Fuska biyu angel and Boss
CHAPTER 26️⃣
NA'IMA
“Amma sun san inda take.”
Maganar Maryam ta sa Na'ima ta kasa motsi.
Ta kalli Maryam.
Sannan ta kalli mutanen da ke bakin ƙofa.
Babu wanda ya yi magana.
Zayyad ya kalli Sabreen.
Sabreen kuwa tana kallon Maryam ne kawai.
Akwai wani abu a cikin fuskarta da ya sa zuciyarta ta yi nauyi.
Ba ta san wannan matar ba.
Amma kalaman nata…
sun taɓa wani wuri a zuciyarta.
“Na'ima…”
Mijin Na'ima ya kira ta a hankali.
“Ki dawo ciki.”
Na'ima ta gyada kai.
Sai ta kalli Zayyad.
“Don Allah ku yi haƙuri.”
Ta ɗan rufe ƙofar.
“Ba zan iya magana da ku yanzu ba.”
Zayyad ya yi mamaki.
“Amma—”
“Ku dawo wani lokaci.”
Sai ta rufe ƙofar.
Klak.
Sabreen ta kalli Zayyad.
“Me ya faru?”
“Ban sani ba.”
“Amma Maryam…”
Ya kalleta.
“Me?”
“Ta san wani abu.”
Zayyad ya yi shiru.
“Ta faɗi sunana.”
Sabreen ta sauke muryarta.
“Ba tare da ta san ni ba.”
Zayyad ya kalli ƙofar.
“Wannan shi ne abin da ya sa nake son mu tsaya.”
“Amma ba za mu iya tafiya kawai ba.”
“Ba za mu tafi ba.”
Sabreen ta kalle shi.
“Me za mu yi?”
“Za mu jira.”
---
MARYAM
Na'ima ta dawo ɗakin.
Maryam tana zaune a gefen gado.
Hannunta na rawa.
Na'ima ta zauna kusa da ita.
“Mommy…”
Maryam ba ta kalleta ba.
“Na'ima…”
“Hmm?”
“Me ya sa na faɗi wannan?”
“Wanne?”
“Sabreen.”
Na'ima ta yi shiru.
“Ban san ta ba.”
“Na sani.”
“Amma sunanta ya fito daga bakina.”
Na'ima ta riƙe hannunta.
“Wataƙila kin ji sunan ne a wani wuri.”
Maryam ta girgiza kai.
“A'a.”
“Ki kwantar da hankalinki.”
Maryam ta kalli Na'ima.
“Kin san tunanina yana dawowa a hankali.”
“Eh.”
“Wasu abubuwa suna dawowa…”
Ta dafe kanta.
“Amma idan suka dawo, sai su zo da tsoro.”
Na'ima ta matse hannunta.
“Shi ya sa nake tare da ke.”
Maryam ta kalleta.
“Kin yi haƙuri da ni.”
Na'ima ta yi murmushi.
“Ba na gajiya da ke.”
Sai mijin Na'ima ya shigo.
Ya kawo ruwa.
“Maryam, ki sha.”
Ta karɓa.
“Na gode.”
Ya zauna.
“Me ya faru?”
Na'ima ta kalle shi.
“Mutanen da suka zo.”
“Me suka ce?”
“Sun ambaci takarda.”
Maryam ta fara kallon ƙasa.
Mijin Na'ima ya lura.
“Kin san wani abu game da ita?”
Maryam ta ɗaga kai.
“A'a.”
Ta yi shiru.
“Ko…”
Ta dafe kanta.
“Ban sani ba.”
Mijin Na'ima bai matsa mata ba.
“Kar ki tilasta kanki.”
Wannan shi ne abin da suka saba yi da ita.
Ba su matsa mata.
Ba su tsoratar da ita.
Ba su tambayarta tambayoyi da yawa.
Suna ba ta lokaci.
Shi ya sa Maryam take samun sauƙi a wajensu.
Na'ima ta ɗaga kofin ruwa.
“Ki sha.”
Maryam ta sha kaɗan.
Sai ta lumshe idanunta.
A hankali ta ce:
“Wani mutum…”
Na'ima ta kalleta.
“Wane mutum?”
“Ban ga fuskarsa ba.”
“Me ya faru?”
“Ya riƙe wata takarda.”
Maryam ta fara numfashi da sauri.
Na'ima ta kama kafadarta.
“Ki yi numfashi.”
Maryam ta bi umarninta.
“Shiga numfashi…”
Ta yi.
“Fitar…”
Ta yi.
A hankali numfashinta ya daidaita.
“Kin gani?”
Maryam ta gyada kai.
“Eh.”
“Me kuma?”
“Ya ce…”
Ta tsaya.
“Ya ce kar a bar…”
“Kar a bar me?”
Maryam ta rufe idanunta.
“Kar a bar… yarinyar.”
Na'ima ta daskare.
“Wace yarinya?”
Maryam ta buɗe idanunta.
Hawayen suka cika su.
“Ban sani ba.”
---
ZAYYAD
Zayyad yana cikin motarsa.
Sabreen tana zaune kusa da shi.
Ba su tafi ba.
Ya kalli gidan.
“Me muke jira?”
“Na'ima za ta fito.”
“Ka tabbata?”
“Babu.”
Sabreen ta yi shiru.
“Zayyad.”
“Hmm?”
“Wataƙila Maryam ta san wani abu.”
“Eh.”
“Amma ta yaya?”
“Wannan shi ne abin da nake son ganowa.”
Sabreen ta kalli hannunta.
“Na ji wani abu.”
“Me?”
“Lokacin da ta faɗi sunana…”
Ta yi shiru.
“Na ji kamar…”
Ta kasa ƙarasa.
“Kamar me?”
“Kamar na taɓa jin muryarta.”
Zayyad ya kalleta.
“Kin taɓa ganin Maryam?”
“A'a.”
“Kin tabbata?”
Sabreen ta girgiza kai.
“Ban taɓa ganin ta ba.”
Zayyad ya yi shiru.
Sai ya ce:
“Kar ki yi ƙoƙarin tilasta tunaninki.”
“Me yasa?”
“Saboda wani lokacin tsoro yana haɗa abubuwa da ba su da alaƙa.”
Sabreen ta kalle shi.
“Amma kai ma ka ji wani abu.”
“Me?”
“Lokacin da Maryam ta faɗi sunana.”
Zayyad ya yi shiru.
“Fuskarka ta canza.”
Ya kalli gaba.
“Saboda na ga wani abu.”
“Me?”
“Maryam ba ta faɗi sunanki kamar wadda ta ji shi yanzu ba.”
Sabreen ta kalleshi.
“To kamar me?”
“Ta faɗa kamar…”
Ya tsaya.
“...kamar sunan ya daɗe yana cikin zuciyarta.”
Sabreen ta yi shiru.
A wannan lokacin—
ƙofar gidan ta sake buɗewa.
Na'ima ta fito.
Ta kalli motarsu.
Ta yi alamar su fito.
Zayyad ya buɗe ƙofar motar.
“Ki zauna a nan.”
Sabreen ta girgiza kai.
“A'a.”
“Sabreen—”
“Na zo ne saboda ni ma ina son gaskiya.”
Zayyad ya kalleta.
Sai ya numfasa.
“Okay.”
Suka shiga gidan.
---
NA'IMA
Na'ima ta karɓe su a falo.
“Ku zauna.”
Zayyad da Sabreen suka zauna.
Na'ima ta kalli Sabreen.
“Kin san Maryam?”
Sabreen ta girgiza kai.
“A'a.”
“Amma ta faɗi sunanki.”
Sabreen ta sauke idanunta.
“Ni ma ban san dalili ba.”
Na'ima ta yi shiru.
“Ta fara samun sauƙi tun da ta zo nan.”
Ta kalli Zayyad.
“Ban taɓa ganin tana amsa sunan wani haka ba.”
“Ta taɓa faɗin wani abu game da Sabreen?”
“A'a.”
“Game da Rabi?”
Na'ima ta ɗago kai.
“Rabi?”
Zayyad ya gyada kai.
“Kin taɓa jin sunan?”
Na'ima ta girgiza kai.
“A'a.”
Sabreen ta kalli Zayyad.
“Ta yaya?”
Na'ima ta tambaya.
“Me yasa kuke tambayar Rabi?”
Zayyad bai amsa nan take ba.
“Saboda muna binciken wani abu da ya shafi mahaifiyar…”
Ya tsaya.
Sabreen ta kalle shi.
Na'ima ta lura.
“Mahaifiyar wa?”
Zayyad ya yi shiru.
Sabreen ta ce:
“Bincike ne game da mahaifina.”
Na'ima ta gyada kai.
“Na fahimta.”
Sai aka ji muryar Maryam daga ɗakin.
“Na'ima…”
Na'ima ta tashi.
“Ki jira nan.”
Ta shiga ɗakin.
Maryam tana tsaye.
Fuskarta ta yi fari.
“Me ya faru?”
Maryam ta nuna ƙofar.
“Yarinyar…”
“Wace yarinya?”
“Wadda ke waje.”
Na'ima ta kalleta.
“Sabreen?”
Maryam ta gyada kai a hankali.
“Na tuna…”
Na'ima ta matso.
“Me kika tuna?”
Maryam ta riƙe hannunta.
“Wani mutum ya ɗauke ni…”
Na'ima ta tsaya.
“Ya kai ni wani wuri.”
“Yaushe?”
“Ban sani ba.”
Maryam ta fara kuka.
“Ya ce min…”
Ta yi shiru.
“Me ya ce?”
Maryam ta kalli Na'ima kai tsaye.
“Ki gudu da yarinyar kafin su same ta.”
Na'ima ta daskare.
“Wace yarinya?”
Maryam ta furta:
“Sabreen.”
Na'ima ta kasa magana.
A falo—
Sabreen tana zaune kusa da Zayyad.
Ba ta san abin da Maryam take faɗa ba.
Sai Maryam ta sake cewa:
“Sabreen…”
Muryarta ta karye.
“Ɗiyata.”
Na'ima ta zaro ido.
Amma kafin ta tambaye ta—
Maryam ta dafe kanta.
Ta faɗi ƙasa.
“Mommy!”
Na'ima ta kama ta.
“Maryam!”
Mijin Na'ima ya ruga cikin ɗakin.
A falo—
Zayyad ya ji hayaniyar.
Ya tashi da sauri.
“Me ya faru?”
Sabreen ma ta tashi.
“Maryam!”
Ta shiga ɗakin.
Maryam tana ƙasa a hannun Na'ima.
Sabreen ta tsaya cak.
Idanunta suka cika da hawaye.
Ta kasa gane dalilin da ya sa ganin wannan matar yake sa zuciyarta ta karye.
Maryam ta buɗe idanunta a hankali.
Ta kalli Sabreen.
Na ɗan lokaci…
ta yi shiru.
Sai hannunta ya miƙe.
Sabreen ta matso kusa.
Maryam ta taɓa fuskarta.
Kamar wanda ya dade yana neman wannan fuskar.
Sai ta raɗa:
“Na same ki…”
Sabreen ta fara kuka.
“Kin san ni?”
Maryam ta kalli fuskarta.
Amma kamar wani abu ya dawo ya rufe tunaninta.
Idanunta suka canza.
“Kar su…”
Ta yi shiru.
“Kar su…”
Zayyad ya matso.
“Me?”
Maryam ta kalle shi.
A wannan lokacin—
tsoro ya bayyana a fuskarta.
Ta ja Sabreen kusa da ita.
Ta riƙe ta sosai.
“Kar su san cewa kina raye.”
Zayyad ya daskare.
Sabreen ta kalli Maryam.
“Me kike nufi?”
Maryam ta rufe idanunta.
Sai ta faɗi kalma guda:
“Sheikh Muhammad Kabir…”
Zayyad ya kalli Sabreen.
Sabreen kuwa ta daskare.
Domin wannan shi ne karo na farko da Maryam ta faɗi sunan mahaifinta.
TO BE CONTINUED…