sake cewa
“Don Allah ka saurare ni mana"
Har ta yi ƙoƙarin binsa
Amma ko kallonta bai yi ba
A zuciyarsa
Abu ɗaya ne kawai yake ta maimaitawa
“Ta yaya aka ɓoye mini wannan babban al’amari?"
Tun daga bakin ƙofar falon…
Mami ta ji muryar Abba cikin tsananin fushi.
“Laila!”
“Laila!!”
Gabanta ya faɗi
Tun kafin ya shigo ta san akwai abin da ya faru
A hankali ta miƙe tsaye duk da kafar robar dake jikin ta
Hannayenta suka fara rawa.
Abba ya shigo falon fuskarsa cike da baƙin rai
Idanunsa sun yi ja
Ya tsaya gabanta
Na wasu daƙiƙu bai iya cewa komai ba
Sai kawai ya ɗaga hannu sama
“Allah Ya isa tsakanina da ke Laila!”
Mami ta sunkuyar da kai
“Alhaji"
Kar ki kira sunana!”
Ya katse ta da ƙarfi
“Kin cuce ni!”
“Kin yaudare ni!”
“Kin haɗa baki da yaran ki kuka ɓoye mini magana mafi girma da ta taɓa faruwa a gidana"
“Har tsawon watanni bakwai… ban san cewa Iman tana gidan iyayenta ba"
“Ban san an raba aurenta da ɗana ba"
“Da wani ido zan sake kallon Malam?”
“Da wani fuska zan sake kallon iyayen yarinyar?”
Mami hawaye suka fara zubo mata
Ta san wannan ranar za ta zo
Sai dai ba ta yi tunanin za ta yi zafi haka ba
Cikin rawar murya ta ce
“Alhaji… na yi kuskure"
“Wallahi na yi nadama"
“Ka yi haƙuri"
“Ban yi hakan don in ƙi ka sani ba…”
“Na rasa yadda zan gaya maka ne"
Abba ya yi dariyar takaici
“Kin rasa yadda za ki gaya mini?”
“Ni mijinki ne ko ba ni ba?”
“Ni uban gidan nan ne ko ba ni ba?”
“Yanzu har irin wannan magana za a ɓoye mini?” saboda ke kika hada komai ko
Ya dafe ƙirjinsa
“Wallahi Laila… kin karya amanar da na ba ki"
Mami ta durƙusa gabansa
“Don Allah ka yafe mini"
“Wallahi ba zan sake ba"
“Na san na yi laifi"
Abba ya ja baya
“Ba na son jin komai"
“Tun daga yau"
“Na sake ki"
“Saki ɗaya"
“Ki bar mini gidana"
Nan take Mami ta saki wani irin kuka
Ta riƙe ƙafafuns
“Alhaji!”
“Don Allah!”
“Kada ka yi mini haka"
“Na tuba"
“Na yi nadama"
A daidai lokaci
Aunty Fauziya ta shigo cikin sauri
“Alhaji!”
“Don Allah ka kwantar da hankalinka"
“Idan hankali ya gushe, hankali ake sawa a nemo sa"
“Ba daidai ba ne a yi saki cikin wannan irin fushi"
Abba ya juya ya kalle ta
Idanunsa cike da fushi
“Fauziya!”
“Wallahi idan kika sake saka baki a kan wannan muguwar matar…”
“Zan haɗa da ke"
Shiru ya mamaye falon
Aunty Fauziya ta yi shiru
Ta fahimci ba wannan ne lokacin da zai saurare ta b
Abba ya juya
Ba tare da ya sake kallon Mami ba…"
Ya fita daga falon
Ƙarar rufe ƙofar ta kara firgita Mami
Ta zauna a ƙasa
Kukanta ya ƙaru
Ta dafe kanta da hannayenta biyu
“Na shiga uku…”
Ta furta cikin kuka
“Yanzu ina zan dosa?”
“Na’ima ba zan iya komawa gidanta ba…”
“Shi ma Suhail ba zai yi farin ciki da zuwana ba…”
“Na rasa mafita.”
Aunty Fauziya ta zauna kusa da ita
Ta kama hannunta
“Ki kwantar da hankalinki.”
“Da izinin Allah… wannan ba ƙarshen komai ba ne"
“Za mu nemi hanyar gyara abin da ya lalace
Sai dai Mami ta san… wasu ƙofofi idan an rufe su, ba kalmar “yi haƙuri” kaɗai ke sake buɗe su ba karo na farko a rayuwarta, ta fara jin tsoron sakamakon abin da hannunta ya aikata
like share and comment