WA ZAI FUSKANCE NI??

Chapter 7

by @umsar

WA ZAI FUSKANCE NI??

‎BOOK 1

‎Umma Mustapha

‎@umsar Arewapen

‎Wattpad: Umma Mustapha

‎PAGE 7

‎Kwanaki suka ja, lokaci yana tafiya a hankali, yayin da rayuwar Nihla ke ci gaba da sauya salo.

‎Yaya babbah,ya samo mata mai lesson domin ya taimaka mata wajen shirya jarabawar JAMB da take gab da rubutawa.

‎Saboda haka, Nihla ba ta samun hutu sosai.

‎Kullum cikin karatu take.

‎Da safe karatu.

‎Da rana karatu.

‎Da dare ma, idan ta samu dama, sai ta sake komawa kan litattafanta.

‎Babban abin da yake ƙara mata ƙwarin gwiwa shi ne burinta na shiga jami'a Zai cika.

‎Tana son taji me ake ji a cikin jami'ar.

‎Hafiz da Fa'iz za su daina samun damar tsokanarta da cika mata Baki akan jami'a, Basu da aiki kullum sai labarin school , to itama yanzu zataje taga me akeyi a jami'ar.

‎"Allah ya sa na samu admission kawai," takan faɗa a ranta.

‎Amma abin da Nihla ba ta sani ba shi ne...

‎wata sabuwar rayuwa ce take gab da buɗe mata ƙofa.

‎Rayuwar da ba ta san za ta zo da farin ciki ko da hawaye ba.

‎Burin shiga jami'a ya zama kamar wata ƙofa da take gabanta, amma har yanzu ba ta san abin da ke bayan ƙofar ba.

‎A haka dai aka ci gaba da tafiya har lokacin rubuta JAMB ya yi.

‎Ranar jarabawar ta zo.

‎Nihla ta shiga da fargaba, zuciyarta cike da addu'a da kuma tunanin zata ci ko zata fadi, a haka dai ta rubuta jarabawar.

‎
‎Tun daga wannan ranar, jira ya fara.

‎Kullum tana jiran a saki sakamako.

‎Kullum tana addu'a.

‎"Ya Allah, Ka sa na samu."

‎Wannan ce addu'ar da ta fi yawan maimaitawa.

‎Sai ranar da aka saki sakamakon ta zo.

‎Nihla tana zaune ne lokacin da Jafar ya kira ta a waya.

‎"Yar baka, ki turo min email address ɗinki da password ɗinki."

‎Ta tura masa ba tare da wata magana mai yawa ba.

‎Daga nan ta zauna tana jiran tsammani.

‎Mintuna suka ja.

‎Sai kusan rabin awa ya wuce.

‎Wayarta ta sake ƙara.

‎Jafar ne.

‎Ta ɗaga.

‎"Hello?"

‎"Albishirinki, Yar baka!"

‎Nan take zuciyar Nihla ta yi wani irin tsalle.

‎Cikin ɗoki da son jin abin da zai ce, ta amsa:

‎"Goro!"

‎Jafar ya yi dariya.

‎"Goro kawai? Sai kin bani tukuici kafin na faɗa miki."

‎Nihla ta tabe baki.

‎"Yaya Jafar, don Allah ka faɗa min."

‎"Ke dai kina da sauri. Sai kin yi min godiya tukuna."

‎"Na gode mana!"

‎"Wannan godiyar ce?"

‎"Yaya Jafar!"

‎Dariya ya yi.

‎Sai da ya gama zolayarta, sannan ya ce:

‎"Ki kwantar da hankalinki. Sakamakon JAMB ɗinki ya fito, kuma ya yi kyau sosai."

‎Nihla ta yi shiru.

‎"Na samu nawa?"

‎"270."

‎Na ɗan lokaci Nihla ta kasa magana.

‎Kamar ba ta yarda da abin da kunnenta suka ji ba.

‎"270?"

‎"Eh, 270. Yarinyar nan kin yi abin kirki."

‎"Alhamdulillah!"

‎Muryarta cike take da farin ciki.

‎Ta ɗaga hannayenta sama.

‎"Alhamdulillah, Ya Allah!"

‎Ba ta tsaya a ɗakin ba. Nan take ta miƙe ta fito da sauri tana neman Hajiya Mama.

‎"Hajiya Mama!"

‎Muryarta ta cika gidan.

‎Hajiya Mama da Baba Jummai suka juyo suka kalleta.

‎"Me ya faru kuma?" Hajiya Mama ta tambaya cikin ɗan firgici.

‎Nihla ta tsaya gabansu, fuskarta cike da farin ciki.

‎"Na samu!"

‎Hajiya Mama ta kalleta.

‎"Kin samu me?"

‎"JAMB!"

‎Hajiya Mama ta yi murmushi.

‎"Da gaske?"

‎Nihla ta gyada kai.

‎"270!"

‎"Alhamdulillah!"

‎Hajiya Mama ta cika da farin ciki.

‎"Na tayaki murna, yarinya. Allah Ya taimaka. Allah Ya dafa. Allah Ya sa ki zama abin alfahari."

‎"Ameen, Hajjajuna," Nihla ta amsa cikin murmushi.

‎Farin cikin Nihla ya kasa ɓoyuwa.

‎Baki ya ƙi rufuwa.

‎A ranta kawai take:

‎"Zata zama 'yar jami'a!"

‎Sai dai...

‎rashin sani ya fi dare duhu.

‎Nihla ba ta san abin da ke jiranta a bayan wannan farin cikin ba.

‎Ba ta san cewa wannan admission ɗin da take murna da shi zai zama farkon wani babi da zai sauya rayuwarta gaba ɗaya ba.

‎Da ta san abin da ke tunkararta, da watakila ba murna za ta yi ba...

‎sai dai ta zauna ta yi kuka.

‎Dare ya yi.

‎'Yan mazan gidan suka dawo, suka hallara a falon kamar yadda suka saba.

‎Hayaniya ta cika gidan.

‎Hirar tasu ta karkata kan jarabawar JAMB da Nihla ta yi.

‎Kowa sai tsokanarta yake.

‎"270? Wannan ba Nihla ba ce fa!"

‎"Wallahi mai lesson ɗin nan ya cancanci a ba shi kyauta."

‎"Yarinyar nan za ta bar mu ta zama 'yar jami'a kenan!"

‎Dariya ta tashi.

‎Hafiz kuwa bai bar damar ta wuce shi ba.yace

‎"Yanzu fa Yar Jami'a zaki zama saura kizo ki damemu da iyayi."

‎Nihla ta yi masa harara.

‎"an fada maka kowa irinkane."

‎"Ku ji ta!"

‎Dariya ta sake tashi.

‎Har Fa'iz da ba ya ƙasar ma sai Hafiz ya kirashi ta video call.

‎ sai hirar ta ƙara armashi.

‎"Fa'iz, ka ji result ɗin Nihla?"

‎"Na ji mana. 270."

‎"Yarinyar nan kina wuta fa!"

‎Fa'iz ya yi dariya.

‎"sai ki dage kar kije ki kwaso kaya."

‎Nihla tace, " bani da lokacinka ".

‎Dariya ta barke a falon.

‎Suna cikin wannan hirar ne Yaya Babbah ya shigo.

‎Nan take wasu suka rage muryoyinsu.

‎Jafar ya ɗauko takardun Nihla ya miƙa masa.

‎"Ga result ɗinta."

‎Yaya Babbah ya karɓa.

‎Bai ce komai ba.

‎Ya zauna ya fara nazarin takardun.

‎Idanuwansa suna bin rubutun ɗaya bayan ɗaya.

‎Sai ya tsaya.

‎SULE LAMIDO UNIVERSITY, JIGAWA.

‎Ya sake karantawa.

‎Jigawa?

‎Fuskarsa ta ɗan sauya.

‎Ba wai baya son Nihla ta yi karatu ba ne.

‎Akasin hakane.

‎Yana son ta yi karatu, ta samu ilimi, ta zama abin alfahari ga iyalinta.

‎Amma abin da yake damunsa shi ne nisan wurin.

‎Bai taɓa son Nihla ta yi karatu a wani gari mai nisa da gida ba.

‎A matsayinta na mace, yana ganin gwara ta kasance kusa da su.

‎Ta je makaranta.

‎Ta dawo.

‎Su san inda take.

‎Su san waɗanda suke tare da ita.

‎Amma yanzu babu yadda zai yi.

‎Ta nemi admission a Kano, ba ta samu ba.

‎Ga shi kuma wannan ce makarantar da ta samu.

‎Yaya Babbah ya sake kallon sunan jami'ar.

‎Sule Lamido University, Jigawa.

‎Abin da ya fi damunsa shi ne...

‎Ba su da wani dangi a Jigawa.

‎Babu gidan wani da zai ce ta je ta zauna.

‎Wannan yana nufin Nihla za ta zauna a hostel.

‎Kuma wannan tunanin shi ne ya fi damunsa.

‎Ya san Nihla.

‎Ba ta da rawar kai.

‎Ba ta cika shiga cikin mutane ba.

‎Ba ta da yawan ƙawayen da za suke zuwa nemanta.

‎A gaskiya, idan aka tambaye shi yawan ƙawayen Nihla, zai yi wuya ya iya ƙirga su.

‎Sai dai jami'a ba gida ba ce.

‎Sabuwar muhalli ce.

‎Sabbin mutane.

‎Sabbin ƙawaye.

‎Sabbin abubuwan da bai san yadda za su kasance ba.

‎Yaya Babbah ya sauke ajiyar zuciya.

‎Babu abin da zai iya yi yanzu face ya bar ta ta tafi.

‎Ya bita da addu'a.

‎Sannan kuma yana da wasu abokai a makarantar.

‎Zai tuntube su.

‎Ya roƙe su su riƙa kula da ita.

‎Ya tabbatar da cewa ba a bar ta ita kaɗai ba.

‎Da wannan tunanin ya miƙe.

‎Takardun Nihla har yanzu suna hannunsa.

‎Ya kalli yaran gidan na ɗan lokaci, sannan ya ce:

‎"Ku ci gaba da zama lafiya."

‎Daga nan ya yi musu sallama ya fita.

‎Sai dai babu wanda ya lura da irin kallon da ya yi wa takardun da Kuma sauyawar yanayinsa kafin ya tafi.

‎Nihla kuwa tana ganin wannan admission ɗin a matsayin mafarkin da ya kusa cika.

‎Ba ta san cewa akwai wani abu da ƙaddara ta riga ta shirya mata ba.

‎Ba ta san cewa tafiyarta zuwa Jigawa, ba tafiyarce da za ta kasance ta neman ilimi kawai ba.

‎A can ne rayuwarta za ta fara ɗaukar wani sabon salo.

‎A can ne za ta haɗu da mutanen da ba ta taɓa tsammanin za ta sani ba.

‎A can ne wani sabon babi zai buɗe a rayuwarta...

‎Babin da zai zo da farin ciki, da ƙalubale, da sirrika da ba za su tonu da sauƙi ba.

‎Amma a wannan lokacin, Nihla ba ta san komai ba.

‎Abin da ta sani kawai shi ne-

‎ta samu admission.

‎Kuma a zuciyarta, farin ciki kawai take ji.

‎Sabuwar rayuwa ta kusa farawa.

Umsar ✍️ 

***