BARRISTER SUHAIL

94

by @officialkhadeey

🐾 BARRISTER SUHAIL 🐾

Mallakar

KHADIJA WRITES

YOUNG TALENTED WRITERS ASSOCIATION (YOTA)


💖 Dedicated To My Mom 💖


بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ

🅿️—94

Bayan Alhaji ya tafi

Malam ya daɗe tsaye a ƙofar gida

Numfashi kawai yake saukewa

Abin da ya ji daga bakin Alhaji ya tsaya masa a rai

A hankali ya shiga cikin gida

Ya sami Ammi zaune tana rike da Khairiya

Ya dubeta ya ce

“Maryama"

Ta ɗago kai

“Na’am Malam"

“Ki kira min Iman"

Ba tare da tambaya ba Ammi ta miƙe

Ta nufi ɗakin Iman

Ta same ta zaune tana linke kayan su da Hafsat ta wanke

“Iman"

“Malam na kiranki"

Gaban Iman ya faɗi

Ta gyara zamanta

Ta miƙe ta bi bayan Ammi

Da ta shiga ɗakin Malam

Ta zauna a ƙasa kamar yadda ta saba

“Assalamu alaikum"

“Wa alaikumus salam"

Malam ya amsa

Ya ɗan yi shiru kafin ya ce

“Khadija"

“Na’am Malam"

“Yanzu kina cikin wani hali da ba na son in ƙara miki wani nauyi"

“Amma akwai magana da dole na gaya miki"

Iman ta yi shiru

Ta ci gaba da saurarensa

Malam ya sauke ajiyar zuciya

“Yau Alhaji mahaifin Suhail ya zo nan"

Nan take zuciyar Iman ta buga

Ta ɗago kai cikin mamaki

“Abba?”

Kai Malam ya jinjina

“Eh"

“Ya zo ne domin neman afuwa akan Abinda ya faru"

Idanun Iman suka cika da hawaye

Malam ya ci gaba

“Ya ce bai san abin da ya faru ba sai jiya"

“Ya kuma zo yana roƙon a sake haɗa aurenku"

Shiru tayi

Wani irin shiru ya mamaye ɗakin

Iman ta sunkuyar da kanta

Hawayenta suka fara sauka ɗaya bayan ɗaya

Malam ya ci gaba cikin nutsuwa

“Har ila yau"

“Ya sanar da ni cewa Suhail yana asibiti"

Iman ta ɗago kai da sauri Baba

“Asibiti?”

“Eh yana Asibiti"

“Likitoci sun  tabbatar masu da ya kamu da ciwon zuciya"

Nan take fuskar Iman ta sauya

Ta dafe ƙirjinta

“Innalillahi wa inna ilaihi raji’un"

Ba ta san lokacin da hawayenta suka ƙaru ba

Sai dai ta yi saurin share su

Malam ya lura da hakan

Amma bai ce komai ba

Ya ce cikin sanyin murya

“Khadija"

“Ban kira ki nan domin in tilasta miki komawa wajensa ba"

“Ni ba zan taɓa tilasta miki abin da zuciyarki ba ta so"

“Ke ce Allah Ya ba zaɓi"

“Idan kin ce ba za ki koma ba…”

“Wallahi zan mutunta matsayinki"

“Idan kuma kin ce za ki koma"

“Haka ma zan tsaya a bayanki"

Ya ɗan yi shiru

“Kawai ina so ki yi istikhara"

“Ki nemi zabin Allah"

“Kar ki yanke hukunci saboda fushi"

“Kar kuma ki yanke shi saboda kinji tausayin sa"

“Ki yanke shi saboda Allah"

Iman ta kasa magana

Hawayenta ne kawai ke sauka

A hankali ta ce

“Malam"

“Ni yanzu ban san abin da zuciyata take so ba"

“Duk lokacin da na tuna abin da ya faru… zuciyata tana ciwo"

“Amma banji daɗin yadda aka ce yana asibiti kuma nasan saboda ni"

Ta rufe fuskarta da tafin hannayenta

“Ban san me yake faruwa da ni ba"

Malam ya miƙe

Ya ɗora hannunsa a kanta

“Allah Ya ya miki zabi mafi Alkairi Khadija ya kuma miki albarka dake da Abinda kika haifa dama wanda zaki haifa a gaba"

“Amin.”

Ta amsa cikin kuka

Malam ya juya ya fita daga ɗakin

Ya bar Iman ita kaɗai

Ta zauna tana kallon Khairiya da ke barci cikin natsuwa

A hankali ta rungume ta a ƙirjinta

Ta lumshe idanunta

Sai hoton Suhail ya fara yawo a cikin zuciyarta

Musamman ranar da ya ce mata

“You are my peace… my safe place… and my home"

Hawaye suka sake zubo mata

Ba ta san ko zuciyarta tana ƙoƙarin yafiya bane 

Ko kuwa tana ƙoƙarin mantawa ne

Bayan tattaunawar Malam da Iman

Bai sake mata maganar komawa wajen Suhail ba

Ya bar ta da zuciyarta.'

Ya san akwai wasu yaƙe-yaƙe da mutum ba zai iya yi wa wani ba

Sai dai shi kaɗai zai yi da kansa

Kowace rana

Iman na ƙoƙarin kula da Khairiya

Amma duk da haka

Babu rana ko ɗaya da rana za ta faɗi ba tare da zuciyarta ta tuna da Suhail ba

Wani lokaci idan tana shayar da Khairiya

Sai ta tuna yadda ya riƙe hannunta yana mata alƙawarin ba zai taɓa barinta ba

Wani lokaci idan ta ji ƙamshin wani turare

Sai zuciyarta ta tuna da ƙamshin turaren Suhail wanda ya fi mata dad'i fiye da ko wanne

Sai ta yi saurin girgiza kanta

“Ya Allah…ka cire shi daga raina"

Amma hakan ya gagara

A gefe guda kuma

Suhail ya kwashe kwana uku a asibiti

Bayan likitoci sun tabbatar yanayinsa ya ɗan daidaita

Aka sallame shi

Abba bai kai shi gidansa ba

Kai tsaye ya wuce da shi gidansa

Ko a zuciyarsa ma

Ya manta ma cewa Suhail yana da wata mata

A gare shi yanzu

Abin da ya fi muhimmanci shi ne lafiyar ɗansa

A ranar da Khairiya ta cika kwana goma da haihuwa

Mubarak ya sake dawowa Kaduna

Bayan sun gaisa da Malam da Ammi

Ya ɗan gyara zamansa

Ya ce

“Malam"

“Akwai maganar da na zo da ita"

Malam ya ce

“Muna jinka"

Mubarak ya ce

“Abubakar da muka taso tare tun muna yara"

“Tun kafin aurwn Iman ya nuna yana  sonta"

“Amma lokacin da aka ba Suhail ita… sai ya haƙura"

Ya ɗan yi shiru

“Yanzu da babu aure"

“Yana roƙon idan za a ba shi dama ya turo manyansa"

Ammi ta yi murmushi

“Masha Allah"

“Abubakar ai yaro ne mai hankali"

“Na san shi sosai"

“Mutum ne na kirki ga ladabi da biyyaya idan yazo gidan nan ko ido baya bari a hada da shi"

“Idan Iman ta aure shi… ta samu miji nagari"

Ta ci gaba da yaba masa

Malam kuwa

Shiru kawai ya yi

Bayan sun gama magana

Sai ya ce

“To"

“Amma ai ba mu ne za mu yanke hukunci ba"

“Ka je ka ji ta bakin Iman"

“Idan ta yarda sai a ci gaba magana"

Mubarak ya jinjina kai

Ya nufi ɗakin Ima

Ya same ta zaune a bakin gado.

Khairiya na kwance gabanta

Tana canza mata diaper

kodata gan shi

Ta yi murmushi

“Yaya Mubarak… yaushe ka zo?”

Ya ce

“Na jima da zuwa"

“Ina wajen Malam"

Ya zauna

Bayan ɗan taƙaitaccen shiru

Sai ya gaya mata dalilin zuwansa.

Ya faɗa mata maganar Abubakar

Har ya gama

Iman ta yi shiru

Ta ci gaba da kallon Khairiya

Daga ƙarshe ta ce cikin sanyin murya ta ce

“Yaya…”

“Don Allah"

“Kada ka sake kawo min wannan maganar aure yanzu"

Mubarak ya haɗe gira

“Saboda me?”

Ta ɗaga kai

“Saboda yanzu…”

“Aure ba ya gabana.”

“Abin da yake gabana shi ne tarbiyyar diyata"

Ta rungumo Khairiya

Ta ƙara da cewa

“Don Allah… ku bar ni da rayuwata"

Mubarak ya yi ƙoƙarin sake magana

Sai ta girgiza kai

“Don Allah"

“Kada ka matsa min"

Ya fahimci ba za ta saurare shi ba.

Sai ya miƙe ya fita

koda ya fita…

Iman ta tsaya cak

Ta jingina da bango

Tunani ya fara yawo a ranta"

“Ta yaya"

“Ta yaya zan haɗa rayuwata da wani namiji"

“Da ba Suhail ba?”

Wannan tunanin kaɗai

Ya sa zuciyarta ta karye

Nan take ta fashe da kuka

Ta rungume Khairiya tana zubar da hawaye

A dakin Malan kuwa…

Mubarak ya ba su labarin abin da ta ce

Ammi ta ɓata rai

“Ni tun tuni na san hankalinta yana kan Suhail"

Malam ya ce cikin natsuwa

“To… ki barta mana
idan tana son komawa"

“Lokaci yana warkar da abubuwa da yawa"

Ammi ta juya da sauri

“Ni kuwa ban yarda ba"

“Wallahi ba za ta koma wajen Suhail ba"

“Ko da zan mutu"

Ta juya ta kalli Malam

“Ni kam ina ganin kamar kana goyon bayan mutanen can"

“Shi ya sa lokacin da ake maganar Abubakar ba ka ce komai ba"

“Amma ni a matsayina na uwarta"

“Idan  har iman zata sake yin aure"

“Abubakar zan ba ta"

Malam bai ce komai ba

Ya sunkuyar da kai

A zuciyarsa kuwa

Ya san dole ne a bar Iman ita ce za ta zaɓi makomar rayuwarta

Domin a wannan karon

Ba zai sake zaɓa mata ba

Tun bayan zancen Abubakar…

Gidan Malam ya kasu gida biyu

Ammi ta dage kan cewa Iman dole ta manta da Suhail

Malam kuwa

Bai sake cewa komai ba

Sai dai duk lokacin da Ammi ta fara maganar aure

Sai ya ce

“Ki bar yarinyar nan ta huta"

“Ba ta cika  ma kwana arba’in da haihuwa ba Amma kun kawo mata maganar aure"

“A yanzu ba lokacin wannan maganar ba ne"

Ammi ta girgiza kai

“Shi kenan.”

“Ku ci gaba da lallashinta"

“Ranar da Suhail ya sake zuwa neman ta ne za ku gane"

Malam bai tanka mata ba

Ya miƙe ya fita zuwa masallaci


A ɗaki kuwa…

Iman tana zaune tana jijjiga Khairiya dake kuka

har ta yi barci cikin kwanciyar hankali

Iman ta shafa ƙaramar fuskarta

A hankali ta yi murmushi

Sai kuma murmushin ya ɓace

Ta tuna maganar Mubarak

“Abubakar yana son ki…”

Nan take ta girgiza kanta

“Ba zan iya ba"

Ta furta a hankali

“Ba zan iya kallon wani namiji a matsayin mijina ba…”

Ta rungume Khairiya



A gidan Abba kuwa…

Suhail ya fara samun sauƙi

Sai dai ba a bar shi yana fita yadda yake so ba

Abba ya hana shi zuwa ko ina '

“Hutawa za ka yi"

“Lafiyarka ta fi komai"

Suhail bai yi musu ba

Amma zuciyarsa…

Ba ta nan take ba

Kullum tunaninsa yana wajen iman da khairiya

Yana son ya kira Hafsat

Sai ya tuna alƙawarin da ya yi mata

Ya ajiye wayar

Ya sake ɗauka

Ya kuma ajiye ta

Daga ƙarshe ya ɗaga kai ya dubi Abba

“Abba…”

“Na’am"

“Ina son zuwa gidan malan.”

Abba ya girgiza kai

“A yanzu ba za ka je ko’ina ba.”

“Likita ya ce kana buƙatar hutu.”

Suhail ya sauke numfashi

“Amma zuciyata ba zata sam hutawa ba"

Abba ya yi shiru

Ya fahimci abin da ɗansa yake ji.

Sai dai bai nuna masa ba

Ya ce

“Ka yi haƙuri"

“Allah yana tare da masu haƙuri"

Da dare…

Abba ya zauna shi kaɗai a falonsa

Tunani kawai yake yi

Ya tuna ranar da ya je gidan Malam neman auren Iman

Ya tuna irin farin cikin da Suhail ya nuna ranar da aka ɗaura auren

Ya tuna yadda Iman take girmama shi

Sai hawaye suka cika masa ido.

Ya ɗaga hannayensa sama

“Ya Allah…”

“Idan akwai alheri a cikin komawar aurensu"

“Ka haɗa zukatansu.”

“Idan kuma babu alheri…”

“Ka ba kowa haƙurin jure ƙaddararka"

“Amin"

Ya share hawayensa

A zuciyarsa ya yanke hukunci guda ɗaya

Ba zai matsa wa Iman ba

Ba kuma zai tilasta wa Malam ba

Zai jira

Har sai lokacin da zuciyar Iman ita da kanta za ta yanke hukunci

Kwana biyu suka sake wucewa cikin shiru

A gidan Malam

Khairiya na ƙara girma da kyau

Idan ta yi murmushi

Sai duk wanda ya gan ta ya tsaya yana kallonta tsagen kyauwunta

Ammi ce ke cewa

“Wallahi yarinyar nan akwai wani irin haske a fuskarta"

Hafsat ta yi dariya

“Ammi ai tun ranar farko na ce miki kyakkyawa ce"

Iman kuwa

Murmushi yaƙe kawai take yi

Sai dai idan ta kalli Khairiya sosai

Sai ta tuna wani

Mutumin da bai san irin yadda ’yarsa take ƙara kyau ba

Sai ta yi saurin kawar da tunanin.

A wannan ranar

Da yamma

Wata mota ta tsaya a ƙofar gidan Malam

Hafsat ce ta leƙa ta taga Abba

Ta yi mamakin Ganin sa dan ko a baya da yazo taje katsina duba jikin Mahaifin ta

Da sauri ta shiga cikin gida

“Ammi…”

“Ga baban Suhail ya zo"

Ammi ta ɗan haɗe gira

“Alhaji… mahaifin Suhail"

Malam da ke zaune ya ɗaga kai.

“Ki buɗe masa ƙofa hafsat"

Hafsat ta fita

Ta tarbe shi cikin girmamawa

“Barka da zuwa.”

Abba ya yi murmushi

“Yauwa ’yata.”

Ta raka shi har falon baƙi

Bayan sun gaisa

Na wasu mintoci babu wanda ya yi magana

Daga ƙarshe Abba ya sauke ajiyar zuciya

“Malam"

“Na sake zuwa ne domin neman gafara"

“Na san na zo sau da yawa"

“Amma zuciyata ta kasa yin hakuri"

Malam ya ce cikin nutsuwa

“Alhaji, ka kwantar da hankalinka"

“Ba ni da fushi da kai"

Abba ya girgiza kai

“Amma ni ina da fushi da kaina"

“Na gaza kare amanar da aka ba ni"

Ya ci gaba da cewa

“Na ga yadda Suhail yake"

“Wallahi ba shi da walwala.”

“Yana rayuwa ne kamar mutum wanda aka cire rabin ransa"

Malam ya yi shiru

Abba ya ɗora da cewa

“Ban zo ne domin a tilasta Iman komawa ba"

“Na zo ne domin in roƙi izinin magana da ita"

“Ko da minti biyar ne kawai"

“Idan ta ce ba ta son gani na… zan tafi.”

Ammi ta yi saurin cewa,

“A’a Alhaji"

“Ba zai yiwu ba"

“Yarinyar nan yanzu tana samun kwanciyar hankali"

“Ba za mu sake buɗe mata tsohon ciwo ba"

Abba ya sunkuyar da kai

“Na fahimta.”

“Amma ina roƙonku"

“Ko ta ji abin da zan faɗa ne kawai"

Malam ya kalli Ammi

Sannan ya kalli Abba.

Ya ce

“Alhaji"

“Ba ni da ikon hana ka magana da khadija"

“Amma kuma ba ni da ikon tilasta mata ta fitowar"

“Zan shiga in sanar da ita@

“Idan ta yarda… za ku yi magana"

“Idan kuma ta ƙi"

“Sai mu karɓi hukuncinta"

Abba ya jinjina kai

“Hakan ya ishe ni"


A ɗaki kuwa…

Iman tana zaune
Malam ya shiga a hankali

“Khadija…”

Ta ɗago kai

“Na’am Malam"

Ya zauna

Ya ce cikin sanyin murya

“Alhaji yana waje"

“Ya zo ne"

“Yana roƙon ya yi magana da ke"

Da jin haka

Jikin Iman ya yi sanyi

Hannunta ya tsaya cak kan bayan Khairiya

Numfashinta ya ɗan canza

Ta daɗe ba tare da ta ce komai ba

Malam bai matsa mata ba

Sai bayan wasu daƙiƙu

Ta ɗaga kai

“Malam…”

“ya zo ne saboda Suhail…?”

Malam ya jinjina kai a hankali.

“Eh"

Hawaye suka cika idanun Iman."

Ta rungume Khairiya sosai."

Zuciyarta ta fara bugawa da ƙarfi

Ba ta san ko za ta iya fuskantar mahaifin Suhail ba

A hankali Iman ta fito daga ɗaki

Khairiya na hannun Hafsat

Da Abba ya hango ta

Ya tsaya yana kallonta

Ta rame

Ta yi sanyi

Fuskarta ta rasa walwalar da ya saba gani

Wani irin tausayinta ya kama zuciyarsa

A hankali ya ce

“Iman"

Da ƙyar ta ɗago kai

“Na’am Abba"

Ya yi shiru

“Na zo ne domin neman gafara"

“Ba zan ce ban yi kuskure ba"

“Na yi kuskure"

“Na gaza kare ki"

“Ki yafe min"

Tun kafin ya ƙarasa

Hawayen Iman suka gangaro

Ta buɗe baki za ta yi magana

Amma kukanta ya hana ta

Ta kasa furta ko kalma ɗaya

Abba ya fahimta

Bai ƙara matsa mata ba

Ya miƙe tsaye

“Ba zan tilasta miki komai ba yanzu"

“Zan sake dawowa"

Ya yi sallama

Ya juya ya fita

Da ya isa gida…

Kai tsaye ya shiga ɗakin Suhail.

Ya same shi zaune yana karatun Al-Qur’ani.

Ya ɗaga kai

“Abba…”

Abba ya zauna

Ya dubi Suhail

“Tambaya zan yi maka.”

“ina ji Abba"

“Suhail"

“Saki nawa ka yi wa Iman?”

Suhail ya yi shiru

Ya runtse idanunsa

Ya fara tuna ranar

Yadda ya faɗi

Yadda zuciyarsa ta tsaya

Yadda aka garzaya da shi asibiti

Can kuma

Ya buɗe idanunsa da sauri

“Abba!”

Abba ya haɗe gira.

“Me ya faru?”

Suhail ya dafe kansa

“Wallahi Abba…”

“Ban sake ta ba"

Abba ya yi mamaki.

“Yaya ba ka sake ta ba?”

Suhail ya ce

“Wallahi ban furta saki ba"

“Na faɗi ne kafin na iya cewa komai.”

A hankali ya ba Abba cikakken bayani

Tun daga ranar da Mami tace ya saki iman

Har zuwa lokacin da ya yanke jiki ya faɗi

Abba ya yi shiru

Ya fara tuna duk abin da aka ba shi labari

Daga ƙarshe ya ce

“Alhamdulillah"

“Ka shirya"

“Yanzu za mu koma gidan Malam"

Ba su ɓata lokaci ba

Suka kama hanyar gidan Malam.

Bayan sun zauna

Suhail ya ba Malam cikakken bayani

Malam ya tsaya cak

“Innalillahi…”

Ya dafe goshins

Bai ce komai ba

Sai ya miƙe

Kai tsaye ya nufi ɗakin Iman

Ya same ta tana zaune

“Khadija…”

Ta ɗago kai

“Na’am Malam.”

Ya zauna

Ya ce

“Suhail ya ce bai sake ki ba"

Iman ta girgiza kai da sauri.

“A’a Malam"

“Ya sake ni ai da bai sake ni bazan taho ba"

Malam ya tambaye ta cikin nutsuwa

“To"

“Saki nawa ya yi miki?”

Nan take Iman ta yi shiru

Ta fara tunani

Ta tuna komai

Sai ta kasa tuna kalmar saki daga bakinsa

Malam ya ce cikin taushi

“Khadija…”

“Ki faɗa min gaskiya"

“Ba wanda zai cutar da ke"

Hawaye suka cika idanunta

Cikin kuka ta ce

“Ni ma…”

“Bayan na yi tunani…”

“Na tuna bai furta saki ba"

“Shi ya sa"

“Ko da Yaya Mubarak ya kawo min maganar aure…”

“Na ƙi yarda"

“Saboda a raina…”

“Na san har yanzu ina ƙarƙashin aurensa"

Malam ya yi shiru

Ya jinjina kai

Lamarin ya fara bayyana masa

Iman ta share hawaye

“Wallahi Malam…”

“Na yi iya ƙoƙarina na kare aurena.”

“Ko da ban gaya wa kowa ba.”

Malam ya ce

“Ki ɗauko mayafinki"

“Mu je"

Bayan watanni masu yawa

A karo na farko

Iman da Suhail suka sake haɗuwa

Da Iman ta shigo falon…"

Suhail ya ɗaga kai

Idanunsu suka haɗu

Dukansu suka tsaya cak

Suhail ya rame ƙwarai

Fuskarsa ta nuna gajiyar rashin lafiya da damuwa

Iman ma ta rame

Idanunta sun yi zurfi

Na wasu daƙiƙu

Babu wanda ya iya magana

Sai kallon juna suke yi

Kallon da ya ƙunshi kewa

Kallon da ya ƙunshi nadama

Kallon da kalmomi ba za su iya fassarawa ba

Hawaye suka cika idanun Suhail."

Iman ma ta kasa riƙe nata."

Ta sunkuyar da kai

Malam ya karya shirun

“Iman ta tabbatar min cewa…”

“Suhail bai furta saki ba"

A daidai wannan lokacin…"

Ammi ta shigo falon."

Abba kuwa ya sauke wani irin numfashi

“Alhamdulillah"

Ya faɗa cikin farin ciki

Malam ya ci gaba cikin nutsuwa."

“To"

“Ga Iman nan"

“Ga Suhail nan"

“Tun da babu saki tsakaninsu"

“Idan Iman ta yarda… za ta koma gidan mijinta"

“Sai dai…”

Ya dubi Suhail.

“Idan kuma kai har yanzu ba ka son ci gaba da auren"

“To a nan gabanmu za ka bayyana matsayinka"

Falon ya sake yin tsit

Kowa ya mayar da hankalinsa kan Suhail

like 
share and
comment