BABI NA SHA UKKU
by @aishora
Babi na Goma Sha Uku — Ɗakin da Aka Kulle
Bayan mutumin ya tafi, Fahad ya tsaya yana kallon hanyar da motarsa ta bi.
Amina ta matso kusa da shi.
“Fahad, me ya sa wannan mutumin yake tsoron ku gano gaskiya?”
Fahad ya girgiza kai.
“Ban sani ba. Amma ina ganin abin da muke nema yana da alaƙa da shi.”
Safiya ta kalli maɓallin da ke hannun Fahad.
“Ya kamata mu je gidan kakanku kafin wani ya gano abin da muke shirin yi.”
Fahad ya amince.
Da yamma, su ukun suka isa tsohon gidan.
Gidan ya yi shiru sosai. An dade ba a zauna a cikinsa ba.
Fahad ya buɗe ƙofar.
Suka shiga.
Amina ta kalli bangon da ke cike da tsoffin hotuna.
“Wannan gidan yana da tarihin iyalinku sosai,” ta ce.
Fahad bai amsa ba.
Ya nufi wani dogon corridor, har suka isa wata ƙofa da aka rufe da makulli.
Ya fito da maɓallin.
“Wannan shi ne.”
Ya saka maɓallin a cikin makullin.
Klak!
Ƙofar ta buɗe.
Dakin ya cika da ƙura.
Akwai tsofaffin akwatuna, littattafai da wasu takardu a ciki.
Safiya ta ce, “Mu fara nema.”
Suka fara binciken ɗakin.
Bayan wasu mintuna, Amina ta lura da wani ƙaramin akwati a ƙarƙashin tebur.
“Fahad, zo ka ga wannan.”
Fahad ya ɗauki akwatin.
An rubuta sunan mahaifinsa a jiki.
“Abdulrahman.”
Fahad ya yi shiru.
“Wannan na mahaifina ne.”
Ya buɗe akwatin.
A ciki akwai tsofaffin takardu da hotuna.
Sai Amina ta ga wata ambulan da aka rubuta:
“Ga wanda zai gano gaskiya.”
Fahad ya buɗe ambulan a hankali.
Akwai wasiƙa a ciki.
Ya fara karantawa.
Bayan ya karanta layuka kaɗan, fuskarsa ta canza.
Amina ta tambaya, “Me aka rubuta?”
Fahad ya kalli Safiya.
Sai ya ce:
“An rubuta cewa mahaifina bai ɓoye dukiyar iyali ba.”
Safiya ta matso kusa.
“To, ina dukiyar take?”
Fahad ya ci gaba da karantawa.
Amma kafin ya gama, sai suka ji ƙarar ƙofa a waje.
Dukansu suka yi shiru.
Wani yana cikin gidan.
Amina ta riƙe hannun Safiya.
Fahad ya kashe fitilar.
Suka tsaya cikin duhu.
Matakan mutum suka fara kusantowa zuwa ɗakin.
Tak… tak… tak…
Fahad ya matse wasiƙar a hannunsa.
Sai ƙofar ɗakin ta fara buɗewa a hankali.