BABI NA TARA

Babi na Tara — Tambayar da Ba Ta Da Sauƙin Amsa

Amina ta tsaya tana kallon wayarta bayan ta karanta saƙon Fahad.

“Amina, ina kika je?”

Ta kasa fahimtar yadda Fahad ya san inda take.

Ta rubuta masa:

“Me ya sa kake tambaya?”

Ba a ɗauki lokaci mai tsawo ba, sai ya amsa.

“Saboda ina son tabbatar da cewa kina lafiya.”

Amina ta yi shiru.

A zuciyarta ta san akwai wani abu da Fahad yake ɓoye.

Sai ta rubuta:

“Fahad, me ya sa kake ɓoye min gaskiya?”

Wannan karon, Fahad bai amsa ba.

Mintuna suka wuce.

Amina ta sake duban wayarta.

Babu amsa.

Ta koma gida cikin damuwa.

Da ta shiga ɗakinta, sai ta zauna a gefen gado. Ta kasa cire kalaman Safiya daga cikin zuciyarta.

“Akwai abin da ya kamata ki sani game da Fahad.”

Wane irin abu ne?

Me ya sa Fahad yake tsoro?

Kuma wacece Safiya?

Amina ta yanke shawarar cewa ba za ta sake jira ba.

Gobe za ta tambayi Fahad komai.

Washegari, da ta isa makaranta, ta ga Fahad yana tsaye a bakin ƙofa.

Da ya gan ta, ya nufi wurinta.

“Amina, ina so mu yi magana.”

Ta kalle shi.

“Ni ma ina son mu yi magana.”

Fahad ya yi shiru.

Amina ta tambaye shi:

“Wacece Safiya?”

Fahad ya daskare.

Fuskarsa ta nuna cewa bai yi tsammanin wannan tambayar ba.

“A ina kika ji wannan sunan?”

“Ka fara amsa min.”

Fahad ya sauke idanunsa.

“Amina… Safiya ba mutum ce da ya kamata ki kusance ta ba.”

“Me ya sa?”

Ya ɗaga kansa ya kalle ta.

“Saboda tana da alaƙa da sirrin da nake ƙoƙarin kare ki daga gare shi.”

Amina ta ji tsoro.

“Wane sirri?”

Fahad ya yi ajiyar zuciya.

“Sirrin da ya shafi iyalina.”

Kafin Amina ta sake tambayarsa, wani ɗalibi ya kira Fahad daga nesa.

Fahad ya juya.

“Zan gaya miki komai, Amina. Amma ki yi mini alƙawari ba za ki gaya wa kowa ba.”

Amina ta kalle shi.

“Ba zan yi maka wannan alƙawarin ba sai na san abin da kake ɓoyewa.”

Fahad ya yi shiru.

A wannan lokacin, Amina ta fahimci cewa gaskiyar da take nema tana iya zama mafi girma fiye da yadda ta taɓa zato.