BABI NA BIYAR
by @aishora
SOYAYYA BAYAN SIRRI
BABI NA BIYAR — MUTUMIN DA YA DAWO
“Ya sake dawowa.”
Amina ta kalli mahaifiyarta cikin mamaki.
“Waye?”
Mahaifiyarta ta yi shiru. Fuskarta cike take da tsoro, kamar wadda ta ga wani abu da ta yi shekaru tana ƙoƙarin mantawa da shi.
“Mama, wa kika ce ya dawo?”
Mahaifiyarta ta sauke wayar daga hannunta.
“Ba zan iya gaya miki ba.”
Amina ta matsa kusa da ita.
“Amma dole ki gaya min. Na gaji da kowa yana ɓoye min gaskiya.”
Mahaifiyarta ta kalle ta.
“Amina, wasu abubuwa idan mutum ya san su, rayuwarsa ba ta sake zama kamar da.”
“Ni ma ina son sanin gaskiyar.”
“Amma wannan gaskiyar za ta iya cutar da ke.”
Amina ta girgiza kai.
“Abin da ban sani ba ne yake ƙara tsorata ni.”
Mahaifiyarta ta yi shiru.
Sai ta tashi ta nufi wani tsohon akwati da ke cikin ɗakin.
Ta buɗe shi.
Amina ta kalleta cikin mamaki.
Mahaifiyarta ta fito da wata tsohuwar wasiƙa.
Takardar ta yi launin rawaya saboda tsufa.
Ta riƙe ta na ɗan lokaci, kamar tana tunanin ko ya dace ta ba Amina.
A ƙarshe, ta miƙa mata.
“Karanta.”
Amina ta karɓa.
Ta buɗe wasiƙar.
Kalmomin farko da ta gani suka sa zuciyarta ta buga.
“Idan wata rana Amina ta tambaye ku game da Safiya…”
Amina ta ɗaga kai da sauri.
“Mama!”
Mahaifiyarta ta rufe idanunta.
“Ci gaba da karantawa.”
Amina ta koma kan wasiƙar.
Amma kafin ta iya karanta sauran, sai aka ji ƙarar ƙofa.
Dukansu suka daskare.
Knock.
Knock.
Mahaifiyarta ta kalli Amina.
“Kada ki motsa.”
Amina ta riƙe wasiƙar a hannunta.
“Waye?”
Ba a amsa ba.
Sai aka sake ƙwanƙwasa ƙofar.
Knock.
A wannan lokacin, wayar Amina ta yi ƙara.
Saƙo ne.
Ta buɗe.
“Kada ki buɗe ƙofar.”
Amina ta kalli mahaifiyarta.
“Mama…”
Mahaifiyarta ta karanta saƙon.
Fuskarta ta sauya.
“Ya san cewa kina tare da ni.”
“Waye?”
Mahaifiyarta ba ta amsa ba.
Amina ta nufi ƙofar.
“A’a!” mahaifiyarta ta ce da ƙarfi.
Amina ta tsaya.
“Amma wa ke wajen?”
Mahaifiyarta ta rada:
“Mutumin da na gaya miki ya dawo.”
Amina ta ji tsoro ya mamaye jikinta.
Sai aka ji muryar namiji daga bayan ƙofar.
“Bude ƙofar.”
Amina ta gane muryar.
Ta taɓa jin ta a baya.
Amma ina?
Ta kalli mahaifiyarta.
“Mama… wa ne wannan?”
Mahaifiyarta ta kasa magana.
Muryar ta sake tashi.
“Na san kuna ciki.”
Amina ta matso kusa da mahaifiyarta.
Sai ta ji wani abu a cikin aljihunta.
Wani ɗan ƙaramin abu ne da ta ɗauka daga cikin akwatin ba tare da ta lura ba.
Ta ciro shi.
Wani ƙaramin maɓalli ne.
A jikin maɓallin akwai rubutu kaɗan:
S — 2018
Amina ta kalli mahaifiyarta.
“Menene wannan?”
Mahaifiyarta ta buɗe baki, amma ba ta sami damar magana ba.
Domin a wannan lokacin, an sake buga ƙofar da ƙarfi.
Kuma muryar da ke wajen ta ce:
“Amina, na san ke ce ke da maɓallin.”
Amina ta daskare.
Ta kalli maɓallin da ke hannunta.
Sai ta fahimci cewa abin da ta gano bai tsaya ga Safiya da Fahad ba.