BABI NA BIYU
by @aishora
SOYAYYA BAYAN SIRRI
BABI NA UKKU— ABIN DA BA A FAƊA BA
Maryam ta tsaya na ƴan daƙiƙu tana kallon Amina.
“Ki zauna.”
Amina ta zauna a gefen gadon, amma hankalinta yana kan ƙofar.
Fahad har yanzu yana waje.
“Maryam, me kika sani?” Amina ta sake tambaya.
Maryam ta yi numfashi mai zurfi.
“Na san cewa akwai wani abu da ya faru shekaru da suka wuce.”
“Me ya faru?”
“Ban san komai dalla-dalla ba. Amma na ji mahaifiyata tana magana da mahaifiyar Fahad game da wani abu.”
Amina ta daure fuska.
“Wane abu?”
Maryam ta yi shiru.
“Akwai wata yarinya.”
Amina ta kalli Maryam.
“Yarinya?”
“Eh.”
“Kuma me ya faru da ita?”
Maryam ta buɗe baki, amma kafin ta iya amsa, ƙarar ƙwanƙwasa ƙofar ta sake tashi.
“Amina?”
Wannan karon muryar Fahad ce.
Amina ta kalli Maryam.
“Ya san ina nan?”
Maryam ta girgiza kai.
“Ban sani ba.”
Amina ta mike tsaye.
“Ki buɗe masa.”
Maryam ta riƙe hannunta.
“A’a.”
“Maryam…”
“Ki saurare ni. Idan Fahad ya san abin da muke magana a kai, komai zai rikice.”
Amina ta cire hannunta a hankali.
“Amma ba za mu iya ɓoye masa ba har abada.”
Maryam ta kalle ta cikin damuwa.
“Kawai ki bar ni in yi magana da shi.”
Ta nufi ƙofar.
Da zarar ta buɗe, Fahad ya tsaya a bakin ƙofar yana kallonta.
“Ina Amina?”
Maryam ta yi ƙoƙarin yin murmushi.
“Me ya sa kake neman ta?”
Fahad ya kalle ta na ƴan daƙiƙu.
“Saboda ina buƙatar magana da ita.”
Amina ta fito daga bayan Maryam.
“Ga ni.”
Idanunsa suka sauka a kanta.
Na ɗan lokaci, babu wanda ya yi magana.
Fahad ya kalli Amina kamar yana ƙoƙarin fahimtar wani abu.
“Zan iya magana da ke?”
Amina ta kalli Maryam, sannan ta koma kan Fahad.
“Me ya sa?”
“Saboda akwai wani abu da nake son gaya miki.”
Zuciyar Amina ta buga.
Maryam ta yi shiru.
Amina ta bi Fahad zuwa wajen falon.
Fahad ya tsaya kusa da taga.
“Ki zauna.”
Amina ta zauna.
Ya zauna a kujerar da ke gabanta.
“Na san cewa watakila ba ki yarda da ni ba.”
Amina ta yi shiru.
“Amma ina son ki san cewa abin da kika ji game da ni ba duka gaskiya ba ne.”
Amina ta ɗaga gira.
“Wane abu?”
Fahad ya kalleta kai tsaye.
“Abin da ya faru shekaru da suka wuce.”
Amina ta ji kamar lokaci ya tsaya.
Maryam ta gaya mata cewa akwai wata yarinya.
Yanzu Fahad yana magana game da abin da ya faru a baya.
“Wace yarinya?” Amina ta tambaya.
Fahad bai amsa ba.
Ya sauke kansa na ɗan lokaci.
“Ba zan iya gaya miki komai yanzu ba.”
Amina ta fusata.
“To me ya sa ka kawo maganar?”
“Saboda ba na son ki ji daga bakin wani.”
“Daga bakin wa?”
Fahad ya kalli ƙofar falon.
Sannan ya sake dubanta.
“Ki yi hankali da mutanen da suke kusa da ke.”
Amina ta yi shiru.
“Me kake nufi?”
Fahad ya tashi.
“Za ki fahimta nan gaba.”
Ya juya zai tafi.
“Fahad!”
Ya tsaya.
Amina ta mike tsaye.
“Idan kana da abin da za ka gaya min, ka faɗa yanzu. Kada ka zo kana magana cikin sirri kamar kana son ƙara min tsoro.”
Fahad ya juyo.
A wannan karon, fuskarsa ta canza.
“Abin da nake ɓoye ba don cutar da ke ba ne.”
“Don me ne?”
Ya yi shiru.
“Don kare ki.”
Kafin Amina ta iya tambayar wani abu, ya fita.
Amina ta tsaya a wurin tana kallonsa har ya ɓace daga gani.
Maryam ta zo kusa da ita.
“Kin ji abin da ya ce?”
Amina ta juya ta kalleta.
“Eh.”
“Me kike tunani?”
Amina ta yi shiru.
A cikin zuciyarta, tambaya ɗaya ce kawai take ta maimaituwa:
Me ya sa Fahad yake son kare ni daga wani abu da ban ma san yana wanzuwa ba?
A wannan daren, Amina ta kasa yin barci.
Ta kwanta tana kallon rufin ɗakinta, tana ƙoƙarin haɗa abubuwan da suka faru.
Sai wayarta ta yi ƙara.
Saƙo ɗaya ne kawai.
Ba a san lambar ba.
Ta buɗe shi.
Kalaman da ta gani suka sa jikinta ya yi sanyi.
“Ki daina binciken abin da ya faru a baya, idan kina son ki zauna lafiya.”
Amina ta riƙe wayar da ƙarfi.
Waye ya aika mata saƙon?
Kuma me ya sa yake tsoron abin da take shirin ganowa?
A wannan dare, Amina ta fahimci cewa abin da Maryam ta kira sirri ya fi girma fiye da yadda ta zata.
Kuma yanzu, wani mutum da ba ta san shi ba ya fara yi mata barazana.
Amma abin da Amina ba ta sani ba shi ne…
Wannan shi ne farkon sirrin da zai haɗa ta da Fahad har abada.