BABI NA BIYU

Ranar Litinin ce. Iskar safiya tana kaɗawa cikin sanyinta yayin da ƙarar zakaru da tsuntsaye suka mamaye ƙauyen Ugwueme, tana sanar da mazauna ƙauyen cewa sabuwar rana ta waye, rana mai cike da ayyukan yau da kullum da kuma ƙananan abubuwan da ba wanda zai yi zaton za su iya sauya rayuwar mutum. A hankali hasken rana ya fara ratsawa ta tsakanin rassan itatuwan da suka yi wa ƙauyen kawanya, yayin da hayaniyar mutanen da suka fara fita domin gudanar da ayyukansu ta fara gauraya da ƙarar yara da ke shirin zuwa makaranta. Kamar yadda aka saba, Chioma ta farka tun asuba bayan jin muryar mahaifiyarta wadda ta saba farkar da ita kafin lokaci ya kure. "Chioma... tashi mana, idan kin makara yau malaminku ba zai yafe miki ba." Muryar mahaifiyarta ta sake ratsawa cikin ɗakin, kuma wannan karon Chioma ba ta yi jayayya ko ƙoƙarin komawa barci ba, domin ta san cewa ranar ba kamar sauran ranaku ba ce. Da sauri ta miƙe, ta gyara kayanta sannan ta ɗauki bokiti ta nufi rijiyar ƙauye domin debo ruwa. A hanya ta haɗu da ƙawayenta, Ngozi da Adaeze, waɗanda su ma suka fito domin gudanar da irin wannan aikin na safiyar yau. Kamar yadda suka saba, hirarsu da dariya suka ci gaba da kasancewa tare da su yayin da suke tafiya, suna yi wa juna raha da tsokaci kan abubuwan da suka faru a makaranta da kuma rayuwarsu ta yau da kullum. Bayan sun debo ruwa suka dawo gida, Chioma ta share harabar gidan, ta taimaka wa mahaifiyarta wajen shirya karin kumallo, sannan ta yi wanka ta saka kayan makaranta. Duk da tarin ayyukan da ta yi tun kafin ta fita daga gida, babu gajiyar da ta iya hana ta tunanin makaranta, domin tana ɗaukar karatunta da muhimmanci sosai, kuma tana da buri a zuciyarta na ganin ta yi fice wajen karatu. "Allah Ya tsare ku," Emeka ya faɗa yayin da yake ɗaukar fartanyarsa zai tafi gona. Maganar tasa ta kasance kamar addu'ar da ya saba yi kafin ya bar gida, domin aikin gona shi ne ɗaya daga cikin manyan abubuwan da suka dogara da su wajen gudanar da rayuwarsu. "Amin!" suka amsa gaba ɗaya, yayin da Chioma ta ɗauki jakar makaranta ta shirya fita. Ba da daɗewa ba ta kama hanyar makaranta tare da ƙawayenta Ngozi da Adaeze. Hanyar da suke bi ba ta kasance mai sauƙi ba, amma sun saba da ita har ta zama wani ɓangare na rayuwarsu. Suna tafiya cikin hirarsu, lokaci zuwa lokaci suna yin dariya, amma a zuciyar Chioma akwai wani irin farin ciki da ba ta ɓoye wa kanta. Duk da wahalar tafiya da kuma ayyukan gida da ta yi tun kafin ta fito, zuciyarta cike take da farin ciki domin ranar za a fara gwajin ƙarshen zangon karatu. Ta yi shirin nuna wa malamanta irin ƙoƙarin da take yi, domin Chioma ba ta kasance daga cikin ɗaliban da suke zuwa makaranta saboda kawai dole ba. Tana son karatu, tana son samun ilimi, kuma tana fatan wata rana ilimin da take nema zai taimaka mata ta kai wani matsayi da zai sa iyayenta su yi alfahari da ita. Da suka isa makaranta, komai ya tafi yadda aka saba. An yi taron safe, aka shiga aji, sannan aka fara darasi. Ɗalibai suka shagaltu da karatunsu, wasu suna sauraron malamai, wasu suna duba littattafansu, yayin da wasu kuma suke tattauna abubuwan da za su iya fitowa a gwajin da ake shirin yi. Chioma kuwa ta mai da hankali sosai, domin tana son ta yi iya ƙoƙarinta wajen tabbatar da cewa ba ta bari wani abu ya shagaltar da ita daga karatunta ba. Lokaci ya ja, aka kai lokacin hutun rana, kuma bayan hutun ne shugaban makarantar ya shigo tare da wani matashi. Shigowarsu tare ya sa hankalin ɗalibai ya koma kansu, domin ba kasafai shugaban makarantar yake shigowa aji tare da wani mutum da ba su saba gani ba. Matashin dogo ne, fari ne mai ɗan haske, yana da siririn gemu da kyakkyawan murmushi wanda ya sa fuskarsa ta kasance mai jan hankali. Sanye yake da farar riga mai dogon hannu da baƙin wando, yayin da ya rataya jakar fata a kafaɗarsa. Yanayinsa ya nuna ba ɗan yankin Enugu ba ne, kuma daga yadda yake tsaye da kuma irin kallon da yake yi wa ɗaliban, ya bayyana cewa shi ma sabon mutum ne a wannan wajen. Shugaban makarantar ya yi gyaran murya kafin ya ce, "Dalibai, ku saurara. Wannan shi ne sabon malamin Turanci da gwamnati ta turo mana ta shirin bautar ƙasa, wato NYSC. Sunansa Malam Abubakar Gidado. Ya fito ne daga Arewacin Najeriya, kuma zai kasance tare da mu na tsawon lokacin hidimarsa. Ina fatan za ku ba shi cikakken haɗin kai." Da jin wannan sanarwa, ɗaliban suka nuna farin ciki, wasu suka yi murmushi, wasu suka kalli sabon malamin cikin sha'awa, yayin da sauran suka tafa cikin murna. Abubakar Gidado ya yi murmushi, ya kalli ɗaliban da ke gabansa sannan ya ce cikin lafazin Hausa mai ɗan gauraye da Turanci, "Na gode sosai. Zan yi iya ƙoƙarina wajen tabbatar da kun fahimci darasin Turanci. Ina kuma fatan za mu yi aiki tare cikin mutuntawa." Maganarsa ta sa wasu daga cikin ɗaliban suka ƙara kallonsa da mamaki, musamman saboda yadda yake iya magana da Ingilishi cikin ƙwarewa. Wasu kuma abin da ya fi ɗaukar hankalinsu shi ne yadda wani mutum daga Arewa ya fito ya zo koyarwa a ƙauyen Ugwueme, wani wuri da ya bambanta da yanayin da ya saba da shi. Chioma ma ta yi tafi tare da sauran ɗalibai, ba tare da ta san cewa zuwan wannan matashin ɗan bautar ƙasa zai zama farkon wata babbar jarabawa a rayuwarta ba. A wannan lokacin, shi a gare ta ba komai ba ne face sabon malami da aka kawo makarantar, kuma ba ta da wani dalili da zai sa ta yi tunanin cewa kasancewarsa a cikin rayuwarta zai wuce matsayin malami. Tun daga darasi na farko, Malam Abubakar ya nuna ƙwarewa wajen koyarwa. Ba ya son ɗalibi ya haddace kawai; yana so kowa ya fahimci abin da ake koya. Yana son ɗalibai su iya yin amfani da abin da suka koya maimakon su riƙa maimaita kalmomi ba tare da fahimtar ma'anarsu ba. Hakan ya sa ɗalibai da yawa suka fara son darasinsa, domin duk da tsaurin da darasin Turanci yake da shi ga wasu, salon koyarwar Abubakar ya sa komai ya fara zama kamar abu mai sauƙi. A lokacin da ya yi wa Chioma tambaya, ta amsa cikin nutsuwa da cikakkiyar Ingilishi, ba tare da ta rikice ko ta nuna tsoro ba. Fuskar Abubakar ta cika da farin ciki, sannan ya ce, "Excellent! Very good. Kina da hazaka sosai." Chioma ta yi murmushi cikin kunya, ta ɗan sunkuyar da kanta sannan ta ce, "Thank you, sir." Wannan yabo ya ƙara mata ƙwarin gwiwa, domin ba ta taɓa ƙin a yaba mata kan ƙoƙarin da take yi ba. Tun daga wannan rana, duk lokacin da ya shiga aji idan Chioma ta ba da amsa daidai, sai ya yaba mata a gaban kowa. A ganinsa, tana ɗaya daga cikin mafi hazakar ɗaliban makarantar, kuma hakan ya sa Chioma ta ƙara dagewa wajen karatu, tana ganin cewa sabon malamin nata yana ganin ƙoƙarin da take yi kuma yana son ta ci gaba da yin kyau. Kwanaki suka ja, makaranta ta ci gaba da tafiya yadda aka saba, amma a hankali Abubakar ya fara kula da ci gaban karatun Chioma fiye da sauran ɗalibai. Idan bai gan ta a makaranta ba, sai ya tambayi dalilin rashin zuwanta, kuma idan ta dawo, yakan tambaye ta abin da ya hana ta zuwa. Idan kuma ta kasa fahimtar wani darasi, yakan ce ta tsaya bayan an tashi domin ya ƙara mata bayani. Da farko babu wanda ya ga wata matsala a hakan. Ai malami ne, kuma yana son ɗalibansa su yi nasara. Chioma ma ba ta ga wani abin mamaki ba, domin a ganinta, kulawar malami ga ɗaliba mai ƙoƙari abu ne da ya dace. Tana ganin cewa Abubakar yana son ta ci gaba da karatunta ne kawai, kuma hakan ba ya wuce abin da malami zai iya yi wa ɗalibarsa. Ta ci gaba da karɓar shawarwarinsa cikin girmamawa, tana sauraron duk wani bayani da yake ba ta game da karatu, ba tare da ta yi tunanin ko akwai wani abu da ya wuce haka ba. Sai dai bayan wasu makonni abubuwa suka fara ɗaukar wani salo dabam. Wani lokaci yakan ba Chioma sabon biro ko ƙaramin littafin karatu, yana cewa, "Ki ci gaba da ƙoƙari. Ina ganin kina da makoma mai kyau." Chioma tana karɓa cikin girmamawa, tana godiya kamar yadda ya kamata ɗaliba ta yi wa malami, domin ba ta taɓa tunanin akwai wata manufa a bayan hakan ba. A gare ta, abin da yake yi mata wata hanya ce ta ƙarfafa mata gwiwa domin ta ci gaba da karatu. Amma yayin da Chioma take ganin hakan a matsayin kyakkyawar kulawa daga malami, ƙawayenta sun fara lura da wani abu da ita kanta ba ta kula da shi ba. Ngozi da Adaeze sun fara ganin yadda Abubakar yake yawan duban Chioma, yadda yake tambayar inda take idan ba ta zo makaranta ba, da kuma yadda wani lokacin kulawarsa gare ta take bayyana fiye da yadda yake yi wa sauran ɗalibai. Ba su ce komai nan take ba, amma irin waɗannan ƙananan abubuwa suka fara dasa musu shakku. Wata rana bayan an tashi makaranta, Ngozi ta ja hannun Chioma zuwa ƙarƙashin wata babbar bishiya da ke kusa da harabar makarantar. Ɗaliban suna ta watsewa suna komawa gidajensu, wasu suna cikin ƙungiyoyi suna hira, wasu kuma suna gudu suna wasa, amma Ngozi kamar tana ɗauke da wani abu mai nauyi a zuciyarta. Da suka isa ƙarƙashin bishiyar, sai ta kalli Chioma sannan ta ce, "Chioma..." Chioma ta kalle ta da mamaki ta ce, "Lafiya?" Ngozi ta ɗan yi shiru kafin ta ce, "Ki kula da Malam Abubakar." Chioma ta yi mamaki, domin ba ta fahimci abin da Ngozi take nufi ba. "Me ya sa?" ta tambaya. Ngozi ta kalleta sosai kafin ta ce, "Yadda yake kallonki ba irin kallon malami ga ɗalibarsa ba ne." Maganar ta sa Chioma ta yi dariya, domin a ganinta Ngozi ta yi nisa wajen zargi. Ta girgiza kai ta ce, "Ke ma kin cika zargi. Ai corper ne kawai, kuma yana son na yi karatu." Ta faɗi hakan cikin tabbaci, domin a zuciyarta ba ta ga dalilin da zai sa ta ɗauki abin da Ngozi ta ce da muhimmanci ba. Amma Ngozi ba ta yi dariya ba. Ta girgiza kai a hankali sannan ta ce, "Ina addu'ar haka ne. Amma ki kasance cikin lura. Wani lokaci abin da ake fara ɗauka da wasa shi ne yake zama babban nadama." Kalaman Ngozi suka tsaya wa Chioma a zuciya, ko da yake ta yi ƙoƙarin nuna kamar ba ta damu da su ba. A lokacin da suke komawa gida, kalaman sun riƙa dawowa mata a zuciya, musamman furucin da Ngozi ta yi game da yadda Abubakar yake kallonta. Amma duk da haka, ta kasa yarda cewa akwai wani abu mara kyau a cikin halayen malamin. A gare ta, Malam Abubakar Gidado mutum ne mai kirki, mai son ilimi da cigaban ɗalibansa. Ta gan shi a matsayin mutum wanda ya zo daga nesa domin ya taimaka wa yara su samu ilimi, kuma irin kulawar da yake nuna mata ba ta wuce yadda take ganin malami mai son ɗalibansa su yi nasara zai yi ba. Don haka ta yanke shawarar kada ta bari maganar Ngozi ta sa ta fara kallon Abubakar da wani ido dabam. Ta ci gaba da girmama shi, ta ci gaba da sauraron shawarwarinsa, ta ci gaba da karɓar taimakon da yake ba ta a fannin karatu, domin har yanzu babu wani abu da ya bayyana a fili da zai sa ta canza tunaninta a kansa. Sai dai ba ta san cewa wannan amincewar da ta yi masa ce za ta buɗe ƙofar wani babban sirri da zai sauya rayuwarta har abada ba. Ba ta san cewa wasu abubuwan da take ganin ƙananan kulawa ne za su iya zama farkon wani abu mafi girma da ba ta shirya fuskanta ba. Ba ta san cewa mutumin da take kallon sa a matsayin malami mai son cigaban ɗalibansa zai iya zama wanda zai jefa ta cikin wani yanayi da ba za ta taɓa mantawa da shi ba. Kuma yayin da Chioma take ci gaba da rayuwarta cikin rashin sanin abin da ke gabanta, Abubakar kuwa yana ci gaba da kasancewa a makarantar, yana koyarwa, yana murmushi, yana yabawa ɗalibansa, kuma a hankali yana ƙara samun wuri a cikin rayuwar Chioma. Abin da Chioma ba ta sani ba shi ne, wasu lokuta babbar jarabawar rayuwa ba ta zuwa da hayaniya ko wata alama mai ƙarfi; tana iya farawa ne da ƙaramin abu da mutum ya ɗauka ba shi da wani muhimmanci, har sai lokacin da ya fahimci cewa ya riga ya yi nisa. Kuma wannan ne farkon abin da zai fara sauya rayuwar Chioma har abada.