Sirrinmu

Chapter 3 — RIGIMAR HALIMA

by @113817622749984015388

RIGIMAR HALIMA

Da suka isa makaranta, karar kararrawar makaranta ta fara tashi.

“Ku shiga aji!” wata malamar ta yi ihu daga bakin ƙofa.

Raliya ta ja hannun Halima.

“Zo mu shiga.”

Halima ta ce:

“Ke ki shiga. Ina son in sayi kosai.”

Maryam ta kalle ta.

“Halima, yanzu ne za ki fara tunanin abinci?”

“Ni fa yunwa nake ji.”

Raliya ta ce:

“Tun safe kin ci mangwaro.”

Halima ta ɗaga kafaɗa.

“Mangwaro ba kosai ba ne.”

Maryam ta yi dariya.

“Ke dai abinci ne kawai a ranki.”

Halima ta yi murmushi.

“Me kuke so in yi? In ci iska?”

Raliya ta ce:

“Ki shiga aji kafin malama ta same ki.”

Halima ta kalli wajen mai kosai.

“To ku shiga. Zan zo.”

Maryam ta girgiza kai.

“Kar ki jima.”

“Na ji.”

Maryam da Raliya suka shiga aji, Halima kuma ta nufi wajen mai kosai.

---

Bayan ƴan mintuna, Halima ta shigo aji tana riƙe da ƙaramar leda.

Malamar da ke tsaye a gaban aji ta kalle ta.

“Halima.”

Halima ta tsaya.

“Na’am, Hajiya?”

“Me kika je yi?”

Halima ta kalli ledar da ke hannunta.

“Na je...”

Ta yi shiru.

Malamar ta ɗaga gira.

“Ki faɗa.”

“Na je siyan kosai.”

Wasu daga cikin ɗaliban suka fara dariya.

Malamar ta ce:

“Yanzu lokacin makaranta ne ake zuwa siyan kosai?”

Halima ta yi shiru.

“Ki zauna.”

Halima ta nufi kujerarta.

Raliya ta yi mata alamar kada ta yi magana.

Halima ta zauna tana buɗe ledar a hankali.

Maryam ta kalle ta.

“Da gaske za ki ci yanzu?”

Halima ta ɗaga kai.

“Eh.”

“Malama tana kallon ki.”

Halima ta rufe ledar.

“Na gani.”

Bayan ƴan daƙiƙa, sai ta sake buɗewa.

Raliya ta rufe bakinta tana ƙoƙarin hana dariya.

---

Bayan darasi, malamar ta rubuta wani aiki a allo.

“Duk wanda bai kawo aikin nan gobe ba, zai tsaya bayan an tashi.”

Halima ta kalli Maryam.

“Kin ji?”

“Na ji.”

Raliya ta ce:

“Ni ma na ji.”

Halima ta jingina da kujera.

“Allah Ya taimake mu.”

Maryam ta tambaya:

“Me ya sa?”

“Saboda ban rubuta komai ba.”

Raliya ta fashe da dariya.

“Halima!”

“Me?”

“Kin ji aikin yanzu.”

“Na ji.”

“To me ya sa ba za ki rubuta ba?”

“Zan rubuta.”

“Yaushe?”

Halima ta yi tunani.

“Gobe.”

Maryam ta dafa goshinta.

“Halima, aikin na gobe ne.”

“Shi ya sa.”

Raliya ta ce:

“Wallahi ke ba kya da tsoro.”

Halima ta yi murmushi.

“Tsoro fa na bar shi a gida.”

---

Da aka tashi daga makaranta, su ukun suka nufi gida.

A kan hanya, wani yaro mai suna Sani ya zo daga baya ya ja jakar Halima.

Halima ta waiwayo.

“Me kake yi?”

Sani ya yi dariya ya sake ja jakar.

Raliya ta ce:

“Ka bar ta mana.”

Sani ya ce:

“Me za ta yi?”

Halima ta kalle shi na ƴan daƙiƙu.

Sai ta yi murmushi.

“Ba komai.”

Sani ya ci gaba da tafiya yana dariya.

Maryam ta kalli Halima.

“Kin bar shi?”

Halima ta ce:

“Eh.”

Raliya ta yi mamaki.

“Wai yau me ya same ki?”

Halima ta yi murmushi.

“Za ki gani.”

Da suka kusa isa gida, Halima ta tsaya.

“Ku ci gaba.”

Maryam ta tambaya:

“Ke kuma?”

“Na manta wani abu.”

Ta juya ta koma.

Bayan ƴan mintuna, ta dawo.

Raliya ta tambaya:

“Me kika je yi?”

Halima ta yi murmushi.

“Babu komai.”

Maryam ta kalle ta sosai.

“Halima…”

“Me?”

“Kin yi masa wani abu ko?”

Halima ta girgiza kai.

“A'a.”

Amma a lokacin, a bayan su, sai aka ji Sani yana ihu:

“Halimaaa!”

Su ukun suka waiwaya.

Sani yana tsaye yana kallon takalminsa.

Duk ƙafarsa ta shiga cikin wani ɗan ramin laka da ke gefen hanya.

Raliya ta fashe da dariya.

Maryam ta kalli Halima.

“Ke ce?”

Halima ta ɗaga kafaɗa.

“Na ce masa ba komai.”

“Halima!”

Ta fara gudu tana dariya.

Raliya ta bi ta.

Maryam kuma tana binsu tana dariya.

A haka suka isa gida, ba tare da sun san cewa ƙananan rigingimun ƙuruciyar Halima za su zama abubuwan da za su kasance cikin tunanin waɗanda suka san ta na tsawon shekaru ba.

Halima kuwa, a wannan lokacin, ba ta damu da komai ba.

Abin da take so shi ne dariya, makaranta, ƙawayenta, da rayuwar ƙauyensu.

Amma rayuwa tana da nata shirin.

Kuma Halima ba ta san cewa wata rana za ta tuna da waɗannan ƙananan ranakun ƙuruciyarta ta yi murmushi...

domin komai zai canza.