KARKI TAMBAYI MAMA

CHAPTER ONE : Abin da ke cikin tsohuwar wayar

by @waleedarhabbubak309

KAR KI TAMBAYI MAMA
Waleedarh Abubakar

CHAPTER ONE

“Wallahi wannan wayar ba za ta fi wannan kuɗin ba.”
Amina ta ɗaga wayar sama, ta dube ta ta gefen hagu sannan ta juya ta gefen dama, kamar wadda take binciken sabuwar waya ce da aka fito da ita yau. Mai shagon ya kalle ta yana murmushi.
“Yarinyar nan, ai ke kika zo kika ce kina son waya mai arha. Yanzu kin fara neman abin da babu shi.”
“Ni ban ce bana son arha ba,” Amina ta amsa, “na ce bana son in sayi waya yau, gobe ta fara kashe kanta.”
“Ba za ta kashe kanta ba.”
Amina ta ɗaga gira. “Ka rantse?”
Mai shagon ya yi shiru.
Wannan karon Amina ce ta yi murmushi. “Na gani ko?”
“Ke dai kina da yawan magana.”
“Ni? Kai ne ba ka iya sayarwa.”
Ta mayar da wayar kan ƙaramin teburin ƙarfe dake gabansa. Shagon ba shi da girma sosai. An cika shi da wayoyi iri-iri, chargers, earphones da wasu tsofaffin kayan waya da Amina ba ta ma san sunayensu ba. Fan ɗin da ke rataye a sama yana juyawa a hankali, yana fitar da wata ƙaramar ƙara kamar zai tsaya a kowane lokaci.
Ta zo ne saboda wayarta ta mutu tun safe.
Ba wai kawai ta lalace ba. Ta mutu gaba ɗaya.
Kuma sai da wayar ta daina aiki sannan ta fahimci irin yadda ta dogara da ita. Ita ce take amfani da ita wajen karatunta, chatting da Rukayya, sauraron lectures da kuma wasu abubuwan da ba ta son ta faɗa wa kowa.
“Na ƙarshe nawa?” ta tambaya.“Na faɗa miki.”
“Ka sake faɗa.” “Goma sha biyu.”
Amina ta zaro ido. “Goma sha biyu? Saboda me?”
“Saboda tana da memory.”
“Memory ɗin nawa?”
Mai shagon ya ɗan yi shiru. “Ban sani ba.”
Amina ta kalle shi da mamaki. “Battery fa?”
“Yana riƙewa.” “Yaya ka san yana riƙewa?”
“Na gwada.” “Da kanka?”
“Eh.”“Da yaushe?” Ya ɗan yi tunani kafin ya ce, “Jiya.”  dafe goshinta Amina tayi kana tace. “Allah ya kyauta.”
Bayan doguwar gardama da cinikin da ya kusan zama kamar za su yi musayar iyali, daga ƙarshe ya rage mata kuɗin. Ba wai don ta yi masa daɗin rai ba; ya rage ne saboda ya gaji da jin muryarta. Bayan ta biya, ta saka wayar cikin jakarta sannan ta miƙe.
“Allah ya saka da alheri.”
“Ke ma.”
Ta yi ƴan matakai biyu, sai ta sake juyowa. “Wallahi idan ta lalace…”
“Ki dawo.”
“Zan dawo.”
“Ki dawo da ita.”  murmushi Amina tayi tace . “Zan dawo da kai ma.”
Ya fashe da dariya, ita kuma ta fita tana girgiza kai.
A wannan lokacin, babu abin da ya nuna mata cewa tsohuwar wayar da ta saya saboda rashin kuɗin sabuwa za ta zama abin da zai buɗe wani ɓangare na rayuwarta da ba ta taɓa sanin yana nan ba.
Da dare, bayan ta gama taimaka wa Mama da wasu ayyukan gida, Amina ta zauna a bakin gadonta. Ta ɗauko wayar daga inda ta ajiye ta tun dawowarta sannan ta danna maɓallin kunna ta. Babu komai.Ta sake dannawa.
Har yanzu shiru.“Come on…” Ta sake dannawa na uku.
Screen din ya kawo ajiyar zuciya tayi tana cewa  “Finally!”
Ta yi murmushi cikin gamsuwa. Sai ta fara zagaya cikin wayar tana duba abin da tsohon mai ita ya bari a ciki. Hotuna kaɗan ne, wasu lambobin waya da kuma wasu applications da da yawa daga cikinsu ba ta ma san amfaninsu ba. Ta kusa rufe wayar lokacin da wani abu ya ja hankalinta.
DRAFTS
Amina ta daure fuska.“Drafts?”
Ta buɗe. Saƙonni ne. Tsoffin saƙonni.
Wasu gajeru ne, wasu kuma dogaye. Akwai waɗanda aka fara rubutawa amma ba a gama ba. Ta buɗe na farko.
Na yi ƙoƙarin faɗa maka gaskiyar, amma ban san za ka yarda da ni ba…
Amina ta tsaya tana kallon screen ɗin.
“Hmm.” Ta buɗe na gaba.
Don Allah ka saurare ni kafin ka yanke hukunci.
Na uku ya ce:
Idan kana karanta wannan, to ban samu damar faɗa maka gaskiya ba.
Amina ta ɗan matsa kusa da wayar. Wani abu game da saƙonnin ya fara sa ta ji ba daɗi, duk da cewa ita kanta ba ta san dalilin ba.
Ta buɗe na gaba.
Kada ka yarda da mutumin da ya ce bai san ni ba.
Amina ta ɗaga kai daga wayar.
“Wane mutum?”
Ta sake kallon screen ɗin, sannan ta lura da sunan da yake bayyana a saman saƙonnin.
Salsabilla.
Ta furta sunan a hankali.
“Salsabilla…”
Wani irin yanayi ya ratsata. Sunan ya yi mata kamar wanda ta taɓa ji a wani wuri, amma duk yadda ta yi ƙoƙarin tuna inda, sai abin ya gagare ta.
Ta ci gaba da duba saƙonnin.
Sai ta ga wani saƙo daban da sauran.
An fara shi da suna guda.
Amina.
Hannunta ya tsaya.
“Me?”
Ta sake karantawa, wannan karon a hankali.
Amina, idan wata rana kin sami wannan wayar, ki sani cewa ba komai ne kamar yadda aka gaya miki ba.
Zuciyarta ta buga da ƙarfi.
Ta kalli ƙofar ɗakin, kamar tana tsammanin wani zai shigo.
Babu kowa.
Ta koma kan wayar.
A ƙarƙashin saƙon akwai wani layi.
Kada ki tambayi mahaifiyarki game da ni har sai kin shirya jin amsar.
Amina ta ji wani sanyi ya ratsa jikinta.
“Mahaifiyata?”
Me mahaifiyarta ta sani game da wannan yarinyar?
Ta yi saurin buɗe wani saƙo, amma kafin ta iya karantawa sai ƙofar ɗakin ta buɗe.
“Amina?”
Ta firgita ta kashe screen ɗin.
“Mama!”
Hauwa ta shigo ɗakin da wasu kaya a hannunta. Ta tsaya da zarar ta ga ɗiyarta.
“Me kike yi?”
“Nothing.”
Hauwa ba ta amsa ba. Idanunta sun sauka kan wayar da ke hannun Amina.
“Wace waya ce wannan?”
“Tsohuwar waya ce. a wajen gyaran waya na saya.”
Hauwa ta ajiye kayan da ke hannunta.
“Amina… ki ba ni wayar.”
Amina ta daure fuska. “Me ya faru?”
“Ki ba ni.”
“Mama, me ya sa?”
Hauwa ta kalle ta, kuma a wannan karon Amina ta ga wani abu a idanunta da bai saba gani ba.
Tsoro. Ba fushi ba. Ba mamaki ba.
Tsoro.
“Ki rufe wannan wayar,” Hauwa ta faɗa a hankali.
Amina ta ji zuciyarta ta ƙara bugawa. “Me ya sa?”
Hauwa ta juya kamar za ta fita. “Mama.”
Ta tsaya. Amina ta riƙe wayar sosai. “Akwai Salsabilla a ciki.” Hauwa ta daskare.
Na ƴan daƙiƙu, ɗakin ya yi shiru gaba ɗaya.
Amina ta lura da yadda fuskar mahaifiyarta ta sauya.
“Kin… kin san ta?”
Hauwa ta rufe idanunta na ɗan lokaci kafin ta tambaya, “Daga ina kika ji wannan sunan?”
“Na samu saƙonninta.”“Wane saƙonni?”
“Waɗanda ba a tura ba.”Hauwa ta maimaita a hankali, “Waɗanda ba a tura ba?”
Amina ta gyada kai. “Eh. Kuma akwai saƙo da aka rubuta da sunana.”Hauwa ba ta ce komai ba.
“Mama,” Amina ta matsa, “me ya faru da Salsabilla?”
Hauwa ta kalle ta na dogon lokaci. Kamar tana ƙoƙarin yanke shawarar ko za ta faɗi gaskiya ne ko kuma ta sake ɓoye abin da ta ɓoye tsawon shekaru.
Daga ƙarshe ta ce, “Kin san shekarunki nawa lokacin da ta ɓace?”
Amina ta girgiza kai. “Ban sani ba.”
“Shekara bakwai da suka wuce.”
Amina ta tsaya cak.“Ta… ɓace?”Hauwa ta gyada kai.“Eh.”“Amma me ya sa saƙonninta suke cikin wannan wayar?”Shiru taji mama tayi da sauri ta Kara kiran mama da ta tafi duniyan tunani.
“Mama?”
Har yanzu shiru.
Amina ta ƙara matsowa kusa da ita. “Me ya sa saƙonnin Salsabilla suke cikin wayar da na saya yau?”
Hauwa ta kalli wayar da ke hannunta. Fuskarta ta ƙara nuna tsoro.
“Saboda,” ta fara magana a hankali, “wannan ba waya ce kawai ba, Amina.”Ta ɗan dakata.
“Wannan ita ce wayar ƙarshe da aka san Salsabilla tana amfani da ita kafin ta ɓace.”
Amina ta kasa cewa komai.
Wayar da take hannunta, wadda mintuna kaɗan da suka wuce take ganin kamar tsohuwar waya ce kawai, yanzu ta fara yin nauyi a hannunta.
Ta sauke idonta kan screen ɗin.
Sunan Salsabilla yana nan.
Sai ta lura da wani saƙo a ƙasa da ba ta gani da farko ba.Ta danna shi.Saƙon ya buɗe.
Amina, idan kin samu wannan, ki nemi wanda ya ga Salsabilla a daren ƙarshe.Numfashin Amina ya tsaya.Ta ɗaga kai a hankali.
“Mama…”
Amma Hauwa ba ta nan.
Ta fita daga ɗakin ba tare da ta ƙara cewa komai ba.
Amina ta zauna ita kaɗai, tana kallon ƙofar da mahaifiyarta ta rufe.
A wannan daren ne karon farko da ta fara fahimtar cewa akwai wani ɓangare na rayuwarta da aka ɓoye mata tun tana ƙarama.
Kuma mafi ban tsoro shi ne…
Salsabilla ta bar mata hanyar da za ta gano shi.