ZALLAR SHA'AWA...

37-38

by @zahrasurbajo

“Zan kai wannan wurin da ya dace.”

Moneer ya dube ta sosai.Yace

“kai haba, da gaske?”ya faɗi yana dariya

“Ko da kuwa zan mutu.”ta bashi amsa

“Za ki iya ja dani kenan?”

Aisha ta yi shiru.

Moneer ya ƙara cewa, “Amma kafin ki kai ta, ki tambayi kanki abu ɗaya: idan kika faɗi komai, wa zai fi shan wahala? Nine ko kece ko kuma wannan ƴar dake hannunki?”

Aisha ta kalli Amna.Moneer ya lura da kallon.Yaci gaba da cewa

“Kar ki yi tunanin ina son cutar da ita,amma kada ki sa ni cikin matsayin da zan fara ɗaukar matakan da ba zan so ɗauka ba.”

Aisha ta girgiza kai cikin firgici.Tace“Ka fitar da Amna daga wannan maganar.Ba ruwanta yarinyace”

“Ni ban kawo ta cikin maganar ba. Ke kika kawo ta.”ya bata amsa

“ka cireta Saboda ita ba ta da laifi!”

“Shi ya sa ya kamata ki yi tunani kafin ki ɗauki wani mataki.”

Aisha ta fara kuka sosai.Tana faɗin“Me kake so daga gare ni?”

Moneer ya yi shiru na ƴan daƙiƙu kafin ya amsa.
“Abin da na taɓa so tun farko.”
“Ba zan iya ba.”
“Za ki iya.”
“Ba zan iya ba!”
“Za ki iya nace idan kina son ki rayu da Amna lafiya.”

Aisha ta rufe idanunta.
Moneer ya ci gaba da cewa, “Ba na buƙatar ki ƙaunace ni. Ba na buƙatar ki manta da Jameelu. Ba ma na buƙatar ki yarda da abin da na yi. Abin da nake buƙata shi ne ki yi shiru.Kibar komai ayadda ya tafi in dare yayi ki kawomin ziyara shimfiɗata shikenan”

Aisha ta buɗe idanunta.Tace“Ka kashe mutum,kuma sannan kana son in yi shiru?”
“Eh.Shurun ma na Har abada?”

“Har abada de?.”cwar aisha
"eh dan ki zauna lafiya"ya bata amsa
“Idan na ƙifa?”

Moneer ya dube ta cikin wani irin sanyi.Yace“Za ki rasa abubuwa da yawa.”
“Me za ka yi,ko muma zaka shirya tamu mutuwarne kamar ta jameelu?”
“Ba zan faɗa miki duk abin da zan iya yi ba.”
Aisha ta ja baya.Tace
“Wannan barazana ce?”

“Eh da zata iya zame miki gobara me tsanani.”

Kalmar ta fito kai tsaye ba tare da wani ɓoye-ɓoye ba.

“Wannan barazana ce, Aisha. Kuma ina so ki fahimci abu ɗaya tun yanzu: abin da ya faru da Jameelu ba za a iya mayar da shi baya ba. Don haka kada ki ɓata sauran rayuwarki wajen neman abin da ba za ki iya gyarawa ba.”

Aisha ta kalli takardar.Sannan tace
“Amma zan iya tona gaskiya.”

“Ki gwada.”

Muryar Moneer ta yi sanyi sosai yace.

“Ki gwada, Aisha.”

Sannaya nuna mata ƙofar.Yace“Amma idan kika zaɓi wannan hanyar, kada ki zo daga baya kina cewa ban gargade ki ba.”

Aisha ta tsaya tana kallonsa, zuciyarta tana yaƙi tsakanin tsoron abin da zai iya faruwa da kuma wani sabon ƙarfin da ya fara tasowa a cikinta.

Ta kalli Amna.Daga nan ta kalli takardar.A ƙarshe ta kalli Moneer tace.

“Jameelu ba zai iya kare kansa ba,” ta ci gaba da cewa cikin muryar kuka, “amma ni zan iya kare gaskiyarsa.”

Moneer ya yi murmushin mugunta yace

“Wannan shi ne kuskurenki na farko.Da zakiyi kuma ina tabbatar miki da shine ze zamo na ƙarshe”

Aisha ta koma baya.Tace

“Me kake nufi?”

“Za ki fahimta.”

Ta juya ta fita, tana rungume da Amna, amma wannan karon ba kamar wadda ta gudu daga wani abunda ya bata tsoroba. A cikin zuciyarta akwai wani abu da ya fara canzawa; tsoron Moneer yana nan, amma a ƙarƙashinsa akwai azabar mutuwar Jameelu, kuma wannan azabar ta fara haifar mata da wani irin ƙuduri da ba ta taɓa sanin tana da shi ba.
Ta shiga ɗakinta ta rufe ƙofa, ta jingina bayanta da ita, sannan ta sauke Amna a hankali kan gado.